Niewyjaśniona utrata wagi

W grupie 1 969 648 osób, które nigdy nie paliły, niedowaga (BMI <18,5) wiązała się ze skróceniem średniej długości życia o 4,3 roku u mężczyzn i 4,5 roku u kobiet w wieku od 40 lat, w porównaniu z osobami o prawidłowej masie ciała. Te różnice były zbliżone lub nawet większe niż te obserwowane w przypadku otyłości (4,2 roku dla mężczyzn, 3,5 roku dla kobiet). W przypadku BMI poniżej 25, ryzyko zmniejszało się wraz ze spadkiem BMI o 5 kg/m², a współczynnik ryzyka wynosił około 1,23 (odwrotność 0,81, 95% CI 0,80-0,82). Przyczyny związane z zaburzeniami psychicznymi i behawioralnymi, neurologicznymi oraz wypadkami wykazywały odwrotną zależność od BMI do poziomu 24–27 kg/m², przy czym najniższe wartości BMI wiązały się z największym ryzykiem wystąpienia tych zdarzeń.

Zobacz źródło →

W prospektywnym badaniu kohortowym EPIC-Norfolk uczestnicy oceniani na początku badania (1993-1997) oraz w okresie obserwacji (1998-2000) byli monitorowani pod kątem śmiertelności do 2015 roku, przez około 15 lat. Po wykluczeniu osób z przebytym nowotworem lub chorobą układu krążenia oraz osób z BMI poza normą, utrata masy ciała przekraczająca 5 kg wiązała się z wyższym ryzykiem zgonu z jakiejkolwiek przyczyny. Związek ten utrzymywał się po przeprowadzeniu analiz wrażliwości z wyłączeniem zgonów w pierwszych 5 latach obserwacji, co sugeruje, że zależność ta nie była wyłącznie spowodowana odwrotnym związkiem przyczynowo-skutkowym z chorobą terminalną. Wyniki dotyczące przyrostu masy ciała były niejednoznaczne i nie wykazały wyraźnego związku ze śmiertelnością.

Zobacz źródło →