Witamina D

Zalecane

3 badań · 1 zalecenie

Ostatnia aktualizacja: 25 lutego 2026

Witamina D – Rak jelita grubego
Zalecane3 badań

Wyższy poziom witaminy D wiąże się z 37-procentowym zmniejszeniem ryzyka raka jelita grubego.

Trzy badania, w których wzięło udział ponad 4700 osób, potwierdzają ochronną rolę witaminy D w profilaktyce raka jelita grubego. W ramach badań kohortowych (NHS, HPFS, PHS) przeprowadzono analizę przypadków i grup kontrolnych, obejmującą 1895 przypadków i 2806 osób z grupy kontrolnej. Wyniki wykazały, że u uczestników badania z najwyższym poziomem 25-hydroksywitaminy D we krwi odnotowano wieloczynnikowy współczynnik ryzyka wynoszący 0,63 (95% CI: 0,48–0,82), co oznacza zmniejszenie ryzyka o 37% po uwzględnieniu czynników zakłócających. Dwa systematyczne przeglądy potwierdzają te ustalenia: w jednym z nich raka jelita grubego uznano za główny typ nowotworu, w przypadku którego witamina D i jej analogi wykazują działanie antyproliferacyjne, promują różnicowanie komórek oraz modulują układ odpornościowy, zapobiegając transformacji złośliwej. Drugi systematyczny przegląd 105 badań klinicznych wykazał, że połączenie wapnia z witaminą D zmniejsza częstość występowania raka jelita grubego i polipów adenomatoznych u pacjentów zagrożonych. Zbieżne dane eksperymentalne i kliniczne wskazują na to, że witamina D może być istotnym czynnikiem w chemioprofilaktyce raka jelita grubego.

Dowody

Autorzy: Lopez Gomez, Mauricio Alejandro, Lopez Narvaez, Sara Belen

Opublikowano: 5 lipca 2016

Przeprowadzono systematyczny przegląd 105 badań klinicznych, których dane pochodziły z różnych baz danych (literatura od 1990 roku), w którym oceniano wpływ suplementacji wapniem w połączeniu z witaminą D u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem raka jelita grubego i polipami adenomatycznymi. Badania przeprowadzone na pacjentach, którzy wcześniej przeszli zawał mięśnia sercowego i przyjmowali wapń z witaminą D, wykazały związek między tymi suplementami a zmniejszoną częstością występowania zarówno raka jelita grubego, jak i polipów adenomatycznych. Z przeglądu wykluczono pacjentów z istniejącym rakiem jelita grubego, zespołem Lyncha oraz rodzinną polipozą adenomatyczną. Autorzy stwierdzili, że korzystny wpływ witaminy D uzasadnia dalsze badania w celu ustalenia optymalnego dawkowania i czasu trwania leczenia w ramach chemioprofilaktyki.

Autorzy: Aiello, S, Crescimanno, M, Di Majo, D, Flandina, C, Giammanco, M, La Guardia, M, Leto, G, Tumminello, FM

Opublikowano: 9 kwietnia 2015

W systematycznym przeglądzie badań eksperymentalnych i klinicznych w pięciu głównych bazach danych (ISI Web of Science, Medline, PubMed, Scopus, Google Scholar) zbadano właściwości przeciwnowotworowe witaminy D. Witamina D i jej metabolity wykazały działanie antyproliferacyjne, pro-różnicujące i immunomodulacyjne na komórki nowotworowe in vitro, a badania in vivo wykazały opóźniony wzrost guza. Rak jelita grubego został jednoznacznie zidentyfikowany jako jeden z głównych typów nowotworów u ludzi, w którym witamina D i jej analogi wykazały skuteczność w zapobieganiu transformacji nowotworowej i progresji choroby. Przegląd wykazał, że cząsteczki te mają potencjał jako środki chemioprewencyjne w leczeniu raka jelita grubego, opierając się na zbieżnych dowodach eksperymentalnych i klinicznych.

Autorzy: Chan, Andrew T., Fuchs, Charles S., Giovannucci, Edward, Hazra, Aditi, Hiraki, Linda T., Joshi, Amit D., Karlson, Elizabeth W., Kraft, Peter, Ma, Jing, Ng, Kimmie, Peters, Ulrike

Opublikowano: 26 marca 2014

W tym zagnieżdżonym badaniu typu przypadek-kontrola obejmującym trzy prospektywne kohorty (NHS, HPFS, PHS), obejmujące 1895 przypadków raka jelita grubego i 2806 osób z grupy kontrolnej, uczestnicy z najniższego kwartyla stężenia 25-hydroksywitaminy D w osoczu mieli wieloczynnikowy iloraz szans wynoszący 0,63 (95% CI: 0,48–0,82) dla raka jelita grubego w porównaniu z osobami z najwyższego kwartyla. Oznacza to o 37% niższe ryzyko wśród osób z wyższym poziomem witaminy D. Związek ten pozostał istotny statystycznie po uwzględnieniu czynników zakłócających i był spójny w całej metaanalizie wszystkich trzech kohort z wykorzystaniem modeli efektów stałych.