Intensief trainingsprogramma

Aanbevolen

3 studies · 1 aanbeveling

Laatst bijgewerkt: 25 februari 2026

Intensief trainingsprogramma – Prostaatkanker

Aanbevolen3 studies

Intensieve lichaamsbeweging vermindert het risico op prostaatkanker en verbetert de resultaten na een behandeling.

Drie onderzoeken met in totaal meer dan 7.700 mannen tonen consistent aan dat intensieve lichamelijke activiteit voordelen oplevert bij de behandeling van prostaatkanker. Twee gerandomiseerde, gecontroleerde clusterstudies (n=147) onder mannen die een behandeling voor prostaatkanker hadden afgerond, toonden aan dat een door een arts voorgeschreven trainingsprogramma van 12 weken de intensieve activiteit aanzienlijk verhoogde (Cohen's d=0,46; 95% BI 0,09–0,82; P=0,010). Deelnemers aan het programma waren bijna vier keer vaker in staat om de richtlijn van minimaal 150 minuten per week te halen (OR=3,9; P=0,002). Opmerkelijk is dat alleen intensieve activiteit een positief effect had; een combinatie van matige en intensieve oefeningen liet geen significant effect zien. Een prospectieve cohortstudie (n=7.588; 18,8 jaar follow-up) bevestigde een significante dosisafhankelijke vermindering van het risico op prostaatkanker, met name bij matig intensieve of intensieve activiteit. Er werden geen voordelen waargenomen bij minder intensieve activiteiten. Ook de symptomen van depressie vertoonden een trend naar verbetering (d=−0,35; P=0,06). Gestructureerde programma's met begeleide sessies gevolgd door zelfstandige training in de sportschool bieden een praktische basis voor het volhouden van intensieve activiteit.

Bewijs

A Clinician Referral and 12-Week Exercise Training Program for Men With Prostate Cancer: Outcomes to 12 Months of the ENGAGE Cluster Randomized Controlled Trial

Auteurs: Courneya, KS, Craike, Melinda, Gaskin, CJ, Livingston, PM, Mohebbi, M

Gepubliceerd: 1 mei 2017

In de ENGAGE-studie, een multicentrisch gerandomiseerd clusteronderzoek, werden 147 mannen met prostaatkanker willekeurig toegewezen aan een programma waarbij ze door een arts werden doorverwezen naar een trainingsprogramma van 12 weken (n=54) of de gebruikelijke zorg ontvingen (n=93). Er werd een statistisch significant positief interactie-effect waargenomen voor intensieve fysieke activiteit, zes maanden na de randomisatie. Dit effect bleek echter niet aan te houden na 12 maanden. De interventie omvatte begeleide en onbegeleide trainingssessies in de gemeenschap, gevolgd door een korting op het lidmaatschap van een sportschool. Er werden geen significante effecten gevonden voor secundaire uitkomsten, waaronder kwaliteit van leven, angst of depressieve symptomen.

Bron bekijken →

Effects of a clinician referral and exercise program for men who have completed active treatment for prostate cancer: A multicenter cluster randomized controlled trial (ENGAGE)

Auteurs: Botti, Mari, Broadbent, Suzanne, Courneya, Kerry S, Craike, Melinda J, ENGAGE Uro-Oncology Clinicians\u27 Group,, Fraser, Steve F, Gaskin, Cadeyrn J, Kent, Bridie, Livingston, Patricia M, Mohebbi, Mohammadreza, Salmon, JO

Gepubliceerd: 1 januari 2015

Een clustergerandomiseerde gecontroleerde studie met 147 mannen die een actieve behandeling voor prostaatkanker hadden afgerond, toonde aan dat intensieve lichaamsbeweging een significant effect had (Cohen's d = 0,46; 95% BI 0,09–0,82; P = 0,010). Het halen van de richtlijn voor lichaamsbeweging van ≥ 150 minuten per week was aanzienlijk waarschijnlijker in de groep die aan lichaamsbeweging deed (OR = 3,9; 95% BI 1,9–7,8; P = 0,002). De combinatie van matige en intensieve lichaamsbeweging leverde geen significant resultaat op (d = 0,08; 95% BI -0,28 tot 0,45; P = 0,48), wat suggereert dat juist de intensieve activiteit het positieve effect veroorzaakt. De verbetering van symptomen van depressie kwam dicht bij een significant resultaat (d = -0,35; P = 0,06).

Bron bekijken →

Physical activity and risk of cancer in middle-aged men

Auteurs: A G Shaper, Albanes D, Bennett A, Cox DR, Gerhardsson L, Giovannucci E, Giovannucci E, Hackney AC, Hartman TJ, Kampert JB, Lee I-M, Lee I-M, Lee I-M, Lee I-M, Liu S, M Walker, McTiernan A, Moore MA, Oliveria SA, Oliveria SA, Paffenbarger RS, Reddy BS, S G Wannamethee, Severson RK, Shaper AG, Shaper AG, Shaper AG, Shephard RJ, Singh P, Slattery ML, Taylor HL, Thune I, Thune I, Thune I, Walker M, Weiderpass E, Wilson PWF

Gepubliceerd: 2 november 2001

Een prospectieve cohortstudie onder 7.588 mannen van 40 tot 59 jaar, die gedurende gemiddeld 18,8 jaar werden gevolgd, toonde aan dat bij 969 deelnemers kanker werd vastgesteld (exclusief huidkanker). Na correctie voor leeftijd, roken, lichaamsgewicht, alcoholgebruik en sociaaleconomische status bleek dat sportieve activiteit gepaard ging met een significante dosisafhankelijke vermindering van het risico op prostaatkanker. Alleen bij matig intensieve of zeer intensieve activiteiten werd een significant voordeel waargenomen; bij lagere niveaus van activiteit werd geen vermindering geconstateerd. Niet-sportieve recreatieve activiteiten hadden geen invloed op het kankerrisico.

Bron bekijken →