Niewyjaśniona utrata wagi

Wkrótce do lekarza

3 badań · 1 zalecenie

Ostatnia aktualizacja: 25 lutego 2026

Niewyjaśniona utrata wagi – Rak jelita grubego
Wkrótce do lekarza3 badań

Niezwykłe i niewyjaśnione odchudzanie jest sygnałem zwiększonego ryzyka śmierci i wymaga niezwłocznej konsultacji lekarskiej.

W trzech badaniach, w tym w metaanalizie obejmującej 124 badań obserwacyjnych, stwierdzono, że nieuzasadniony spadek masy ciała u pacjentów z rakiem jelita grubego konsekwentnie korelował z gorszymi wynikami leczenia. U pacjentów, u których po postawieniu diagnozy wskaźnik BMI wynosił 18 kg/m², odnotowano o 60% wyższy wskaźnik śmiertelności z wszelkich przyczyn, o 95% wyższy wskaźnik śmiertelności związanej z rakiem jelita grubego oraz o 37% wyższe ryzyko nawrotu choroby w porównaniu z pacjentami, u których BMI wynosiło 28 kg/m². W badaniu obejmującym 388 pacjentów stwierdzono wysoką częstość występowania zespołu anoreksji i kacheksji nowotworowej, który znacząco wpływał na zachorowalność i śmiertelność. Wczesne wykrywanie za pomocą badań przesiewowych w zakresie stanu odżywienia umożliwiło podjęcie interwencji, które tymczasowo zahamowały utratę masy ciała, a mediana przyrostu masy ciała wyniosła 1,5 kg. Każdy nieuzasadniony spadek masy ciała wymaga szybkiej oceny klinicznej w celu wykluczenia postępu choroby i rozpoczęcia wsparcia żywieniowego przed wystąpieniem pogorszenia stanu funkcjonalnego.

Dowody

Autorzy: Aune, Dagfinn, Balducci, Katia, Baskin, Monica L., Becerra‐Tomás, Nerea, Bours, Martijn, Cariolou, Margarita, Chowdhury, Rajiv, Copson, Ellen, Demark‐Wahnefried, Wendy, Dossus, Laure, Greenwood, Darren C., Hill, Lynette, Hudson, Melissa M., Kiss, Sonia, Krebs, John, Lewis, Sarah J., Markozannes, Georgios, May, Anne M., Odedina, Folakemi T., Renehan, Andrew G., Skinner, Roderick, Steindorf, Karen, Tjønneland, Anne, Velikova, Galina, Vieira, Rita

Opublikowano: 1 maja 2024

W metaanalizie 124 badań obserwacyjnych stwierdzono, że wskaźnik masy ciała (BMI) po postawieniu diagnozy, wynoszący 18 kg/m², w porównaniu z najniższym odnotowanym wcześniej BMI, wynoszącym 28 kg/m², wiązał się ze zwiększeniem o 60% ogólnej śmiertelności, o 95% śmiertelności związanej z rakiem jelita grubego oraz o 37% ryzykiem nawrotu nowotworu. Zwiększone ryzyko przy niskim BMI było mniejsze w analizach wtórnych badań randomizowanych i kontrolowanych (RCT) w porównaniu z badaniami kohortowymi, a także w badaniach z dłuższym okresem obserwacji, co sugeruje, że niski BMI częściowo odzwierciedla odwrotną zależność przyczynową związaną z zaawansowaną chorobą, a nie jest niezależnym czynnikiem sprawczym.

Autorzy: Aune D, Balducci K, Baskin ML, Becerra-Tomas N, Bours M, Cariolou M, Chan DSM, Chowdhury R, Copson E, Cross AJ, Demark-Wahnefried W, Dossus L, Greenwood DC, Hill L, Hudson MM, Kiss S, Krebs J, Lewis SJ, Markozannes G, May AM, Odedina FT, Renehan AG, Seidell J, Skinner R, Steindorf K, Tjonneland A, Tsilidis KK, Velikova G, Vieira R, Weijenberg MP

Opublikowano: 1 stycznia 2024

Metaanaliza 124 badań obserwacyjnych wykazała, że niskie BMI po postawieniu diagnozy (18 kg/m²) wiązało się z najwyższym względnym ryzykiem w odniesieniu do wszystkich skutków raka jelita grubego w porównaniu z najniższym punktem przy BMI 28 kg/m²: o 60% wzrosła ogólna śmiertelność, o 95% wzrosła śmiertelność związana konkretnie z rakiem jelita grubego oraz o 37% wzrosło ryzyko nawrotu choroby lub skrócił się okres przeżycia bez objawów. Zwiększone ryzyko przy niskim BMI było mniejsze w analizach wtórnych badań randomizowanych i kontrolowanych (RCT) w porównaniu z badaniami kohortowymi, w badaniach o dłuższym okresie obserwacji oraz wśród kobiet, co sugeruje, że odwrotna zależność wynikająca z postępu choroby może częściowo wyjaśniać to powiązanie.

Autorzy: Dragan Trivanović, Jelena Vukelic, Marijan Dintinjana, Nenad Vanis, Renata Dobrila-Dintinjana

Opublikowano: 17 lutego 2012

Wśród 388 pacjentów z rakiem jelita grubego uczestniczących w badaniu interwencyjnym, które nie miało charakteru randomizowanego, stwierdzono wysoką częstość występowania zespołu anoreksji i kacheksji nowotworowej, który istotnie wpływał na zachorowalność i śmiertelność. U 215 pacjentów, którym wdrożono wczesne wsparcie żywieniowe i monitorowano ich stan za pomocą kwestionariusza Nottingham Screening Tool oraz skali oceny apetytu, obserwowano tymczasowe zahamowanie utraty masy ciała, przy czym mediana wzrostu masy ciała wynosiła 1,5 kg (zakres: 0,6–2,8 kg), a apetyt uległ poprawie. Wyniki te wskazują, że wczesne wykrywanie utraty masy ciała umożliwia podjęcie interwencji mających na celu utrzymanie stanu odżywienia, jednak w obu grupach nie zaobserwowano zmian w skali sprawności Karnofsky’ego.