ซีลีเนียม

หลีกเลี่ยงระวังแนะนำ

4 การศึกษา · 3 คำแนะนำ

อัปเดตล่าสุด: 25 กุมภาพันธ์ 2569

หลีกเลี่ยง2 การศึกษา

การเสริมซีลีเนียมมีความสัมพันธ์กับการเพิ่มอัตราการเสียชีวิตจากมะเร็งต่อมลูกหมาก โดยผลกระทบจะมากขึ้นตามปริมาณที่ได้รับ

การศึกษาแบบติดตามกลุ่มตัวอย่างในอนาคต ซึ่งทำการกับชาย 4,459 คนที่เป็นมะเร็งต่อมลูกหมากที่ไม่แพร่กระจาย พบว่า การเสริมซีลีเนียมในปริมาณ ≥140 ไมโครกรัมต่อวัน ทำให้ความเสี่ยงในการเสียชีวิตจากมะเร็งต่อมลูกหมากเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่า (อัตราส่วนความเสี่ยง 2.60, ช่วงความเชื่อมั่น 95% คือ 1.44–4.70) เมื่อเทียบกับกลุ่มที่ไม่ได้รับซีลีเนียม และพบแนวโน้มที่ชัดเจนว่าปริมาณที่สูงขึ้นจะส่งผลต่อความเสี่ยงมากขึ้น (P = .001) ในขณะที่ปริมาณที่ต่ำกว่า ไม่ได้แสดงให้เห็นถึงการเพิ่มขึ้นของความเสี่ยงอย่างมีนัยสำคัญ (อัตราส่วนความเสี่ยง 1.18 สำหรับ 1–24 ไมโครกรัมต่อวัน และอัตราส่วนความเสี่ยง 1.33 สำหรับ 25–139 ไมโครกรัมต่อวัน) การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ ซึ่งครอบคลุมระยะเวลา 23 ปี (ปี 1990–2013) สรุปโดยอิสระว่า ไม่ควรใช้ผลิตภัณฑ์เสริมซีลีเนียมเพื่อป้องกันมะเร็งต่อมลูกหมาก เนื่องจากปริมาณที่สูงขึ้นอาจส่งผลเสียต่อการพยากรณ์โรค ในการศึกษาทั้งสองครั้ง ได้แก่ การศึกษาแบบติดตามกลุ่มตัวอย่างและการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ พบว่าหลักฐานทั้งหมดชี้ให้เห็นถึงอันตรายมากกว่าประโยชน์จากการเสริมซีลีเนียมในผู้ชายที่เป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก หรือมีความเสี่ยงที่จะเป็นมะเร็งดังกล่าว

หลักฐาน

Selenium Supplementation and Prostate Cancer Mortality

ผู้เขียน: Chan, June M, DuPre, Natalie, Kenfield, Stacey A, L Giovannucci, Edward, Stampfer, Meir J, Van Blarigan, Erin L

เผยแพร่: 12 ธันวาคม 2557

มีการติดตามกลุ่มตัวอย่างผู้ชายจำนวน 4,459 คน ซึ่งเป็นผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมากที่ไม่แพร่กระจาย โดยได้ข้อมูลจากโครงการติดตามสุขภาพของบุคลากรทางการแพทย์ ตั้งแต่ปี 1988 ถึง 2010 (ระยะเวลาการติดตามโดยเฉลี่ย 8.9 ปี) ในระหว่างการติดตาม พบว่ามีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 965 ราย ซึ่งในจำนวนนี้ 226 ราย (23.4%) เสียชีวิตจากมะเร็งต่อมลูกหมาก อัตราการเสียชีวิตจากมะเร็งต่อมลูกหมากโดยประมาณคือ 5.6 ต่อประชากร 1,000 คน-ปี ในกลุ่มที่ไม่ได้รับสารซีลีเนียม และเป็น 10.5 ต่อประชากร 1,000 คน-ปี ในกลุ่มที่ได้รับ ≥140 ไมโครกรัมต่อวัน เมื่อวิเคราะห์โดยใช้แบบจำลอง Cox ที่ปรับแก้ด้วยตัวแปรหลายตัว พบว่าการได้รับซีลีเนียมในปริมาณ 1–24 ไมโครกรัมต่อวัน (HR 1.18, 95% CI 0.73–1.91), 25–139 ไมโครกรัมต่อวัน (HR 1.33, 95% CI 0.77–2.30) และ ≥140 ไมโครกรัมต่อวัน (HR 2.60, 95% CI 1.44–4.70) มีความสัมพันธ์กับการเพิ่มขึ้นของความเสี่ยงในการเสียชีวิตจากมะเร็งต่อมลูกหมาก เมื่อเทียบกับกลุ่มที่ไม่ได้รับสารซีลีเนียม (P trend = .001) ไม่พบความสัมพันธ์ที่มีนัยสำคัญทางสถิติกับภาวะมะเร็งกลับมาเป็นซ้ำ การเสียชีวิตจากโรคหัวใจและหลอดเลือด หรืออัตราการเสียชีวิตโดยรวม

ดูแหล่งที่มา →

Prostate cancer and the influence of dietary factors and supplements: a systematic review

ผู้เขียน: Mandair, D, Rossi, R, Pericleous, M, Whyand, T, Caplin, M

เผยแพร่: 1 มกราคม 2550

การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบจากฐานข้อมูล PubMed ตั้งแต่ปี 1990 ถึง 2013 สรุปว่าไม่ควรแนะนำให้ใช้ผลิตภัณฑ์เสริมซีลีเนียมเพื่อป้องกันมะเร็งต่อมลูกหมาก ที่น่ากังวลยิ่งกว่านั้นคือ การทบทวนพบว่าซีลีเนียมในปริมาณสูงอาจสัมพันธ์กับพยากรณ์โรคที่แย่ลง ข้อค้นพบนี้ได้มาจากการสังเคราะห์งานวิจัยหลายชิ้นตลอดระยะเวลาการทบทวน 23 ปี ซึ่งครอบคลุมงานวิจัยด้านระบาดวิทยาและการวิจัยเชิงทดลองเกี่ยวกับปัจจัยด้านอาหารและมะเร็งต่อมลูกหมาก หลักฐานดังกล่าวเพียงพอสำหรับผู้เขียนที่จะแนะนำอย่างชัดเจนว่าไม่ควรใช้ผลิตภัณฑ์เสริมซีลีเนียมเพื่อป้องกันมะเร็งต่อมลูกหมาก

ดูแหล่งที่มา →

ระวัง1 การศึกษา

การรับประทานอาหารเสริมที่มีส่วนผสมของซีลีเนียมไม่พบว่ามีประโยชน์ในการป้องกันมะเร็งต่อมลูกหมาก

แม้ว่าสมมติฐานก่อนหน้านี้จะชี้ให้เห็นว่าซีลีเนียมอาจช่วยลดความเสี่ยงของมะเร็งต่อมลูกหมากได้ แต่การทดลองแบบสุ่มที่มีคุณภาพสูงยังไม่สามารถยืนยันผลในเชิงบวกดังกล่าวได้ สมมติฐานเบื้องต้นจากการทดลอง NPCT ที่ระบุว่าผู้ชายที่มีระดับซีลีเนียมต่ำอาจได้รับประโยชน์ ไม่ได้รับการยืนยันจากการทดลองขนาดใหญ่ในภายหลัง ซึ่งมีการลดอคติให้เหลือน้อยที่สุด

หลักฐาน

Selenium for preventing cancer.

ผู้เขียน: Brinkman, M, Crespi, Cm, D'Amico, Roberto, DEL GIOVANE, Cinzia, Dennert, G, Horneber, M, Vinceti, Marco, Zeegers, Mp, Zwahlen, M

เผยแพร่: 1 มกราคม 2557

การทบทวนอย่างเป็นระบบซึ่งรวมถึงงานวิจัยเชิงสังเกตการณ์จำนวน 55 ชิ้น (ผู้เข้าร่วมมากกว่า 1,100,000 คน) และการทดลองแบบสุ่มที่มีกลุ่มควบคุมจำนวน 8 ชิ้น (ผู้เข้าร่วม 44,743 คน) ข้อมูลจากการสังเกตการณ์บ่งชี้ว่ามีความเสี่ยงต่อมะเร็งต่อมลูกหมากที่ลดลงเมื่อได้รับสารซีลีเนียมในปริมาณที่สูงขึ้น แต่การทดลองแบบสุ่มที่มีกลุ่มควบคุมแสดงให้เห็นถึงผลกระทบโดยรวมที่ไม่ชัดเจน (อัตราส่วนความเสี่ยง 0.90, ช่วงความเชื่อมั่น 95% คือ 0.71 ถึง 1.14, จาก 4 งานวิจัย, N = 19,110) เมื่อจำกัดเฉพาะการทดลองที่มีความเสี่ยงต่ออคติต่ำ การเสริมสารซีลีเนียมไม่ส่งผลกระทบต่อความเสี่ยงของมะเร็งต่อมลูกหมาก (อัตราส่วนความเสี่ยง 1.02, ช่วงความเชื่อมั่น 95% คือ 0.90 ถึง 1.14, จาก 3 งานวิจัย, N = 18,183) สมมติฐานที่ว่าบุคคลที่มีระดับสารซีลีเนียมเริ่มต้นต่ำที่สุดสามารถลดความเสี่ยงของมะเร็งต่อมลูกหมากได้โดยการเสริมสารซีลีเนียม ไม่ได้รับการยืนยันจากการทดลองในภายหลัง

ดูแหล่งที่มา →

แนะนำ1 การศึกษา

ระดับซีลีเนียมที่สูงขึ้นมีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงที่ลดลงของมะเร็งต่อมลูกหมากชนิดรุนแรง

ในประชากรที่มีการบริโภคซีลีเนียมค่อนข้างต่ำ ระดับซีลีเนียมในพลาสมาและซีลีโนโปรตีน P ที่สูงขึ้นมีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงที่ลดลงของมะเร็งต่อมลูกหมากชนิดรุนแรง แม้ว่าซีลีเนียมจะไม่มีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงของมะเร็งต่อมลูกหมากโดยรวมหรือมะเร็งต่อมลูกหมากระยะลุกลาม แต่ความสัมพันธ์เฉพาะกับมะเร็งชนิดรุนแรงชี้ให้เห็นถึงประโยชน์ที่เป็นไปได้สำหรับการป้องกันโรคอย่างจริงจัง

หลักฐาน

Selenium status and risk of prostate cancer in a Danish population

ผู้เขียน: Christensen, Jane, Friis, Søren, Larsen, Erik Huusfeldt, Larsen, Signe B., Olsen, Anja, Outzen, Malene, Overvad, Kim, Tjønneland, Anne

เผยแพร่: 1 มกราคม 2559

การศึกษาแบบกรณีควบคุมซ้อนภายในกลุ่มตัวอย่างชาวเดนมาร์ก 27,179 คน ในโครงการ 'อาหาร มะเร็ง และสุขภาพ' พบผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมาก 784 ราย ที่จับคู่กับกลุ่มควบคุม 784 ราย ในกลุ่มผู้ป่วย 525 รายมีโรคขั้นรุนแรง และ 170 รายมีโรคขั้นรุนแรง ระดับซีลีเนียมในพลาสมาที่สูงขึ้นมีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงที่ลดลงของมะเร็งต่อมลูกหมากขั้นรุนแรง (HR 0.77; 95% CI 0.64-0.94; P=0.009) ระดับซีลีโนโปรตีน P ที่สูงขึ้นก็แสดงให้เห็นถึงความเสี่ยงที่ลดลงของโรคขั้นรุนแรงเช่นกัน (HR 0.85; 95% CI 0.74-0.97; P=0.01) นอกจากนี้ ซีลีเนียมในพลาสมายังสัมพันธ์กับอัตราการเสียชีวิตจากทุกสาเหตุที่ลดลงในกลุ่มผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมาก (HR 0.92; 95% CI 0.85-1.00; P=0.04) ไม่พบความสัมพันธ์ที่มีนัยสำคัญสำหรับความเสี่ยงของมะเร็งต่อมลูกหมากโดยรวมหรือมะเร็งต่อมลูกหมากขั้นรุนแรง จากการติดตามผลจนถึงปี 2012 พบผู้เสียชีวิต 305 ราย โดยในจำนวนนี้ 212 รายเสียชีวิตจากมะเร็งต่อมลูกหมาก

ดูแหล่งที่มา →