Utrata wagi

W badaniu prospektywnym, w którym obserwowano przez okres do 25 lat grupę 9853 dorosłych mieszkańców Szwajcarii w wieku 25–74 lata, stwierdzono, że otyłość (BMI ≥ 30) wiązała się ze zwiększonym ryzykiem zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (HR 1,41; 95% CI: 1,23–1,62), zgonu z powodu chorób układu krążenia (HR 2,05; 95% CI: 1,60–2,62) oraz zgonu z powodu nowotworów (HR 1,29; 95% CI: 1,04–1,60) w porównaniu z osobami o prawidłowej masie ciała (BMI 18,5–24,9). Nadwaga (BMI 25–29,9) nie wiązała się ze statystycznie istotnym wzrostem ryzyka zgonu. Otyłość była przyczyną od 4% do 6,5% wszystkich zgonów, od 8,8% do 13,7% zgonów z powodu chorób układu krążenia oraz od 2,4% do 3,9% zgonów z powodu nowotworów. Zależności te pozostawały istotne statystycznie nawet po uwzględnieniu w analizie takich czynników jak dieta, aktywność fizyczna, palenie tytoniu i poziom wykształcenia.

Zobacz źródło →

Systematyczny przegląd 23 randomizowanych badań kontrolowanych, obejmujący 13 733 pacjentów ze średnim wskaźnikiem BMI wynoszącym 33,9 kg/m², ocenił wpływ na układ sercowo-naczyniowy w ciągu średniego okresu obserwacji wynoszącego 37 miesięcy (minimum 18 miesięcy). Przegląd obejmował badania dotyczące interwencji dietetycznych, programów aktywności fizycznej, terapii behawioralnej oraz leczenia farmakologicznego, opublikowane w latach 1990–2007. Niezależnie od osiągniętej wartości redukcji masy ciała, zaobserwowano pozytywne efekty na czynniki ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, w tym ciśnienie krwi, poziom lipidów i tolerancję glukozy. Średni wskaźnik rezygnacji z udziału w badaniach wynosił 16,1%. Z badań wykluczono pacjentów z istniejącą chorobą wieńcową, nowotworami lub cukrzycą i nadciśnieniem leczonym farmakologicznie, co wzmacnia argumenty przemawiające za korzyściami płynącymi z profilaktyki pierwotnej.

Zobacz źródło →

W badaniu kohortowym, które objęło 3 632 674 dorosłych mieszkańców Wielkiej Brytanii, w tym 1 969 648 osób, które nigdy nie paliły i wśród których odnotowano 188 057 zgonów, stwierdzono zależność między wartością BMI a ogólną śmiertelnością, która przybierała kształt litery J. Przy wartości powyżej 25 kg/m², współczynnik ryzyka zwiększał się o 1,21 na każde 5 kg/m² (95% CI: 1,20–1,22). Natomiast przy wartości poniżej 25 kg/m², współczynnik ryzyka zwiększał się o 0,81 na każde 5 kg/m² (95% CI: 0,80–0,82), co wskazuje na zmniejszenie śmiertelności w miarę zbliżania się wartości BMI do 25. W porównaniu z osobami o prawidłowej masie ciała (BMI 18,5–24,9), u mężczyzn otyłych (BMI ≥30) oczekiwana długość życia od 40 roku życia była krótsza o 4,2 roku, a u kobiet otyłych – o 3,5 roku. U osób z niedowagą (BMI <18,5) również zaobserwowano skrócenie oczekiwanej długości życia: o 4,3 roku u mężczyzn i o 4,5 roku u kobiet.

Zobacz źródło →

W analizach łącznych przeprowadzonych na grupie 654 827 uczestników z sześciu prospektywnych kohort, w których odnotowano 82 465 przypadków śmierci w ciągu średnio 10 lat obserwacji, stwierdzono, że aktywność fizyczna (7,5+ MET-h/tydzień) i prawidłowa masa ciała (BMI 18,5–24,9) wiązały się z wydłużeniem życia o 7,2 roku (95% CI: 6,5–7,9) w porównaniu z brakiem aktywności fizycznej (0 MET-h/tydzień) i otyłością (BMI 35,0+). Znaczące wydłużenie oczekiwanej długości życia dzięki aktywności fizycznej zaobserwowano w każdej grupie BMI, jednak największy bezwzględny wzrost odnotowano u osób z prawidłową masą ciała, które regularnie uprawiały umiarkowaną lub intensywną aktywność fizyczną w czasie wolnym. Oczekiwana długość życia została obliczona na podstawie bezpośrednich, skorygowanych krzywych przeżycia dla uczestników w wieku 40 lat i starszych.

Zobacz źródło →