Intensywny program ćwiczeń.

Zalecane

3 badań · 1 zalecenie

Ostatnia aktualizacja: 25 lutego 2026

Intensywny program ćwiczeń. – Rak prostaty

Zalecane3 badań

Regularne i intensywne ćwiczenia fizyczne zmniejszają ryzyko raka prostaty oraz poprawiają wyniki leczenia.

Trzy badania, obejmujące ponad 7700 mężczyzn, konsekwentnie wskazują na związek między intensywną aktywnością fizyczną a korzyściami w leczeniu raka prostaty. Dwa randomizowane badania kontrolowane (RCT) z podziałem na grupy (n=147), przeprowadzone wśród mężczyzn po zakończeniu leczenia raka prostaty, wykazały, że 12-tygodniowy program ćwiczeń zalecany przez lekarza znacząco zwiększył poziom intensywnej aktywności (d Cohena = 0,46; 95% CI 0,09–0,82; P=0,010), przy czym osoby ćwiczące miały prawie czterokrotnie większe prawdopodobieństwo spełnienia zalecenia dotyczącego ≥150 minut aktywności tygodniowo (OR=3,9; P=0,002). Co istotne, korzyści przynosiła jedynie aktywność o wysokim stopniu intensywności – połączenie umiarkowanej i intensywnej aktywności nie wykazało znaczącego wpływu. Prospektywne badanie kohortowe (n=7588; okres obserwacji 18,8 roku) potwierdziło istotną zależność między dawką a redukcją ryzyka raka prostaty, szczególnie przy umiarkowanie intensywnej lub intensywnej aktywności, bez korzyści wynikających z lżejszej aktywności. Zaobserwowano również tendencję do poprawy objawów depresji (d=−0,35; P=0,06). Ustrukturyzowane programy z sesjami pod nadzorem, po których następują samodzielne ćwiczenia na siłowni, stanowią praktyczną strategię utrzymania wysokiego poziomu aktywności.

Dowody

A Clinician Referral and 12-Week Exercise Training Program for Men With Prostate Cancer: Outcomes to 12 Months of the ENGAGE Cluster Randomized Controlled Trial

Autorzy: Courneya, KS, Craike, Melinda, Gaskin, CJ, Livingston, PM, Mohebbi, M

Opublikowano: 1 maja 2017

W wieloośrodkowym badaniu ENGAGE, w którym zastosowano losowy dobór grup, 147 mężczyzn z rakiem prostaty zostało przydzielonych do grupy otrzymującej skierowanie do lekarza oraz uczestniczącej w 12-tygodniowym programie ćwiczeń (n=54) lub do grupy otrzymującej standardową opiekę (n=93). Po 6 miesiącach od losowego podziału zaobserwowano statystycznie istotny, pozytywny efekt interakcji związany z intensywną aktywnością fizyczną. Jednak ten efekt nie utrzymywał się po 12 miesiącach. Interwencja obejmowała nadzorowane i nienadzorowane sesje ćwiczeń w środowisku lokalnym, a następnie oferowano zniżki na członkostwo w siłowni. Nie stwierdzono istotnych efektów dla wtórnych wyników, takich jak jakość życia, lęk lub objawy depresyjne.

Zobacz źródło →

Effects of a clinician referral and exercise program for men who have completed active treatment for prostate cancer: A multicenter cluster randomized controlled trial (ENGAGE)

Autorzy: Botti, Mari, Broadbent, Suzanne, Courneya, Kerry S, Craike, Melinda J, ENGAGE Uro-Oncology Clinicians\u27 Group,, Fraser, Steve F, Gaskin, Cadeyrn J, Kent, Bridie, Livingston, Patricia M, Mohebbi, Mohammadreza, Salmon, JO

Opublikowano: 1 stycznia 2015

W badaniu z randomizacją klastrową, w którym uczestniczyło 147 mężczyzn po zakończonym aktywnym leczeniu raka prostaty, wykazano, że intensywne ćwiczenia fizyczne przynoszą istotny efekt terapeutyczny (współczynnik Cohena d=0,46; 95% CI 0,09–0,82; P=0,010). U uczestników grupy ćwiczeniowej znacznie częściej osiągano zalecany poziom aktywności fizycznej, czyli co najmniej 150 minut tygodniowo (OR=3,9; 95% CI 1,9–7,8; P=0,002). Połączenie umiarkowanych i intensywnych ćwiczeń nie dało istotnych rezultatów (d=0,08; 95% CI −0,28 do 0,45; P=0,48), co sugeruje, że to właśnie intensywna aktywność fizyczna jest głównym czynnikiem wpływającym na pozytywne zmiany. Poprawa objawów depresji była bliska osiągnięcia istotności statystycznej (d=-0,35; P=0,06).

Zobacz źródło →

Physical activity and risk of cancer in middle-aged men

Autorzy: A G Shaper, Albanes D, Bennett A, Cox DR, Gerhardsson L, Giovannucci E, Giovannucci E, Hackney AC, Hartman TJ, Kampert JB, Lee I-M, Lee I-M, Lee I-M, Lee I-M, Liu S, M Walker, McTiernan A, Moore MA, Oliveria SA, Oliveria SA, Paffenbarger RS, Reddy BS, S G Wannamethee, Severson RK, Shaper AG, Shaper AG, Shaper AG, Shephard RJ, Singh P, Slattery ML, Taylor HL, Thune I, Thune I, Thune I, Walker M, Weiderpass E, Wilson PWF

Opublikowano: 2 listopada 2001

Przyszłościowe badanie kohortowe, w którym obserwowano 7588 mężczyzn w wieku od 40 do 59 lat przez średnio 18,8 roku, w trakcie którego u 969 osób rozwinął się nowotwór (z wyłączeniem raka skóry). Po uwzględnieniu takich czynników jak wiek, palenie tytoniu, wskaźnik masy ciała, spożycie alkoholu i status społeczny, stwierdzono, że aktywność sportowa wiąże się z istotnym zmniejszeniem ryzyka raka prostaty, przy czym efekt ten był zależny od dawki. Tylko umiarkowanie intensywne lub bardzo intensywne ćwiczenia przynosiły znaczące korzyści; przy niższym poziomie aktywności nie zaobserwowano żadnej redukcji ryzyka. Rekreacyjna aktywność fizyczna, niezwiązana ze sportem, nie wykazywała związku z ryzykiem nowotworów.

Zobacz źródło →