Autorzy: A Hussain, A Lipton, A Lipton, Ada Braun, Alison Stopeck, AM Abdulhalim, Arun Balakumaran, AT Stopeck, Blair Egerdie, C Nieder, Charles Cleeland, CS Cleeland, CS Cleeland, CS Cleeland, CS Cleeland, D Henry, Danail Damyanov, DF Cella, DH Henry, Donald L. Patrick, E Chow, F Saad, Felipe Salvador Palazzo, G Oster, Gavin Marx, GD Roodman, GR Mundy, GV Scagliotti, JA Ford, Janet Brown, Jean-Jacques Body, K Cetin, K Fizazi, K Fizazi, K Lemay, K Webster, KC Chung, L Costa, L Costa, L Costa, Lesley Fallowfield, LS Rosen, M Maltoni, M Norgaard, M Yong, MR Smith, N Sathiakumar, N Sathiakumar, R Moos von, R Moos von, RE Coleman, RE Coleman, Roger von Moos, S Vadhan-Raj, Yi Qian, Ying Zhou
Opublikowano: 1 stycznia 2015
W grupie 5543 pacjentów z guzami litymi i przerzutami do kości, objętych trzema badaniami klinicznymi fazy III, odsetek pacjentów doświadczających umiarkowanego/silnego bólu stopniowo wzrastał w ciągu 6 miesięcy poprzedzających wystąpienie zdarzenia związanego ze szkieletem (SRE) i pozostawał podwyższony po tym czasie. Analiza regresji wykazała, że wszystkie typy SRE – złamania patologiczne, radioterapia kości, operacje na kościach oraz uciskanie rdzenia kręgowego – były istotnie związane ze zwiększonym ryzykiem przejścia do stanu umiarkowanego/silnego bólu. Zakłócenia spowodowane bólem w funkcjonowaniu fizycznym były istotnie większe we wszystkich typach SRE. W przeciwieństwie do tego, u pacjentów bez SRE poziom bólu pozostawał stosunkowo stabilny w czasie.
