Ćwiczenia aerobowe / ćwiczenia tlenowe.

W randomizowanym badaniu kontrolowanym CAUSE wzięło udział 140 kobiet, które długo przeżyły po leczeniu raka piersi (II–III stopień zaawansowania, średni wiek 59,0 ± 6,4 roku, 11 ± 1 rok od zakończenia leczenia epirubiciną). Uczestniczki zostały losowo przydzielone do grupy ćwiczeń aerobowych pod nadzorem (trzy razy w tygodniu marsz/bieg na bieżni przez pięć miesięcy) lub do grupy kontrolnej, która otrzymywała standardową opiekę. Grupę kontrolną stanowiło 69 kobiet bez historii nowotworów (średni wiek 57,8 ± 4,9 roku). Grupa ćwicząca wykazała istotne poprawy w zakresie VO2max w porównaniu ze standardową opieką, jednak wielkość zmian w wydolności fizycznej była znacznie mniejsza niż w grupie kontrolnej, co wskazuje na osłabioną, ale znaczącą reakcję na ćwiczenia. W porównaniu ze standardową opieką zaobserwowano istotne poprawy w zakresie subiektywnego poczucia energii, zadowolenia z życia, zmęczenia, postrzegania własnego ciała i jakości życia związanej ze zdrowiem. Poprawy w zakresie zmęczenia psychicznego i wybranych obszarów jakości życia utrzymały się po roku obserwacji. Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami pod względem czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Największe efekty zaobserwowano u pacjentek, u których na początku badania występowało duże nasilenie objawów.

Zobacz źródło →

Analiza 29 systematycznych przeglądów wykazała, że w podgrupach pacjentek z rakiem piersi ćwiczenia aerobowe znacząco zmniejszały zmęczenie związane z chorobą (średnia różnica standaryzowana [SMD] = -0,29, 95% przedział ufności: od -0,56 do -0,02, I² = 16%). Niska heterogeniczność (I² = 16%) wskazuje na spójne efekty w różnych grupach badanych. Ogólny łączny efekt dla wszystkich rodzajów ćwiczeń wykazał umiarkowane dowody na poprawę samopoczucia i zmniejszenie zmęczenia (SMD = -0,40, 95% przedział ufności: od -0,58 do -0,22, P = 0,0001). Ćwiczenia pod nadzorem były skuteczniejsze niż ćwiczenia wykonywane samodzielnie (SMD = -0,48, 95% przedział ufności: od -0,77 do -0,18, P = 0,001).

Zobacz źródło →

Przeprowadzono systematyczny przegląd literatury, obejmujący bazy danych ZipSearch, Google Scholar i MEDLINE w latach 2008–2018. Przeanalizowano 83 streszczenia i wybrano 35 artykułów do pełnej analizy na podstawie 20 różnych zapytań. Przegląd wykazał, że ćwiczenia fizyczne przynoszą liczne korzyści pacjentom onkologicznym niezależnie od stadium choroby czy jej typu, działając jako profilaktyka pierwotna (zmniejszenie częstości występowania nowotworów), wtórna (poprawa wyników leczenia, w tym przygotowanie do operacji u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym) oraz trzeciorzędowa (wspomaganie rekonwalescencji). Personel medyczny został zachęcony do uwzględniania zaleceń dotyczących ćwiczeń fizycznych w opiece nad pacjentami onkologicznymi na każdym etapie leczenia.

Zobacz źródło →

Metaanaliza dziewięciu wysokiej jakości badań (n = 1156 osób, które przeżyły raka piersi) wykazała, że regularne ćwiczenia aerobowe pod nadzorem znacząco zmniejszają zmęczenie związane z chorobą w porównaniu ze standardową opieką (średnia różnica standaryzowana – SMD = -0,51; 95% przedział ufności: od -0,81 do -0,21), chociaż zaobserwowano duże zróżnicowanie statystyczne między badaniami (I² = 75%, p = 0,001). Analiza regresji meta wykazała, że parametry dotyczące objętości ćwiczeń są ściśle związane z szacowanymi efektami na poziomie zmęczenia. Test Eggera wskazał na umiarkowane dowody na istnienie błędu publikacyjnego (p = 0,04). Jakość badań oceniano za pomocą skali PEDro, a wszystkie włączone badania zostały zakwalifikowane jako wysokiej jakości. Przeszukiwano bazy danych PubMed/MEDLINE, EMBASE, Scopus, CENTRAL i CINAHL bez ograniczeń językowych.

Zobacz źródło →

Systematyczny przegląd pięciu badań (wybranych spośród 23 spełniających wstępne kryteria wyszukiwania i przefiltrowanych na podstawie wskaźników jakości PEDro) ocenił skuteczność interwencji opartych na ćwiczeniach fizycznych w łagodzeniu zmęczenia związanego z nowotworem u pacjentek chorych na raka piersi. W 4 z 5 badań (80%) zaobserwowano poprawę poziomu zmęczenia. Interwencje trwały od 6 tygodni do 12 miesięcy i obejmowały ośmiotygodniowe ćwiczenia aerobowe w wodzie oraz ćwiczenia oporowe, dwunastotygodniowe programy łączące ćwiczenia aerobowe, oporowe i rozciągające, sześcio- i czternastotygodniowe programy spacerów realizowane w domu oraz roczny program ćwiczeń aerobowych wykonywanych w domu. Intensywność monitorowano za pomocą skali Borg (RPE) i/lub tętna. Zmęczenie związane z nowotworem dotyka 70–100% pacjentów poddawanych leczeniu, a informacje na temat radzenia sobie ze zmęczeniem otrzymuje jedynie 68% z nich. Żadne badanie nie wykazało negatywnych skutków związanych z wprowadzeniem ćwiczeń fizycznych. W analizowanych badaniach wykorzystano trzy zweryfikowane narzędzia do oceny poziomu zmęczenia.

Zobacz źródło →