Utrata wagi

Wśród 9853 dorosłych osób z szwajcarskiej kohorty MONICA (1983–1992), których obserwowano do 2008 roku, otyłość (BMI ≥ 30) wiązała się ze zwiększonym ryzykiem śmierci z powodu chorób układu krążenia – wskaźnik względnego ryzyka (HR) wynosił 2,05 (95% CI: 1,60–2,62) w porównaniu z osobami o prawidłowej masie ciała (BMI 18,5–24,9), po uwzględnieniu wieku i płci. Było to największe zaobserwowane skorelowanie otyłości z konkretną przyczyną śmierci, przewyższając zarówno ogólny wskaźnik śmiertelności (HR 1,41; 95% CI: 1,23–1,62), jak i wskaźnik śmiertelności z powodu nowotworów (HR 1,29; 95% CI: 1,04–1,60). Od 8,8% do 13,7% wszystkich zgonów z powodu chorób układu krążenia w populacji było związane z otyłością. Krzywa zależności między BMI a śmiertelnością miała kształt litery J u osób niepalących i kształt litery U u palaczy.

Zobacz źródło →

W analizie obejmującej cztery europejskie badania (Anglia, Finlandia, Francja, Szwecja), w której porównywano różne grupy osób, otyłość (BMI ≥ 30 kg/m²) została uznana za jeden z trzech modyfikowalnych czynników ryzyka, które mogą wpływać na przewidywaną długość życia bez chorób przewlekłych w wieku od 50 do 75 lat. Do chorób przewlekłych zaliczono choroby układu krążenia, nowotwory, choroby układu oddechowego i cukrzycę. Uczestnicy badania, u których nie występował żaden z czynników ryzyka, średnio żyli o 6 lat dłużej bez chorób przewlekłych i o 8 lat dłużej w dobrym stanie zdrowia (ocenianym przez samych uczestników) w porównaniu z osobami, u których wystąpiły dwa lub więcej czynników ryzyka. Otyłość, jako pojedynczy czynnik ryzyka, była niezależnie związana ze skróconą liczbą lat życia w dobrym zdrowiu. Modelowanie wielostanowe, uwzględniające specyfikę płciową, potwierdziło, że te zależności były spójne we wszystkich czterech krajowych grupach badanych.

Zobacz źródło →

W prospektywnej kohorcie składającej się z 53 026 dorosłych osób obserwowanych przez 8,6 roku u mężczyzn z obwodem w talii ≥91 cm stwierdzono o 62% wyższe ryzyko ASCVD (HR 1,62, 95% CI: 1,25–2,10) i o 70% wyższe ryzyko choroby niedokrwiennej serca (IHD) (HR 1,70, 95% CI: 1,19–2,42) w porównaniu z mężczyznami z obwodem w talii <78 cm, niezależnie od BMI i tradycyjnych czynników ryzyka. Wielowymiarowe współczynniki zagrożenia dla ASCVD, IHD i udaru mózgu stopniowo rosły wraz ze wzrostem obwodu w talii u obu płci (p dla trendu u mężczyzn: 0,0118 dla ASCVD, 0,0139 dla IHD). Obwód w talii pozostawał istotnie związany z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego po uwzględnieniu wieku i BMI (p <0,001).

Zobacz źródło →