Aktywność fizyczna

Zalecane

3 badań · 1 zalecenie

Ostatnia aktualizacja: 25 lutego 2026

Aktywność fizyczna – Cukrzyca typu 2
Zalecane3 badań

Regularna aktywność fizyczna wydłuża okres życia bez chorób i poprawia wyniki leczenia cukrzycy.

Trzy badania, obejmujące analizy kohortowe i ekonomiczne dotyczące stanu zdrowia, wspólnie dowodzą, że aktywność fizyczna ma działanie ochronne w przypadku postępu cukrzycy typu 2 oraz jej powikłań. Badanie przeprowadzone na japońskiej grupie 3180 osób starszych, obserwowanej przez ponad 12,8 roku, potwierdziło, że terapia ćwiczeniami jest podstawowym elementem zarządzania stanem zdrowia pacjentów z cukrzycą, a sama cukrzyca ma istotny wpływ na długość życia. Analiza danych z kilku kohort europejskich – z Anglii, Finlandii, Francji i Szwecji – wykazała, że osoby bez czynników ryzyka, takich jak brak aktywności fizycznej, żyły średnio o 6 lat dłużej i były wolne od chorób przewlekłych, w tym cukrzycy. Nawet pojedynczy czynnik, jakim jest brak aktywności, niezależnie skracał liczbę lat życia bez choroby. Analiza na poziomie populacji Wielkiej Brytanii wykazała skalę problemu: brak aktywności fizycznej przyczynił się do bezpośrednich kosztów opieki zdrowotnej w wysokości 1,06 miliarda funtów szterlingów w przypadku chorób związanych z brakiem aktywności, przy czym tylko 33% mężczyzn i 25% kobiet spełniało zalecenia dotyczące poziomu aktywności. Brak aktywności fizycznej odpowiadał za 3% utraty skorygowanej długości życia w całym kraju.

Dowody

Autorzy: 38, 40, 43, KATO, Tadahiro, TANAKA, Yoko, YAMAUCHI, Kanako

Opublikowano: 18 marca 2019

Badanie kohortowe z udziałem 3180 mieszkańców w wieku 60 lat i starszych zbadało korelację między cukrzycą a nawykami związanymi z aktywnością fizyczną, takimi jak spacery, intensywne ćwiczenia i aktywność sportowa, za pomocą testów chi-kwadrat. Obserwacja trwała do 4669 dni (około 12,8 roku). Analiza regresji proporcjonalnego hazardu Coxa wykazała, że cukrzyca miała statystycznie istotny wpływ na oczekiwaną długość życia w tej starszej populacji. Badanie podkreśliło fundamentalną rolę terapii ruchowej w zarządzaniu wynikami zdrowotnymi u starszych pacjentów z cukrzycą.

Autorzy: Aalto, Ville, Goldberg, Marcel, Hanson, Linda Magnuson, Head, Jenny, Kawachi, Ichiro, Kivimaki, Mika, Stenholm, Sari, Vahtera, Jussi, Westerlund, Hugo, Zaninotto, Paola, Zins, Marie

Opublikowano: 1 sierpnia 2016

Cztery europejskie badania kohortowe przeprowadzone w Anglii, Finlandii, Francji i Szwecji wykorzystały modele analizy przeżycia w różnych stanach do oszacowania średniej długości życia bez przewlekłych chorób w wieku od 50 do 75 lat. Cukrzyca była jedną z czterech monitorowanych przewlekłych chorób, obok chorób układu krążenia, nowotworów i chorób układu oddechowego. Nieaktywność fizyczna, wraz z paleniem tytoniu i otyłością (BMI ≥ 30 kg/m²), była badana jako modyfikowalny czynnik ryzyka. Uczestnicy badania, u których nie występowały żadne czynniki ryzyka, żyli średnio o 6 lat dłużej bez przewlekłych chorób w porównaniu z osobami, u których wystąpiły dwa lub więcej czynników ryzyka. Nawet pojedynczy czynnik ryzyka, taki jak nieaktywność fizyczna, był niezależnie związany ze skróconym okresem życia wolnym od chorób. Wyniki były spójne we wszystkich czterech kohortach i w obu grupach płci.

Autorzy: Allender, Steven, Foster, Charles, Rayner, Mike, Scarborough, Peter

Opublikowano: 1 kwietnia 2007

Brytyjska analiza ekonomiczna w dziedzinie zdrowia, wykorzystująca metodologię Światowej Organizacji Zdrowia dotyczącą globalnego obciążenia chorobami, wskazała cukrzycę jako jedną z pięciu chorób, których zachorowalność i śmiertelność są bezpośrednio związane z brakiem aktywności fizycznej. Wskaźniki udziału populacji w występowaniu każdej z tych chorób zostały zastosowane do krajowych danych dotyczących kosztów. Całkowite bezpośrednie koszty poniesione przez NHS (brytyjski narodowy system opieki zdrowotnej) w związku z brakiem aktywności fizycznej we wszystkich pięciu analizowanych przypadkach wyniosły 1,06 miliarda funtów szterlingów, przy czym brak aktywności fizycznej był odpowiedzialny za 3% utraconych skorygowanych lat życia ze względu na niepełnosprawność w Wielkiej Brytanii w 2002 roku. W czasie analizy tylko 33% mężczyzn i 25% kobiet spełniało rządowe zalecenia dotyczące aktywności fizycznej.