Kontrola wagi

Wspólne oświadczenie potwierdza związek między nadmierną masą ciała a występowaniem co najmniej 15 rodzajów nowotworów, dlatego też kontrola wagi jest uznawana za podstawową rekomendację zawartą w Kodeksie Walki z Rakiem Ameryki Łacińskiej i Karaibów. Znaczna część populacji Ameryki Łacińskiej i regionu karaibskiego ma obecnie nadmierną masę ciała. Kodeks odnosi się zarówno do indywidualnych zachowań (utrzymywanie prawidłowej masy ciała), jak i do interwencji na poziomie polityki, mających na celu tworzenie sprzyjających zdrowiu warunków. Napoje słodzone cukrem i produkty wysoko przetworzone są wskazywane jako istotne przyczyny nadmiernej masy ciała, a pojawiają się nowe dowody na to, że mogą one bezpośrednio przyczyniać się do rozwoju nowotworów, niezależnie od mechanizmu otyłości.

Zobacz źródło →

Wśród 9061 uczestników w wieku 45 lat i więcej, biorących udział w badaniu w Rotterdamie, nadwaga była jednym z trzech wspólnych czynników ryzyka, które były analizowane. Całkowite ryzyko wystąpienia jakiejkolwiek choroby niezakaźnej przekraczało 90%, niezależnie od obecności poszczególnych czynników ryzyka, jednak brak nadwagi, palenia tytoniu i nadciśnienia opóźniał początek choroby o 9,0 roku (95% CI: 6,3–11,6). Osoby bez tych czynników ryzyka żyły średnio o 6,0 lat dłużej (95% CI: 5,2–6,8) i spędzały tylko 21,6% pozostałego życia z chorobami niezakaźnymi, w porównaniu do 31,8% u osób, u których występowały wszystkie trzy czynniki. Spośród 4637 uczestników, u których rozwinęła się jakakolwiek choroba niezakaźna, u 1563 (33,7%) zdiagnozowano wiele chorób.

Zobacz źródło →

Przeprowadzono analizę łączoną danych dotyczących 239 526 Afroamerykanów z siedmiu prospektywnych badań kohortowych, w których okres obserwacji wynosił do 26,5 roku (średnio 11,7 roku). Wśród 100 175 zdrowych osób, które nigdy nie paliły (odnotowano 11 386 zgonów), w porównaniu z osobami o BMI wynoszącym 22,5–24,9, stwierdzono następujące współczynniki ryzyka dla mężczyzn: przy BMI 30–34,9 wynosił on 1,32 (95% CI 1,18–1,47), przy BMI 35–39,9 – 1,54 (95% CI 1,29–1,83), a przy BMI 40–49,9 – 1,93 (95% CI 1,46–2,56). U kobiet współczynniki ryzyka wynosiły odpowiednio: 1,24 (95% CI 1,15–1,34) przy BMI 30–34,9, 1,58 (95% CI 1,43–1,74) przy BMI 35–39,9, 1,80 (95% CI 1,60–2,02) przy BMI 40–49,9 oraz 2,31 (95% CI 1,74–3,07) przy BMI 50–60. Najsilniejsze zależności zaobserwowano wśród osób z najwyższym poziomem wykształcenia i najdłuższym okresem obserwacji.

Zobacz źródło →

Wśród 734 438 szwedzkich mężczyzn, u których mierzono wskaźnik BMI w średnim wieku 18 lat, odnotowano 33 067 zgonów w ciągu 24,56 milionów lat obserwacji. W porównaniu z osobami o prawidłowej masie ciała (BMI 20,1–22,4), mężczyźni z umiarkowaną nadwagą (BMI 25,0–27,4) wykazywali HR = 1,26 (95% CI 1,21–1,32), mężczyźni z większą nadwagą (BMI 27,5–29,9) – HR = 1,49 (95% CI 1,40–1,59), a otyli mężczyźni (BMI > 30) – HR = 2,17 (95% CI 2,02–2,34) pod względem ogólnej śmiertelności. Nawet osoby z górnego zakresu prawidłowej masy ciała (BMI 22,5–24,9) wykazywały nieznacznie wyższe ryzyko, przy HR = 1,07 (95% CI 1,04–1,11). Zależność ta była w dużej mierze liniowa i nie potwierdzono istnienia paradoksu otyłości. Wyniki pozostały niezmienne po pełnej korekcie uwzględniającej ciśnienie krwi, siłę mięśniową, wykształcenie oraz status społeczno-ekonomiczny w modelu 4.

Zobacz źródło →