Utrata wagi

Zalecane

3 badań · 1 zalecenie

Ostatnia aktualizacja: 21 lutego 2026

Zalecane3 badań

Kontrola wagi poprawia wyniki leczenia raka prostaty i zmniejsza ryzyko konieczności zastosowania bardziej intensywnej terapii.

Trzy randomizowane badania kontrolowane z udziałem 897 uczestników konsekwentnie łączą utratę wagi z lepszymi wynikami leczenia raka prostaty. W badaniu obejmującym 206 mężczyzn z rakiem prostaty o niekorzystnym profilu ryzyka, u mężczyzn z nadwagą lub otyłością konieczność zastosowania dodatkowej terapii supresją androgenów pojawiła się znacznie wcześniej niż u mężczyzn o prawidłowej masie ciała (mediana 3,7 vs. 6,9 roku; HR 1,11 na jednostkę BMI; P = 0,002), przy wyraźnej zależności dawka-odpowiedź (P < 0,001 dla trendu). Randomizowane badanie kontrolowane zorientowane na ćwiczenia fizyczne, przeprowadzone wśród 50 mężczyzn z miejscowo zaawansowanym rakiem prostaty, wykazało średnią redukcję masy ciała o 2,0 kg (95% CI -2,9, -1,1) w ciągu 12 miesięcy, czemu towarzyszyły klinicznie istotne poprawy ciśnienia krwi (skurczowe -13 mmHg, rozkurczowe -8 mmHg) i utrzymanie funkcji u 92% uczestników. Trzecie badanie przeprowadzone wśród 641 osób z nadwagą, które długo przeżyły po leczeniu raka, wykazało, że konsekwentne przestrzeganie diety i regularne ćwiczenia fizyczne znacząco zmniejszyły wskaźnik BMI (β = -0,06, p < 0,05). Utrzymywanie prawidłowej masy ciała poprzez połączenie modyfikacji diety i regularnych ćwiczeń może opóźnić postęp choroby i zmniejszyć potrzebę dodatkowej terapii hormonalnej.

Dowody

Exercise training as a novel primary treatment for localised prostate cancer: a multi-site randomised controlled phase II study

Autorzy: A Bandura, AK Eriksen, B Gardner, B Verplanken, C Bosco, C Renzi, FC Hamdy, G Godin, GA Borg, GJ Koelwyn, HH Kyu, HJ Tan, J Sim, L Bourke, LA Kaminsky, MR Law, R Horne, SM Eldridge, T Hvid, T Kroll, T Li, TJ Wilt, WC Willett, YL Le

Opublikowano: 14 maja 2018

W tym randomizowanym badaniu kontrolowanym z udziałem 50 mężczyzn z rakiem prostaty o niskim/średnim stopniu ryzyka, grupa ćwicząca (n=25) osiągnęła średnią redukcję masy ciała o 2,0 kg (95% CI -2,9, -1,1) w ciągu 12 miesięcy w porównaniu z grupą otrzymującą standardową opiekę i zalecenia dotyczące aktywności fizycznej (n=25). Utrata wagi towarzyszyła zmniejszeniu ciśnienia skurczowego o 13 mmHg (95% CI 7, 19) i ciśnienia rozkurczowego o 8 mmHg (95% CI 5, 12), co wskazuje na poprawę parametrów zdrowia układu sercowo-naczyniowego. Wskaźnik utrzymania uczestników na poziomie 92% w obu grupach świadczy o możliwości długotrwałych zmian w stylu życia u tej grupy pacjentów.

Zobacz źródło →

Diet and exercise intervention adherence and health-related outcomes among older long-term breast, prostate, and colorectal cancer survivors

Autorzy: Demark-Wahnefried, Wendy, Morey, Miriam C., Mosher, Catherine E., Rand, Kevin L., Snyder, Denise C., Winger, Joseph G.

Opublikowano: 20 marca 2014

W randomizowanym badaniu kontrolowanym przetestowano interwencję dietetyczną i program ćwiczeń realizowany telefonicznie oraz za pomocą materiałów drukowanych wysyłanych pocztą, obejmującą 641 starszych, otyłych pacjentów, którzy długo przeżyli po chorobie nowotworowej (rak piersi, prostaty lub jelita grubego), przez okres jednego roku. Udział w sesjach telefonicznych wykazał istotny negatywny pośredni związek z BMI (β = -0,06, p < 0,05), który był mediowany przez zmiany w zachowaniach żywieniowych i aktywności fizycznej podczas trwania interwencji. W badaniu uczestniczyli przede wszystkim otyli pacjenci po leczeniu nowotworowym, a zmiany w ich zachowaniu były monitorowane w 14 punktach czasowych, co wykazało, że utrzymywanie się zarówno diety, jak i ćwiczeń przyczyniło się do zmniejszenia BMI (NCT00303875).

Zobacz źródło →

Evidence Suggesting That Obesity Prevention Measures May Improve Prostate Cancer Outcomes Using Data from a Prospective Randomized Trial

Autorzy: Chandra, Ravi A., Chen, Ming-Hui, D'Amico, Anthony V., Loffredo, Marian, Zhang, Danjie

Opublikowano: 1 stycznia 2014

W prospektywnym, randomizowanym badaniu kontrolowanym z udziałem 206 mężczyzn z rakiem prostaty o niekorzystnym profilu ryzyka, leczonych radioterapią, przeanalizowano dane 49 mężczyzn, u których wystąpiło nawrot PSA i którzy otrzymali uzupełniającą terapię supresją androgenów (sAST). U mężczyzn z nadwagą lub otyłością sAST była potrzebna znacznie wcześniej niż u mężczyzn o prawidłowej masie ciała (mediana 3,7 roku w porównaniu z 6,9 roku; skorygowany współczynnik ryzyka 1,11 na jednostkę wzrostu BMI; 95% CI: 1,04–1,18; P = 0,002). Zaobserwowano tendencję zależności dawka-odpowiedź: u mężczyzn z nadwagą lub otyłością i wysokim ryzykiem choroby czas do rozpoczęcia sAST był najkrótszy (2,3 roku), następnie u mężczyzn z nadwagą lub otyłością i innym profilem ryzyka (4,6 roku) oraz u mężczyzn o prawidłowej masie ciała (6,9 roku; P < 0,001 dla tendencji).

Zobacz źródło →