Tarçın

DikkatÖnerilen

2 çalışma · 2 öneri

Son güncelleme: 30 Ocak 2026

Tarçın – Tip 2 Diyabet
Dikkat1 çalışma

Tarçın, diyabet hastalarında kolesterol seviyelerini iyileştirmez.

Lipit profillerini iyileştirmeyi uman diyabet hastaları için tarçın takviyesinin faydalı olduğu gösterilmemiştir. Önemli bir zarara neden olmadığı görülmekle birlikte, kanıtlar diyabette lipit yönetimi için kullanımını desteklememektedir.

Kanıt

Yazarlar: Kelsberg, Gary, Letinsky, Daniel, St. Anna, Leilani

Yayınlandı: 1 Ocak 2011

Bu sistematik inceleme, özellikle diyabetli hastalarda tarçın takviyesini ele almıştır. Heterojen sonuçlara sahip küçük randomize kontrollü çalışmalardan elde edilen mevcut kanıtların büyük çoğunluğu, tarçın takviyesinin diyabetli hastalarda serum lipid düzeylerini iyileştirmediğini veya önemli bir zarara neden olmadığını göstermektedir. Öneri gücü, küçük örneklem boyutları ve çalışmalar arasında tutarsız sonuçlar da dahil olmak üzere kanıt tabanının sınırlılıklarını yansıtan B olarak derecelendirilmiştir. Diyabetli popülasyonda, sağlıklı bireylerde gözlemlenen hafif gastrointestinal semptomların ötesinde önemli bir yan etki bildirilmemiştir.

Önerilen1 çalışma

Tarçın tozu infüzyonu, yemek sonrası kan şekerini düşürmeye yardımcı olabilir.

Seylan tarçını (Cinnamomum zeylanicum), insülin reseptörü duyarlılığını artırabilen, potansiyel olarak glikoz emilimini iyileştiren ve tip 2 diyabet hastalarında kan şekeri seviyelerini normal aralıklara doğru düşürmeye yardımcı olan polifenoller içerir.

Kanıt

Yazarlar: Ardiaria, M. (Martha), Arini, P. J. (Prettika)

Yayınlandı: 1 Ocak 2016

54 tip 2 diyabet hastasının üç gruba ayrıldığı, rastgele olmayan bir müdahale çalışması yapıldı: 8 g tarçın tozu infüzyonu (n=18), 10 g tarçın tozu infüzyonu (n=18) ve kontrol grubu (n=18). Reçete edilen ilaçlarla birlikte 14 gün boyunca günlük tüketimden sonra, her iki tedavi grubunda da 2 saatlik yemek sonrası açlık glukoz seviyelerinde anlamlı düşüşler gözlendi (p<0,05). En anlamlı değişiklik 10 g grubunda (p=0,000), ardından 8 g grubunda (p=0,001) görüldü, kontrol grubunda ise anlamlı bir fark yoktu (p=0,652). Tüm katılımcılar çalışma süresi boyunca reçete edilen diyabet ilaçlarına devam ettiler.