Pamamahala ng timbang

Ang isang sistematikong pagsusuri at meta-analisis ng 124 na obserbasyonal na pag-aaral (85 publikasyon) ay natuklasan ang isang hindi linear na baligtad na relasyon sa hugis J sa pagitan ng BMI pagkatapos ng diagnosis at mga resulta ng kanser sa colon, kung saan ang pinakamababang punto ay nasa BMI na 28 kg/m². Kung ikukumpara sa pinakamababang punto, ang BMI na 38 kg/m² ay nauugnay sa 23% na mas mataas na pangkalahatang rate ng mortalidad, 26% na mas mataas na tiyak na rate ng mortalidad para sa kanser sa colon, at 24% na mas mataas na pag-ulit ng kanser o mas malalang kalagayan kung saan walang sakit. Inuri ng CUP Global Expert Committee ang lahat ng mga relasyon bilang limitado dahil sa posibleng baligtad na sanhi, nakakalitong salik, at pagkiling sa pagpili.

Tingnan ang pinagmulan →

Isinagawa ang sistematikong pagsusuri at meta-analisis ng 124 na obserbasyonal na pag-aaral (85 publikasyon) gamit ang hindi linear na random-effects meta-analisis. Natuklasan ang isang baligtad na relasyon na hugis titik J sa pagitan ng BMI pagkatapos ng diagnosis at mga resulta ng kanser sa colon, kung saan ang pinakamababang punto ay nasa BMI na 28 kg/m². Kung ikukumpara sa puntong ito, ang BMI na 18 kg/m² ay nauugnay sa 60% na mas mataas na pangkalahatang rate ng mortalidad, 95% na mas mataas na tiyak na rate ng mortalidad para sa kanser sa colon, at 37% na mas mataas na panganib ng pag-ulit ng kanser. Ang BMI na 38 kg/m² ay nauugnay sa 23% na mas mataas na pangkalahatang rate ng mortalidad, 26% na mas mataas na tiyak na rate ng mortalidad para sa kanser, at 24% na mas mataas na panganib ng pag-ulit. Inuri ng grupo ng mga eksperto ang lahat ng relasyon bilang limitado dahil sa posibleng baligtad na sanhi, nakakalitong salik, at pagkiling sa pagpili.

Tingnan ang pinagmulan →

Ang isang sistematikong pagsusuri na sumusuri sa magkahiwalay at pinagsamang epekto ng timbang ng katawan at pisikal na aktibidad sa panganib ng kanser sa iba't ibang pag-aaral ng epidemiyolohiya ay natuklasan ang isang pare-parehong positibong ugnayan sa pagitan ng labis na katabaan at insidente ng kanser sa colon, kung saan ang kanser sa colon ang nagpapakita ng pinakamalakas na ugnayan sa parehong kasarian. Nang pormal na suriin ang interaksyon sa pagitan ng taba sa katawan at pisikal na aktibidad, walang makabuluhang estadistikong interaksyon ang natuklasan para sa mga resulta ng kanser sa colon, na nagpapahiwatig na hindi naaangkop ang hipotesis na "mataba ngunit malusog." Ang mga panganib ng kanser sa colon na may kaugnayan sa labis na katabaan ay hindi nabawasan o inalis sa pamamagitan ng mataas na antas ng pisikal na aktibidad o kakayahan sa cardiovascular, na nagpapatunay na ang pagkontrol sa timbang ay mahalaga at hiwalay para sa pagbawas ng panganib.

Tingnan ang pinagmulan →

Sa loob ng 4,500 matatanda na may edad 50–80 na walang anumang kasaysayan ng neoplasia, ang mga taong labis ang timbang (BMI ≥ 30) sa edad na 21 at nananatiling labis ang timbang sa panahon ng pagsusuri ay nagkaroon ng OR na 1.87 (95% CI 1.08–3.23) para sa advanced na colorectal neoplasia, kung ikukumpara sa mga taong napanatili ang malusog na BMI sa buong kanilang pagtanda. Mahalagang tandaan na ang pagkakaroon ng labis na timbang o simpleng pagtaas ng BMI nang hindi umaabot sa antas ng labis na katabaan ay hindi gaanong nauugnay sa panganib ng advanced na neoplasia. Ang BMI at sukat ng baywang sa edad na 21 at sa panahon ng pagsusuri ay iniulat at sinukat, kung saan ang mga pagbabago ay tinukoy gamit ang pangkalahatang pamantayan ng panganib at ang mga kilalang salik ng panganib para sa CRC ay isinaalang-alang sa mga modelo ng logistic regression.

Tingnan ang pinagmulan →

Meta-analisis ng 7 prospective cohort (18,668 lalaki, 24,751 babae; karaniwang edad 62-63 taon; median na follow-up na 12 taon) na may 1,656 unang kaso ng mga kanser na nauugnay sa labis na katabaan. Sa bawat pagtaas ng isang standard deviation, ang panganib ng colorectal cancer ay tumaas ng 16% para sa BMI (HR 1.16), 21% para sa waist circumference (HR 1.21), 15% para sa hip circumference (HR 1.15), at 20% para sa waist-to-hip ratio (HR 1.20). Ang waist circumference ang nagpakita ng pinakamalakas na indibidwal na kaugnayan sa colorectal cancer sa lahat ng apat na anthropometric indicator na sinuri.

Tingnan ang pinagmulan →

Muling pinagtibay ng grupo ng IARC na may sapat na ebidensya na ang kawalan ng labis na taba sa katawan ay nagpapababa ng panganib ng kanser sa colon at tumbong, na unang natuklasan noong 2002. Ipinakita ng mga meta-analysis at pinagsama-samang pagsusuri ang relatibong panganib na mula 1.2 hanggang 1.5 para sa sobrang timbang at 1.5 hanggang 1.8 para sa labis na katabaan, na may iniulat na pangkalahatang relatibong panganib na 1.3 (95% CI, 1.3–1.4) para sa pinakamataas na kategorya ng BMI kumpara sa normal na BMI. Nakita ang isang makabuluhang positibong ugnayan sa pagitan ng dosis at tugon. Ang mga resulta batay sa sukat ng baywang ay karaniwang naaayon sa mga iniulat para sa BMI. Kapag mayroong mga pag-aaral mula sa iba't ibang rehiyon, ang mga resulta ay pare-pareho sa lahat ng rehiyon. Ipinakita ng pagsusuri batay sa kasarian na halos parehong tumaas ang panganib sa mga lalaki at babae. Kinumpirma ng mga pag-aaral ng Mendelian randomization tungkol sa kanser sa colon ang pagkakatugma sa mga natuklasan mula sa obserbasyonal na cohort at case-control study, na nagpapatibay sa sanhi ng interpretasyon.

Tingnan ang pinagmulan →

Isang sistematikong pagsusuri ang sumuri sa 658 artikulo mula sa mga database ng PubMed at CINAHL, na pumili ng 30 pag-aaral na sinuri ng kapwa eksperto na inilathala sa pagitan ng 2004 at 2014 para sa huling pagsusuri. Ang matibay na ebidensya ay sumusuporta sa isang positibong kaugnayan sa pagitan ng labis na timbang sa pagkabata at pagdadalaga at colorectal adenoma sa mga kababaihan, at kanser sa colon sa mga lalaki. Natukoy din ang limitadong ebidensya ng isang positibong kaugnayan para sa kanser sa colorectal sa parehong mga lalaki at babae sa lahat ng pinagsama-samang pag-aaral. Inilarawan ng pagsusuri ang ugnayan sa pagitan ng labis na timbang sa pagkabata at kanser sa colorectal bilang isa sa mga mas consistent na natuklasan sa 30 kasamang pag-aaral.

Tingnan ang pinagmulan →

Natuklasan ng isang pag-aaral na ang mga babaeng nasa yugto na ng menopausal na hindi pa gumagamit ng hormone replacement therapy ay mas mataas ang posibilidad na magkaroon ng kanser sa colon (ngunit hindi sa rectum) kumpara sa mga babaeng hindi pa menopausal, na may parehong edad, antas panlipunan at kultural, at gawi sa pagkain. Ang mas mataas na panganib na ito ay nagpatuloy nang humigit-kumulang 10 taon pagkatapos ng menopause at limitado lamang sa mga payat na babae—isang grupo na nailalarawan sa pamamagitan ng mas mababang antas ng oestradiol matapos ang pagtigil ng paggana ng obaryo. Ang ugnayan sa pagitan ng pagiging payat at mas mataas na panganib ng kanser sa colon ay nagpapahiwatig na ang likas na antas ng estrogen ay may protektadong papel, at na ang komposisyon ng katawan ay nakakaimpluwensya sa relasyong ito sa panahon ng post-menopausal.

Tingnan ang pinagmulan →