Fiziksel aktivite

Düşük/orta riskli lokalize prostat kanseri olan 50 erkek üzerinde yapılan çok merkezli, açık etiketli, rastgele kontrollü bir çalışmada, katılımcılar 12 ay boyunca egzersiz programına (n=25) veya fiziksel aktivite önerileri içeren standart tedaviye (n=25) göre randomize edildi ve değerlendirmelerin %92'si tamamlandı. Egzersiz grubunda ortalama olarak haftada 140 dakika (%95 Güven Aralığı: 129–152 dakika), hedef doza ulaşma oranı ise %94, maksimum kalp hızının %75'inde gerçekleşti. Egzersiz, ortalama vücut kütlesinde 2,0 kg azalmaya (%95 Güven Aralığı: -2,9, -1,1), sistolik kan basıncında 13 mmHg azalmaya (%95 Güven Aralığı: 7, 19), diyastolik kan basıncında 8 mmHg azalmaya (%95 Güven Aralığı: 5, 12) ve yaşam kalitesinde 13 EQ-5D puanlık iyileşmeye (%95 Güven Aralığı: 7, 18) neden oldu. Sadece 3 erkek invaziv tedaviye ihtiyaç duydu (standart tedavide 2 kişi). Ciddi yan etkiler gözlenmedi.

Kaynağı görüntüle →

Rastgele kontrollü bir çalışmada, prostat kanseri için uzun süreli androjen yoksunluk tedavisi gören 50 erkek, 12 haftalık denetimli egzersiz ve diyet önerileri içeren bir müdahale grubuna veya standart tedaviye atandı. 12 hafta sonra, müdahale grubu anlamlı ölçüde gelişmiş endotel fonksiyonu gösterdi; ortalama göreli akışla tetiklenen dilatasyon farkı %2,2 (95% GA 0,1 ile 4,3 arasında, p = 0,04) ve etki büyüklüğü 0,60 (95% GA <0,01 ile 1,18 arasında) olarak belirlendi. İskelet kası kütlesi, koşu bandında yürüme süresi ve egzersiz davranışı da müdahale grubunda anlamlı ölçüde iyileşti (hepsi p < 0,05). 24 haftalık takipte, yalnızca koşu bandında yürüme süresindeki iyileşme devam etti; bu da kardiyovasküler faydaların sürdürülmesi için sürekli egzersiz katılımının gerekli olduğunu gösteriyor.

Kaynağı görüntüle →

15 farklı klinikte gerçekleştirilen ve küme rastgeleleştirilmiş kontrollü bir çalışma (n=119; müdahale grubu n=53, kontrol grubu n=66), 12 haftalık toplum temelli egzersiz programının etkinliğini değerlendirdi. Rutin bakımla karşılaştırıldığında, egzersiz grubunda 6 dakikalık yürüme mesafesi (ortalama fark=49,98 m, p_adj=0,001), bacak gücü (ortalama fark=21,82 kg, p_adj=0,001), göğüs gücü (ortalama fark=6,91 kg, p_adj=0,001), 30 saniyede oturup kalkma tekrarı (ortalama fark=3,38 tekrar, p_adj=0,001) ve erişim mesafesinde (ortalama fark=4,8 cm, p_adj=0,024) anlamlı iyileşmeler gözlemlendi. Dinlenme kalp atış hızı da düzeldi (ortalama fark=-3,76 vuruş/dakika, p=0,034, düzeltilmemiş). Androjen yoksunluk tedavisi egzersiz yanıtlarını değiştirmedi.

Kaynağı görüntüle →

Rastgele kontrollü bir çalışmada, meme, prostat ve kolon kanserinden uzun süre hayatta kalan 641 yaşlı, fazla kilolu hasta, bir yıl boyunca telefon ve posta yoluyla gönderilen yazılı diyet-egzersiz programına dahil edildi. Egzersiz davranışı, oturumlara katılımın fiziksel fonksiyon (β = 0,11, p < 0,05), temel alt ekstremite fonksiyonu (β = 0,10, p < 0,05), gelişmiş alt ekstremite fonksiyonu (β = 0,09, p < 0,05), ruh sağlığı (β = 0,05, p < 0,05) ve BMI'da azalma (β = -0,06, p < 0,05) üzerindeki önemli dolaylı etkilerini aracılık etti. Davranışlar, müdahale süresi boyunca 14 farklı zaman noktasında değerlendirildi.

Kaynağı görüntüle →

İsveç genelinde 19 yıl (1971-1989) boyunca nüfus sayımı verileri ve Kanser kayıtları birleştirilerek takip edilen 673.443 erkekten oluşan ulusal bir kohortta 19.670 prostat kanseri vakası tespit edildi. Hareketsiz mesleklerde çalışan erkeklerde, çok yüksek/yüksek mesleki fiziksel aktivite düzeyine sahip erkeklere kıyasla istatistiksel olarak anlamlı %11 daha yüksek prostat kanseri riski bulundu. 45-79 yaş arası 33.466 erkekte, geçerliliği kanıtlanmış bir anket (7 günlük aktivite kayıtlarına karşı Spearman korelasyon katsayısı r=0,56, düzeltilmiş r=0,69; tekrarlanabilirlik r=0,65) kullanılarak toplam günlük fiziksel aktivite ölçüldü. Fiziksel aktivite düzeyleri MET-saat/gün olarak değerlendirildi. Toplam fiziksel aktivite, kesitsel analizlerde 45 yaşından 79 yaşına kadar %4, boylamsal analizlerde ise 15 yaşından 50 yaşına kadar %4 azaldı.

Kaynağı görüntüle →