Utrata wagi

W prospektywnej kohorcie składającej się z około 170 000 norweskich kobiet wskaźnik BMI był jednym z pięciu elementów składowych indeksu zdrowia sercowo-naczyniowego (HLI). Wyższe wartości HLI wiązały się z niższym ryzykiem raka piersi po menopauzie, co potwierdzono za pomocą modeli Coxa proporcjonalnego zagrożenia z zastosowaniem ograniczonych funkcji splajnów. Większe zmiany w czasie na korzyść wartości HLI – w tym poprawa wskaźnika BMI – wiązały się z niższym ryzykiem wystąpienia nowotworów związanych ze stylem życia, niezależnie od początkowej wartości indeksu. Wyższy poziom HLI przed rozpoznaniem choroby również korelował z niższą ogólną śmiertelnością wśród pacjentek z rakiem piersi.

Zobacz źródło →

W analizach prospektywnych przeprowadzonych na grupie około 472 000 uczestników brytyjskiego Biobanku, u wegetarian zaobserwowano niższe ryzyko wystąpienia wszystkich rodzajów nowotworów oraz raka piersi po menopauzie w porównaniu z osobami regularnie spożywającymi mięso. Niższe ryzyko raka piersi u wegetarian przypisywano niższemu wskaźnikowi masy ciała, co sugeruje, że utrzymywanie prawidłowej wagi może być kluczowym czynnikiem, a nie samo unikanie mięsa. Stężenie IGF-I i wolnego testosteronu wydawały się nie wpływać na związek między grupą dietetyczną a ryzykiem raka piersi.

Zobacz źródło →

W analizie łącznej grupy 20 667 uczestników (średni wiek 50 lat, 53% kobiet) z badania Framingham Heart Study i badania PREVEND stwierdzono, że otyłość wiązała się ze zwiększonym o 32% ryzykiem raka piersi (HR: 1,32; 95% CI: 1,05–1,66) w ciągu średniego okresu obserwacji wynoszącego 15 lat. W całej grupie zaobserwowano łącznie 2619 przypadków zachorowania na raka. Obwód talii wykazywał podobne zależności z ryzykiem wystąpienia nowotworów, co potwierdza rolę nadmiernej tkanki tłuszczowej w rozwoju raka piersi.

Zobacz źródło →

W tym randomizowanym badaniu klinicznym wzięło udział 78 osób z nadwagą (BMI ≥25 kg/m²), u których w rodzinie wystąpił rak piersi lub jelita grubego. Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do grupy interwencyjnej, która przez 12 tygodni uczestniczyła w programie zmiany stylu życia, lub do grupy kontrolnej, która otrzymywała standardową opiekę. Program interwencyjny obejmował indywidualne konsultacje, cztery telekonsultacje, wsparcie online oraz spersonalizowane plany żywieniowe i aktywności fizycznej. U 36% uczestników grupy interwencyjnej osiągnięto cel redukcji masy ciała o 5%, w porównaniu do 0% w grupie kontrolnej. Odsetek osób, które ukończyły program, wyniósł 76% po 12 tygodniach, a ponad 98% uczestników wypełniło kwestionariusze i poddało się pomiarom antropometrycznym.

Zobacz źródło →

W randomizowanym badaniu kontrolowanym „Moving Forward” wzięły udział Afroamerykanki, które przeszły leczenie raka piersi, a celem badania było sprawdzenie skuteczności interwencji mającej na celu redukcję masy ciała. Otyłość jest powszechna wśród Afroamerykanek zdiagnozowanych z rakiem piersi, u których odnotowuje się wyższy wskaźnik śmiertelności związanej z nowotworem oraz ogólny wskaźnik śmiertelności w porównaniu z innymi grupami. Interwencja skupiała się na redukcji masy ciała, poprawie składu ciała i zmianach w zachowaniu. Badania dotyczące interwencji mających na celu redukcję masy ciała u kobiet po leczeniu raka piersi wykazały pozytywne efekty w zakresie zmniejszenia masy ciała, poprawy składu ciała, korzystnych zmian w markerach biologicznych oraz lepszych wyników psychospołecznych. W tym konkretnym badaniu RCT oceniano skuteczność programu redukcji masy ciała, dostosowanego do specyfiki kulturowej tej grupy wysokiego ryzyka, u której otyłość dodatkowo zwiększa już i tak podwyższone ryzyko śmiertelności związane z diagnozą raka piersi.

Zobacz źródło →

Randomizowane badanie kontrolowane DAMES oceniło 50 pacjentek po leczeniu raka piersi z nadwagą, którym przez 12 miesięcy dostarczano spersonalizowane programy dietetyczne i ćwiczeń drogą pocztową. Zmiany w jakości diety były związane z poprawą wskaźnika BMI (β = -0,12, p = 0,082), masie ciała (β = -0,12, p = 0,060) i obwodzie talii (β = -0,38, p = 0,001). Co ważne, zmiany w poziomie aktywności fizycznej nie były związane z wynikami dotyczącymi masy ciała ani u pacjentek, ani u ich córek. Wyniki te potwierdzają skuteczność spersonalizowanych interwencji skupionych na diecie jako praktycznego podejścia do zarządzania masą ciała u pacjentek po leczeniu raka piersi.

Zobacz źródło →

W randomizowanym, kontrolowanym badaniu z udziałem 242 kobiet z nadwagą lub otyłością (BMI ~32,5–33,6 kg/m²), które przez 12 miesięcy były przydzielone do jednej z trzech grup dietetycznych, interwencja dietetyczna i utrata wagi zmniejszyły poziom IL-6 we krwi u wszystkich grup. Początkowy poziom IL-6 wynosił od 2,04 do 2,72 pg/ml, w zależności od genotypu rs1800795. Nie zaobserwowano istotnej interakcji dwukierunkowej między czasem a genotypem lub dietą a genotypem, co potwierdza, że redukcja IL-6 poprzez utratę wagi była niezależna od zmienności genetycznej w regionie promotora SNP genu IL-6. Różnice w BMI między grupami genotypowymi były istotne (p = 0,03; 32,5 vs. 33,6 kg/m²), co dodatkowo potwierdza rolę masy ciała w regulacji poziomu IL-6.

Zobacz źródło →

W tym randomizowanym badaniu klinicznym z udziałem 243 kobiet po menopauzie z nadwagą i niewystarczającą aktywnością fizyczną, które zostały losowo przydzielone do jednej z trzech grup: diety (N=97), głównie ćwiczeń fizycznych (N=98) lub grupy kontrolnej (N=48), obie grupy interwencyjne osiągnęły średnio 5 kg utraty wagi w ciągu 16 tygodni. W porównaniu z grupą kontrolną, zarówno grupa stosująca dietę, jak i grupa ćwicząca wykazały istotne zmniejszenie poziomu estradiolu (TER 0,86, P=0,025; TER 0,83, P=0,007), wolnego estradiolu (TER 0,80, P=0,002; TER 0,77, P<0,001) oraz zwiększenie poziomu SHBG (TER 1,14 i 1,21, w obu przypadkach P<0,001). Wolny testosteron również uległ znacznemu zmniejszeniu w grupie ćwiczącej w porównaniu z grupą kontrolną (TER 0,84, P=0,001).

Zobacz źródło →

W randomizowanym badaniu kontrolowanym, w którym uczestniczyło 641 starszych, otyłych osób, które długo przeżyły po chorobie nowotworowej, przestrzeganie zaleceń dotyczących diety i ćwiczeń przekazywanych telefonicznie miało istotny negatywny pośredni wpływ na wskaźnik masy ciała (β = -0,06, p < 0,05), poprzez zmiany w zachowaniach żywieniowych i związanych z aktywnością fizyczną. Interwencja była skierowana konkretnie do otyłych osób po leczeniu nowotworowym, a zarówno zachowania żywieniowe, jak i związane z ćwiczeniami podczas rocznej interwencji pośredniczyły w związku między uczestnictwem w sesjach a wynikami dotyczącymi BMI. Zachowania oceniano w 14 punktach czasowych w trakcie badania (Clinicaltrials.gov NCT00303875).

Zobacz źródło →

W tym badaniu RCT przeprowadzonym w dwóch placówkach programu NHS Scottish Breast Screening Programme (n=80 zrekrutowanych, 65 ukończonych), grupa interwencyjna osiągnęła statystycznie istotną redukcję masy ciała w porównaniu z grupą kontrolną. Skorygowana o wartość wyjściową różnica między grupami wyniosła -2,04 kg (95% CI: -3,24 kg do -0,85 kg) w ciągu 3 miesięcy. Zaobserwowano również istotne, korzystne różnice między grupami w zakresie BMI i obwodu talii. Średnie wyjściowe BMI wynosiło 29,2 ± 7,0 kg/m², a średni wiek 58 ± 5,6 lat. Wskaźnik retencji wyniósł 81% (65/80), a 70% uczestniczek poleciłoby program innym.

Zobacz źródło →

W 6-miesięcznym, niestandardowym badaniu kontrolnym z udziałem 142 kobiet po leczeniu raka piersi, utrata wagi spowodowała znaczącą poprawę parametrów lipidowych we krwi na czczo w obu grupach interwencyjnych dotyczących diety. Całkowity poziom cholesterolu zmniejszył się o 4,7% (P=0,001), poziom trójglicerydów zmniejszył się o 21,8% (P=0,01), a poziom cholesterolu LDL zmniejszył się o 5,8% (P=0,06). Poziom glukozy na czczo również obniżył się wraz z postępującą utratą wagi, chociaż efekt ten nie osiągnął istotności statystycznej (P=0,21). Nie zaobserwowano żadnych negatywnych skutków dla parametrów lipidowych lub glukozy we krwi na czczo w żadnej z grup dietetycznych. Większa utrata wagi wiązała się z większym obniżeniem poziomu glukozy na czczo w obu grupach dietetycznych.

Zobacz źródło →

W zagnieżdżonym badaniu typu case-control w ramach badania NSABP-P1, 231 przypadków inwazyjnego raka piersi porównano z 856 osobami z grupy kontrolnej pod względem wieku, rasy, wyniku w skali Gail i lokalizacji geograficznej. BMI ≥ 25 kg/m² było istotnie związane z wyższym ryzykiem raka piersi (OR 1,45, p = 0,02). Średni wiek wynosił 54 lata, a 49% pacjentek było w okresie przedmenopauzalnym. BMI wykazywało również ujemną korelację z poziomem 25-hydroksywitaminy D, co sugeruje, że otyłość wiąże się z wieloma czynnikami metabolicznymi związanymi z ryzykiem. Związek ten utrzymywał się po uwzględnieniu innych biomarkerów, takich jak insulina, leptyna i białko C-reaktywne.

Zobacz źródło →

W badaniu typu „przypadek-kontrola” obejmującym 234 przypadki raka piersi i 273 grupy kontrolne, przeprowadzonym w miastach południowo-zachodniej Nigerii (1998–2000), kobiety po menopauzie z najwyższym tercylem wskaźnika talia-biodra miały 2,67 razy większe ryzyko zachorowania na raka piersi w porównaniu z kobietami z najniższym tercylem (OR = 2,67, 95% CI: 1,05–6,80) po dostosowaniu wieloczynnikowym. Istotna zależność dawka-odpowiedź między otyłością centralną a ryzykiem raka piersi u kobiet po menopauzie sugeruje, że redukcja otyłości brzusznej może być strategią ochronną. Nie stwierdzono takiego związku u kobiet przed menopauzą.

Zobacz źródło →

W tym randomizowanym badaniu kontrolowanym z udziałem 100 kobiet, które przeżyły raka piersi, grupa interwencyjna otrzymuje indywidualnie dobraną dietę ograniczającą energię w połączeniu z ćwiczeniami aerobowymi, mającą na celu uzyskanie stałej utraty masy ciała do 0,5 kg tygodniowo w ciągu 24 tygodni. Masa ciała i skład ciała są głównymi parametrami oceny. Badanie ocenia związek między zmianami masy ciała a biomarkerami związanymi z nawrotem choroby i przeżyciem, w tym hormonami stresu, poziomem estrogenów i markerami stanu zapalnego.

Zobacz źródło →