Aktywność fizyczna

W wieloośrodkowym, otwartym badaniu randomizowanym z udziałem 50 mężczyzn z niskim/średnim ryzykiem lokalnego raka prostaty, losowo przydzielonych do 12 miesięcy treningu fizycznego (n=25) lub standardowej opieki z zaleceniami dotyczącymi aktywności fizycznej (n=25), ocenę ukończyło 92% uczestników. Grupa ćwicząca osiągnęła średnio 140 minut tygodniowo (95% CI 129–152 min), co stanowiło 94% docelowej dawki, przy 75% tętna maksymalnego. Ćwiczenia spowodowały średni spadek masy ciała o 2,0 kg (95% CI -2,9, -1,1), obniżenie ciśnienia skurczowego o 13 mmHg (95% CI 7, 19), obniżenie ciśnienia rozkurczowego o 8 mmHg (95% CI 5, 12) oraz poprawę jakości życia o 13 punktów w skali EQ-5D (95% CI 7, 18). Tylko u 3 mężczyzn doszło do konieczności zastosowania inwazyjnej terapii (2 osoby w grupie standardowej opieki). Nie wystąpiły poważne działania niepożądane.

Zobacz źródło →

W randomizowanym badaniu kontrolowanym 50 mężczyzn poddawanych długotrwałej terapii deprywacyjnej androgenami z powodu raka prostaty zostało losowo przydzielonych do grupy interwencyjnej, która przez 12 tygodni uczestniczyła w nadzorowanych zajęciach ruchowych i otrzymywała porady dotyczące diety, lub do grupy kontrolnej, która otrzymywała standardową opiekę. Po 12 tygodniach grupa interwencyjna wykazała istotną poprawę funkcji śródbłonka, przy średniej względnej różnicy w rozszerzeniu naczyniowym indukowanym przepływem wynoszącej 2,2% (95% CI od 0,1 do 4,3, p = 0,04) oraz wielkości efektu wynoszącej 0,60 (95% CI od <0,01 do 1,18). W grupie interwencyjnej zaobserwowano również istotną poprawę masy mięśniowej, czasu marszu na bieżni i zachowań związanych z ćwiczeniami (we wszystkich przypadkach p < 0,05). Podczas obserwacji po 24 tygodniach utrzymywała się jedynie poprawa czasu marszu na bieżni, co wskazuje, że ciągłe uczestnictwo w zajęciach ruchowych jest niezbędne do utrzymania korzyści dla układu sercowo-naczyniowego.

Zobacz źródło →

Randomizowane badanie kontrolowane z podziałem na grupy (n=119; grupa interwencyjna n=53, grupa kontrolna n=66) przeprowadzone w 15 ośrodkach klinicznych oceniło 12-tygodniowy program ćwiczeń realizowany w środowisku lokalnym. W porównaniu ze standardową opieką, grupa ćwicząca wykazała istotną poprawę w zakresie dystansu pokonywanego podczas 6-minutowego marszu (średnia różnica=49,98 m, p_adj=0,001), siły nóg (średnia różnica=21,82 kg, p_adj=0,001), siły mięśni klatki piersiowej (średnia różnica=6,91 kg, p_adj=0,001), liczby powtórzeń w teście „wstań i usiądź” w ciągu 30 sekund (średnia różnica=3,38 powt., p_adj=0,001) oraz zasięgu ruchu (średnia różnica=4,8 cm, p_adj=0,024). Poprawiło się również tętno spoczynkowe (średnia różnica=-3,76 uderzeń/min, p=0,034, bez korekty). Terapia deprywacyjna androgenów nie wpłynęła na reakcje organizmu na ćwiczenia.

Zobacz źródło →

W randomizowanym badaniu kontrolowanym wzięło udział 641 starszych, otyłych pacjentów, którzy długo przeżyli raka piersi, prostaty i jelita grubego. Przez rok uczestniczyli oni w programie interwencji dietetyczno-ruchowej realizowanym telefonicznie oraz za pomocą materiałów drukowanych wysyłanych pocztą. Zachowania związane z ćwiczeniami pośrednio wpływały na funkcje fizyczne (β = 0,11, p < 0,05), podstawowe funkcje kończyn dolnych (β = 0,10, p < 0,05), zaawansowane funkcje kończyn dolnych (β = 0,09, p < 0,05), zdrowie psychiczne (β = 0,05, p < 0,05) oraz redukcję BMI (β = -0,06, p < 0,05). Zachowania oceniano w 14 punktach czasowych w trakcie trwania interwencji.

Zobacz źródło →

W ogólnokrajowej szwedzkiej kohorcie 673 443 mężczyzn, obserwowanych przez 19 lat (1971-1989) poprzez połączenie danych ze spisu powszechnego z Rejestrem Nowotworów, zidentyfikowano 19 670 przypadków raka prostaty. Mężczyźni prowadzący siedzący tryb życia mieli statystycznie istotne, o 11%, zwiększone ryzyko raka prostaty w porównaniu z mężczyznami o bardzo wysokim/wysokim poziomie aktywności fizycznej zawodowej. Całkowitą dzienną aktywność fizyczną mierzono za pomocą zwalidowanego kwestionariusza (Spearman r = 0,56 w porównaniu z 7-dniowymi zapisami aktywności, r = 0,69 deatenuowany; powtarzalność r = 0,65) u 33 466 mężczyzn w wieku 45-79 lat. Poziom aktywności fizycznej oceniano w MET-godzinach/dzień. Całkowita aktywność fizyczna zmniejszyła się o 4% w wieku od 45 do 79 lat w analizach przekrojowych i o 4% w wieku od 15 do 50 lat w analizach longitudinalnych.

Zobacz źródło →