Zarządzanie wagą do BMI 22-24

Wśród 102 pacjentek z przerzutowym rakiem piersi po menopauzie, cała kohorta wykazała istotnie malejące BMI w trakcie leczenia (p < 0,001). Nieco wyższe BMI wiązało się z lepszą odpowiedzią na leczenie, zbliżając się do istotności statystycznej (p = 0,052). Nie stwierdzono jednak istotnych różnic w odsetku korzyści klinicznych w poszczególnych kategoriach BMI. BMI uwzględniono jako zmienną towarzyszącą w modelach proporcjonalnego ryzyka Coxa dla przeżycia wolnego od progresji, obok stężenia glukozy na czczo i linii leczenia. Mediana czasu obserwacji wyniosła 12,4 miesiąca.

Zobacz źródło →

W randomizowanym badaniu kontrolowanym z udziałem 80 kobiet, które przeżyły raka piersi (średnia masa ciała 68,7 ± 10,5 kg, średni wskaźnik masy ciała (BMI) obliczony na podstawie wzrostu 161,2 ± 6,8 cm), grupa poddana 6-miesięcznej interwencji w zakresie aktywności fizycznej w domu osiągnęła istotne zmniejszenie w porównaniu ze standardową opieką: masa ciała zmniejszyła się o 1,6 kg (różnica między grupami, p=0,040), a wskaźnik masy ciała (BMI) zmniejszył się o 0,6 kg/m² (różnica między grupami, p=0,020). Poprawa ta nastąpiła wraz ze wzrostem całkowitej aktywności fizycznej o 578,5 MET-min/tydz. (p=0,024) i intensywną aktywnością fizyczną o 264,1 MET-min/tydz. (p=0,007), ocenianą za pomocą Międzynarodowego Kwestionariusza Aktywności Fizycznej (International Physical Activity Questionnaire) z wykorzystaniem liniowej analizy modelu mieszanego, skorygowanej o wartości wyjściowe.

Zobacz źródło →

Analiza typu „przypadek-kontrola” przeprowadzona wśród 2895 kobiet (172 przypadki raka piersi, 2723 grupy kontrolne) w badaniu NHANES z lat 2005–2010 wykazała, że kobiety, których BMI wzrosło z prawidłowego lub nadwagi do otyłości, miały 2,1 razy wyższe ryzyko zachorowania na raka piersi w porównaniu z tymi, których BMI pozostało w normie (OR = 2,1; 95% CI 1,11–3,79). Związek ten był szczególnie wyraźny u czarnoskórych kobiet niebędących Latynoskami, u których ryzyko wystąpienia otyłości było 6,6 razy wyższe (OR = 6,6; 95% CI 1,68–25,86) i 4,2 razy wyższe, gdy waga wzrosła z prawidłowej do nadwagi (OR = 4,2; 95% CI 1,02–17,75). Wszystkie kobiety były w wieku ≥50 lat i nie były w ciąży. Wieloczynnikowa regresja logistyczna została skorygowana o zmienne demograficzne.

Zobacz źródło →

Badanie typu case-control (populacja 1093 przypadki, 2118 grup kontrolnych) przeprowadzone w Nowej Zelandii uwzględniło niższe BMI jako jeden z jedenastu składników wskaźnika zdrowego stylu życia. Wśród maoryskich kobiet po menopauzie najwyższy tercyl HLIS wiązał się z ilorazem szans 0,47 (95% CI 0,23-0,94) zachorowania na raka piersi w porównaniu z najniższym tercylem. Każdemu z jedenastu czynników przypisano równą wagę w konstrukcji wskaźnika, a badanie objęło przypadki zarejestrowane w latach 2005-2007.

Zobacz źródło →

Badanie typu „przypadek-kontrola”, w którym uczestniczyło 472 pacjentki z rakiem piersi i 464 osoby z grupy kontrolnej wśród japońskich kobiet, wykazało, że wysoki wskaźnik BMI był istotnie związany ze zwiększonym ryzykiem raka piersi w analizie regresji logistycznej uwzględniającej wiele zmiennych (p < 0,05). Wpływ BMI na ryzyko zależał również od czynników genetycznych: u osób, które nie były nosicielkami allelu ryzyka rs2046210, wysoki wskaźnik BMI był istotnie związany z ryzykiem raka piersi. Dane zebrano za pomocą kwestionariuszy wypełnianych samodzielnie oraz poprzez genotypowanie 16 SNP u 936 uczestników badania.

Zobacz źródło →

Ponad 100 uznanych na całym świecie specjalistów w dziedzinie raka piersi uznało wdrożenie zrównoważonych zmian stylu życia, w tym kontrolę masy ciała, za jeden z 10 głównych priorytetów badawczych i klinicznych. Analiza luk, opracowana w drodze iteracyjnej współpracy w 9 obszarach tematycznych, w tym w obszarze ryzyka i profilaktyki, wykazała, że kontrola masy ciała jest kluczową strategią chemioprewencyjną. Konsensus wyraźnie wskazał, jak wdrożyć zrównoważone zmiany masy ciała jako lukę numer 2 wśród 10 najważniejszych priorytetów, podkreślając siłę istniejących dowodów łączących masę ciała z ryzykiem raka piersi, a jednocześnie dostrzegając wyzwanie przełożenia tych zmian na trwałą zmianę zachowań.

Zobacz źródło →

W tej obserwacyjnej kohorcie 1001 pacjentek z przerzutowym rakiem piersi HER2-dodatnim (badanie registHER, mediana okresu obserwacji 27 miesięcy), pacjentki rasy czarnej (n=126) były istotnie bardziej narażone na otyłość (BMI ≥30) oraz cukrzycę i choroby układu sercowo-naczyniowego niż pacjentki rasy białej (n=793). Te choroby współistniejące wiązały się z gorszymi wynikami klinicznymi. Nieskorygowana mediana całkowitego przeżycia wyniosła 27,1 miesiąca (95% CI 21,3-32,1) u pacjentek rasy czarnej w porównaniu z 37,3 miesiąca (95% CI 34,6-41,1) u pacjentek rasy białej. Nawet po wieloczynnikowej korekcie uwzględniającej czynniki wyjściowe i leczenie, współczynnik ryzyka całkowitego przeżycia pozostał na poziomie 1,29 (95% CI 1,00-1,65), co sugeruje, że choroby współistniejące, w tym otyłość, niezależnie przyczyniają się do gorszych wyników leczenia.

Zobacz źródło →

W badaniu typu „przypadek-kontrola” porównano 11 pacjentek z rakiem piersi z 12 kobietami, które stanowiły grupę kontrolną i u których zdiagnozowano włókniakomięsak piersi. U kobiet z guzami piersi i obwodem talii większym niż 80 cm ryzyko raka piersi było istotnie wyższe niż u kobiet z obwodem talii równym lub mniejszym niż 80 cm. Podwyższony poziom estradiolu w surowicy (>2,30 pg/ml) wiązał się z 19,25-krotnie większym ryzykiem raka piersi (95% CI=1,77-209,55, p=0,015). Niższy stosunek adiponektyny do TNF-α również był istotnie związany ze zwiększonym ryzykiem raka piersi. Zarówno podwyższony poziom TNF-α, jak i obniżony poziom adiponektyny są związane z otyłością centralną, co potwierdza mechanizm prowadzący od otyłości przez zaburzenia zapalne i hormonalne do powstawania nowotworów piersi.

Zobacz źródło →