Auteurs: Adami, H-O, Arslan, AA, Bernstein, L, Black, A, Brinton, LA, Buring, J, Clendenen, TV, Fortner, RT, Fournier, A, Fraser, G, Gapstur, SM, Gaudet, MM, Giles, GG, Gram, IT, Hartge, P, Hoffman-Bolton, J, Idahl, A, Kaaks, R, Kirsh, VA, Knutsen, S, Koh, W-P, Lacey, JV, Lee, I-M, Lundin, E, Merritt, MA, Milne, RL, Onland-Moret, NC, Patel, AV, Peters, U, Poole, EM, Poynter, JN, Rinaldi, S, Robien, K, Rohan, T, Schairer, C, Schouten, LJ, Setiawan, VW, Sánchez, M-J, Tjonneland, A, Townsend, MK, Trabert, B, Travis, RC, Trichopoulou, A, Tworoger, SS, Van den Brandt, PA, Vineis, P, Visvanathan, K, Weiderpass, E, Wentzensen, NA, White, E, Wilkens, L, Wolk, A, Yang, HP, Zeleniuch-Jacquotte, A
Gepubliceerd: 5 november 2018
In een gezamenlijke analyse van gegevens van 1,3 miljoen vrouwen uit 21 prospectieve cohorten met 4584 gevallen van invasief epitheliaal ovariumcarcinoom bleek een hoge BMI (≥35 versus 20-<25 kg/m²) geassocieerd te zijn met een 93% hoger risico op agressief ovariumcarcinoom (HR: 1,93; 95%-CI [1,46-2,56]). De heterogeniteitstest tussen de verschillende categorieën van agressiviteit was statistisch significant (phet ≤0,04). Agressieve ziekte werd gedefinieerd als overlijden binnen 1 jaar na de diagnose (n=864 gevallen). De resultaten bleven consistent in analyses die specifiek waren voor histologische subtypes, wat suggereert dat BMI de agressiviteit van tumoren beïnvloedt, onafhankelijk van het histologische subtype.
