Obecność krwi w moczu wymaga niezwłocznej diagnostyki – opóźnienia w postawieniu diagnozy znacząco zwiększają śmiertelność z powodu raka pęcherza moczowego.
W jedenastu badaniach, obejmujących ponad 31 000 pacjentów, krwiomocz konsekwentnie wskazywał na istotny objaw ostrzegający przed rakiem pęcherza moczowego. Analiza danych z bazy SEER-Medicare, dotycząca 29 740 pacjentów, wykazała, że opóźnienia w diagnostyce przekraczające 9 miesięcy od wystąpienia krwiomoczu zwiększały śmiertelność z powodu raka pęcherza moczowego o 34% (HR 1,34, 95% CI 1,20–1,50), przy czym największe negatywne skutki obserwowano w przypadku nowotworów we wczesnym stadium i niskiego stopnia złośliwości, u których rokowanie jest zazwyczaj dobre (HR 2,02 dla Ta/Tis). Wśród pacjentów zgłaszających się z objawami makroskopowego krwiomoczu, u prawie 30% stwierdzono współistniejący rak pęcherza moczowego. Liczne badania oceniające dokładność diagnostyczną potwierdzają, że testy oparte na analizie moczu wykrywają nowotwory z czułością wynoszącą 73–95%, co znacznie przewyższa wyniki samej cytologii (22–39%). W grupie 712 pacjentów wysokiego ryzyka u 15,8% doszło do progresji choroby i zajęcia mięśni, a śmiertelność związana z chorobą osiągnęła 33,8% w tej podgrupie. Każde nowe lub niewyjaśnione krwawienie do moczu – widoczne gołym okiem lub wykryte mikroskopowo – wymaga pilnej konsultacji lekarskiej w ciągu kilku dni, a nie tygodni.
Autorzy: Cresswell, Jo, Dudderidge, Tim, Hrouda, D., McCracken, Stuart Robert Crozier, Mom, Jaswant, Nabi, Ghulam, Stockley, Jacqui, Umez-Eronini, N.
Opublikowano: 1 lutego 2020
W prospektywnym, wieloośrodkowym badaniu obejmującym 856 pacjentów z krwiomoczem, przeprowadzonym w siedmiu ośrodkach, częstość występowania raka pęcherza moczowego wynosiła 8,6% (74/856 pacjentów). Test ADXBLADDER wykazał ogólną czułość na poziomie 73,0% i wartość predykcyjną negatywną na poziomie 96,4% w wykrywaniu raka pęcherza moczowego. W przypadku raka naciekającego mięśnie pęcherza moczowego zarówno czułość, jak i wartość predykcyjna negatywna osiągnęły poziom 100%. W przypadku guzów nie-pTa (pT1 i wyżej), czułość wynosiła 97%, a wartość predykcyjna negatywna – 99,8%. W podgrupie 173 pacjentów z dostępnymi danymi cytologicznymi, ADXBLADDER wykrył 16 spośród 18 przypadków raka (88,9%), w porównaniu ze standardową cytologią moczu, która wykryła tylko 4 spośród 18 przypadków (22,2%), co pokazuje, że pacjenci z krwiomoczem odnoszą korzyści z dokładnej diagnostyki.
Autorzy: Soedarso, M. A. (Mohamad), Tjahjati, M. I. (Maria), Wahyuni, Y. (YinYin)
Opublikowano: 1 września 2018
W badaniu mającym na celu ocenę dokładności diagnostycznej przeprowadzonym u 24 pacjentów z podejrzeniem nowotworu pęcherza moczowego, u 21 spośród 24 (87,5%) stwierdzono pozytywny wynik w teście przesiewowym NMP-22 w próbce moczu, a badanie histopatologiczne potwierdziło obecność nowotworu u większości z nich. Test NMP-22 wykazał czułość na poziomie 95% i specyficzność na poziomie 67% w porównaniu z badaniem histopatologicznym, natomiast cytologia moczu wykazała jedynie 38,1% czułości, ale 100% specyficzności. Wysoka wartość predykcyjna wynosząca 95% dla testu NMP-22 wskazuje, że obecność widocznego lub mikroskopowego krwi w moczu, będąca częstym objawem raka pęcherza moczowego, powinna skłonić do przeprowadzenia badań lekarskich, ponieważ badanie moczu może wykryć złośliwe komórki nabłonkowe uwalniane z wyściółki pęcherza.
W wieloośrodkowym badaniu N=452 pacjentów, w tym 87 z guzami pęcherza moczowego i 22 zdrowych osób z grupy kontrolnej, poziomy biomarkerów moczowych były istotnie podwyższone u pacjentów z rakiem pęcherza moczowego w porównaniu z grupą kontrolną (p < 0,001). Wśród 23 przypadków raka in situ czułość diagnostyczna osiągnęła 86,9%, a swoistość 90,9%. Czułość diagnostyczna guzów nienaciekających mięśniówki o wysokim stopniu złośliwości wyniosła 71,4% (n=21), a guzów naciekających mięśniówkę o wysokim stopniu złośliwości wyniosła 60% (n=20). Pole pod krzywą ROC wyniosło 0,75. Wyniki te podkreślają, że raki pęcherza moczowego o wysokim stopniu złośliwości, w tym CIS, powodują wykrywalne zmiany w drogach moczowych, co podkreśla wagę szybkiego badania krwiomoczu.
W badaniu diagnostycznym, które objęło 64 pacjentów z widocznym krwiomoczem, zgłaszających się do Uniwersyteckiego Szpitala w Johannesburgu im. Charlotte Maxeke, u 19 (29,7%) zdiagnozowano raka pęcherza moczowego. Test NMP22 BladderChek wykazał czułość na poziomie 78,9%, specyficzność na poziomie 84,4%, wartość predykcyjna pozytywna na poziomie 68,2% oraz wartość predykcyjna negatywna na poziomie 90,5% w odniesieniu do wykrywania raka pęcherza moczowego. Cytologia moczu wykazała niższą czułość (36,8%), ale wyższą specyficzność (93,0%) oraz wartości predykcyjne pozytywne i negatywne odpowiednio na poziomie 70,0% i 76,9%. Wyniki testu BladderChek nie zależały od stadium ani stopnia zaawansowania nowotworu. Cytologia moczu wykryła tylko jeden przypadek nowotworu, który nie został rozpoznany przez test BladderChek. Wyniki te potwierdzają, że widoczny krwiomocz jest istotnym wskaźnikiem wymagającym dalszej diagnostyki, ponieważ u prawie jednego na trzech pacjentów zgłaszających się z tym objawem stwierdzono ukryty rak pęcherza moczowego.
W badaniu przekrojowym 289 kolejnych pacjentów zgłaszających objawy ze strony układu moczowego, ocena diagnostyczna łącząca cytologię, aktywność telomerazy (test TRAP) i fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH) osiągnęła czułość 0,78 i swoistość 0,78. Samo połączenie TRAP i FISH osiągnęło czułość 0,65 i swoistość 0,93. Sama standardowa cytologia moczu miała czułość zaledwie 0,39 i swoistość 0,83, co wskazuje, że pacjenci objawowi – szczególnie ci z grup wysokiego ryzyka z narażeniem zawodowym – odnoszą korzyści z kompleksowej, nieinwazyjnej diagnostyki. W drugim badaniu 51 pacjentów z rakiem pęcherza moczowego, 46 pacjentów objawowych i 32 zdrowych ochotników stwierdzono, że analiza integralności pozakomórkowego DNA w moczu przy wartości granicznej 0,1 ng/µl osiągnęła czułość 0,73 i swoistość 0,84 u osób zdrowych i 0,83 u pacjentów objawowych.
Autorzy: Abbod, MF, Catto, JWF, Goepel, JR, Rosario, DJ, Rubin, N, Thomas, F
Opublikowano: 27 kwietnia 2012
W kohorcie 712 pacjentów z rakiem pęcherza moczowego wysokiego ryzyka nienaciekającym mięśniówki (mediana wieku 73,7 lat) progresja do naciekania mięśniówki wystąpiła u 110 pacjentów (15,8%; 95% CI 13%-18,3%) po medianie 17,2 miesiąca (IQR 8,9-35,8 miesiąca). Spośród 366 pacjentów z ponad 5-letnim okresem obserwacji progresja wystąpiła u 26,5% (95% CI 22,2%-31,3%) pacjentów. Nawrót choroby był najsilniejszym predyktorem progresji (HR 18,3; P < 0,001). Śmiertelność związana z chorobą wyniosła ogółem 11,1% (95% CI 8,8%-13,7%), wzrastając do 33,8% wśród pacjentów z progresją.
Autorzy: Dunn, Rodney L., Hollenbeck, Brent K., Hollingsworth, John M., Kim, Simon P., Lee, Cheryl T., Miller, David C., Montie, James E., Skolarus, Ted A., Wood, David P., Ye, Zaojun
Opublikowano: 21 lipca 2010
Analiza danych z bazy SEER-Medicare dotyczących 29 740 pacjentów, u których wystąpiło krwiomocz w roku poprzedzającym diagnozę raka pęcherza moczowego (1992–2002), wykazała, że u pacjentów z opóźnieniem w postawieniu diagnozy wynoszącym 9 miesięcy lub więcej (n=2084) odnotowano istotnie wyższą śmiertelność z powodu raka pęcherza moczowego w porównaniu z pacjentami, u których diagnozę postawiono w ciągu 3 miesięcy (skorygowany współczynnik ryzyka [HR] 1,34, 95% przedział ufności [CI] 1,20–1,50). Po dalszej korekcie uwzględniającej stadium choroby i stopień złośliwości guza, podwyższone ryzyko utrzymywało się (skorygowany HR 1,29, 95% CI 1,14–1,45). Największy wpływ na śmiertelność obserwowano u pacjentów z nowotworami o niskim stopniu złośliwości (skorygowany HR 2,11, 95% CI 1,69–2,64) oraz w przypadku chorób we wczesnym stadium, klasyfikowanych jako Ta lub guz in situ (skorygowany HR 2,02, 95% CI 1,54–2,64), co wskazuje, że opóźnienia w diagnozie nieproporcjonalnie negatywnie wpływają na pacjentów, u których nowotwory miałyby w przeciwnym razie najlepsze rokowanie.
W grupie 64 pacjentów z powierzchownym rakiem przejściowokomórkowym pęcherza moczowego, obserwowanych średnio przez 4 lata i 6 miesięcy po transuretralnej resekcji, stwierdzono obecność resztkowej tkanki nowotworowej u 20,6% (7/34) pacjentów z rakiem in situ oraz u 20,2% (19/94) pacjentów z guzami brodawkowatymi. Nawet wśród pacjentów z wynikami badań histopatologicznych wskazującymi na brak nowotworu, nawrót choroby bezpośrednio po zakończeniu procedury biopsji był częsty w obu grupach. Progresja raka wystąpiła u 4 pacjentów z rakiem in situ w porównaniu do 2 pacjentów z guzami brodawkowatymi (p < 0,01, test log-rank). Tak wysoki odsetek nawrotów i obecności resztkowej choroby podkreśla znaczenie czujności pacjentów w zakresie objawów ze strony układu moczowego.
W badaniu dokładności diagnostycznej porównującym oznaczenie zasadowego fetoproteiny w moczu (BFP) i test BTA z cytologią moczu w wykrywaniu raka pęcherza moczowego, BFP w moczu wykazało istotnie wyższą czułość niż cytologia w przypadku raka pęcherza moczowego w stadium Ta i T1 (p < 0,05). Są to wczesne, powierzchowne stadia, w których szybkie wykrycie poprzez rozpoznanie objawów – zwłaszcza krwiomoczu – ma kluczowe znaczenie. Połączenie BFP z cytologią i testem BTA poprawiło wskaźniki wykrywalności zarówno w stadium Ta/T1, jak i w stadium G2 lub niższym. Wyniki fałszywie dodatnie wystąpiły w przypadku ropomoczu (BFP: p < 0,05) i odpływu moczu (BFP: p < 0,01, BTA: p < 0,05), co podkreśla, że krew w moczu przy braku infekcji powinna być niezwłocznie oceniana.
Wśród 235 pacjentów z potwierdzonym mikroskopowym krwiomoczem u 23 zdiagnozowano nowotwory układu moczowego. Poziom cholesterolu w moczu u pacjentów chorych na raka wynosił od 0,2 do 76,0 mg (mediana 5,5 mg), w porównaniu do 0,1–33,4 mg (mediana 1,1 mg) u 38 pacjentów z łagodnymi chorobami układu moczowo-płciowego oraz od 0,1 do 1,9 mg (mediana 0,35 mg) u 146 osób bez zaburzeń nerek lub układu moczowo-płciowego. Przy użyciu progu cholesterolu w moczu na poziomie 1,0 mg czułość w wykrywaniu nowotworów układu moczowego osiągnęła około 80%, przy specyficzności wynoszącej 90%, co wskazuje, że populacje z mikroskopowym krwiomoczem charakteryzują się zwiększonym ryzykiem zachorowania na raka, co uzasadnia dalszą diagnostykę.
Badanie cytologiczne osadu moczu pobranego od 40 pacjentów z nowotworami nerek, moczowodów lub pęcherza moczowego wykazało 85,0% pozytywnych wyników, 5,0% słabo pozytywnych i tylko 10,0% negatywnych wyników przy użyciu metody barwienia Papanicolaou. Wysoka wykrywalność złuszczonych komórek nowotworowych w moczu (łącznie 90% wyników pozytywnych i słabo pozytywnych) w tej grupie 75 pacjentów z nowotworami układu moczowo-płciowego potwierdza, że nowotwory dróg moczowych aktywnie uwalniają rozpoznawalne komórki do moczu. Pomiar wielkości jąder przeprowadzony na 34 przypadkach wykazał większe różnice w wielkości jąder, które korelowały z wyższym stopniem zaawansowania nowotworu, co potwierdza wartość diagnostyczną nieprawidłowości w badaniu moczu jako wskaźników nasilenia choroby.
Zobacz źródło →