Utrata wagi

Zalecane

3 badań · 1 zalecenie

Ostatnia aktualizacja: 25 lutego 2026

Zalecane3 badań

Osiągnięcie i utrzymanie prawidłowej masy ciała znacząco zmniejsza ryzyko wystąpienia cukrzycy typu 2.

Trzy obszerne badania, obejmujące ponad 364 000 uczestników z różnych krajów europejskich, potwierdzają, że masa ciała jest kluczowym modyfikowalnym czynnikiem w profilaktyce cukrzycy typu 2. Analiza randomizacji mendelowskiej przeprowadzona na grupie 337 536 uczestników UK Biobank wykazała związek przyczynowo-skutkowy: każdy wzrost BMI o 4,1 kg/m² zwiększał ryzyko wystąpienia cukrzycy 2,72 razy (95% CI 2,33–3,29). Badanie EPIC-InterAct (11 559 przypadków cukrzycy, 15 258 osób z podgrupy) wykazało, że uwzględnienie BMI osłabiało ochronne działanie błonnika pokarmowego w odniesieniu do cukrzycy (HR 0,82, 95% CI 0,69–0,97), co potwierdza rolę masy ciała jako niezależnego czynnika pośredniczącego. Analiza wielokohortowa przeprowadzona w czterech krajach wykazała, że osoby bez otyłości i innych czynników ryzyka behawioralnego żyły średnio o 6 lat dłużej i były wolne od chorób przewlekłych w porównaniu z osobami posiadającymi dwa lub więcej czynników ryzyka. Otyłość niezależnie skraca zarówno oczekiwaną długość życia w dobrym zdrowiu, jak i całkowitą długość życia, bez względu na płeć czy narodowość.

Dowody

A data-driven approach for studying the role of body mass in multiple diseases: a phenome-wide registry-based case-control study in the UK Biobank

Autorzy: Biener, Bowden, Burgess, Burgess, Burgess, Bycroft, Chaker, Chiolero, Cronin, Davies, Denny, Dixon, Gkatzionis, Hartwig, Hemani, Kulkarni, Lau, Locke, Michailidou, Millard, Nyberg, Panoutsopoulou, Ruhl, Schoemaker, Sudlow, Sun, Todd, Tyrrell, Verbanck, Verma, Wills, Xu

Opublikowano: 1 stycznia 2019

W tym badaniu typu „przypadek-kontrola” obejmującym 337 536 uczestników brytyjskiego banku biobanków w wieku 37–73 lat, analiza randomizacji mendlowskiej wykazała, że genetycznie uwarunkowane BMI było przyczynowo powiązane z cukrzycą typu 2, przy ilorazie szans wynoszącym 2,72 (95% CI 2,33–3,29) na każde jedno odchylenie standardowe (4,1 kg/m²) wzrostu BMI. Związek ten przeszedł rygorystyczną korektę Bonferroniego (p < 5,4×10⁻⁵) i wykazał spójne dowody we wszystkich pięciu metodach analizy wrażliwości, w tym ważonej medianie, modzie ważonej i regresji Eggera.

Zobacz źródło →

Smoking, physical inactivity and obesity as predictors of healthy and disease-free life expectancy between ages 50 and 75 : a multicohort study

Autorzy: Aalto, Ville, Goldberg, Marcel, Hanson, Linda Magnuson, Head, Jenny, Kawachi, Ichiro, Kivimaki, Mika, Stenholm, Sari, Vahtera, Jussi, Westerlund, Hugo, Zaninotto, Paola, Zins, Marie

Opublikowano: 1 sierpnia 2016

Wielokohortowe badanie przeprowadzone w Anglii, Finlandii, Francji i Szwecji analizowało trzy modyfikowalne czynniki ryzyka – palenie tytoniu, brak aktywności fizycznej oraz otyłość (BMI ≥ 30 kg/m²) – jako predyktory długości życia bez przewlekłych chorób w wieku od 50 do 75 lat. Cukrzyca była jedną z czterech monitorowanych przewlekłych chorób. U osób, u których nie występowały żadne czynniki ryzyka związane ze stylem życia, oczekiwano, że będą żyły średnio o 6 lat dłużej bez przewlekłych chorób i o 8 lat dłużej w dobrym stanie zdrowia (ocenianym subiektywnie), w porównaniu z osobami, u których występowały co najmniej dwa czynniki ryzyka. Otyłość, jako samodzielny czynnik ryzyka, była niezależnie powiązana ze skróconą liczbą lat życia w dobrym stanie zdrowia i bez chorób przewlekłych. Analizy wielostanowych tablic życia, uwzględniające różnice między płciami, nie wykazały istotnych różnic między czterema krajowymi kohortami.

Zobacz źródło →

Dietary fibre and incidence of type 2 diabetes in eight European countries: the EPIC-InterAct Study and a meta-analysis of prospective studies.

Autorzy: InterAct Consortium

Opublikowano: 1 lipca 2015

W badaniu EPIC-InterAct, które objęło kohortę przypadków i grupę kontrolną (11 559 osób z cukrzycą typu 2 zidentyfikowanych w ciągu 10,8 roku obserwacji, podgrupa licząca 15 258 uczestników), zaobserwowano odwrotną zależność między całkowitą zawartością błonnika w diecie a ryzykiem cukrzycy (HR 0,82, 95% CI 0,69–0,97 dla kwartyla Q4 w porównaniu z kwartylem Q1). Po uwzględnieniu współczynnika BMI ta zależność osłabła i nie była już statystycznie istotna. Taki wzorzec osłabienia sugeruje, że masa ciała częściowo wpływa na ochronne działanie błonnika w kontekście cukrzycy typu 2, co potwierdza znaczenie kontroli masy ciała jako niezależnego celu w profilaktyce cukrzycy.

Zobacz źródło →