Mondzweer die niet geneest of een witte/rode plek.

Deze overkoepelende analyse omvatte 19 systematische reviews die samen bestonden uit 199 primaire studies met ongeveer 2.460.600 deelnemers. Eén van de systematische reviews richtte zich specifiek op zelfonderzoek naar mondkanker. Vier reviews scoorden hoog op de AMSTAR-2-kwaliteitsschaal en twee middelmatig. Ondanks de over het algemeen lage kwaliteit van het beschikbare bewijs, concludeerde de analyse dat educatieve interventies en gepersonaliseerde informatie over het risico op kanker enige potentie vertoonden bij het verhogen van zelfonderzoek en het bevorderen van bewustwording met betrekking tot de vroege opsporing van mondkanker.

Bron bekijken →

In dit systematische overzicht werden 86 artikelen over de behandeling van bucomaxillofaciale kanker beoordeeld, waarvan er 29 volledig werden geëvalueerd en 24 studies werden opgenomen voor analyse. Uit het overzicht bleek dat 70,0% tot 95,0% van de erythroplakie-laesies ten tijde van de eerste biopsie al kanker bevatten of zich zullen ontwikkelen tot kanker. Bij invasief plaveiselcelcarcinoom dringen kankercellen dieper door in de lagen van de mondholte en de orofarynx. Er werd geschat dat er in Brazilië in 2017 ongeveer 16.290 nieuwe gevallen van mondkanker zouden voorkomen, waarvan 12.370 bij mannen (11,54 per 100.000) en 4.010 bij vrouwen (3,92 per 100.000). Er werd een verband vastgesteld tussen parodontale aandoeningen, parameters van de voedingsstatus en antimicrobiële proteïnespiegels bij patiënten met mondkanker.

Bron bekijken →

Een systematisch overzicht van 20 primaire onderzoeken waarin lichtgebaseerde detectiesystemen werden geëvalueerd, toonde aan dat zelfs gespecialiseerde apparaten een wisselende nauwkeurigheid hebben bij het opsporen van plaveiselcelcarcinoom in de mond en orale premaligne laesies (OPMD). ViziLite-chemiluminescentie vertoonde een gevoeligheid van 77,1% tot 100%, maar een zeer lage specificiteit van 0% tot 27,8%. Het systeem detecteerde voornamelijk witte laesies (leukoplakie) en kon mogelijk rode plekken niet identificeren. VELscope-weefselautofluorescentie vertoonde een gevoeligheid van 22% tot 100% en een specificiteit van 16% tot 100%, maar kon geen onderscheid maken tussen dysplasie en goedaardige ontstekingsaandoeningen. Deze bevindingen onderstrepen dat aanhoudende veranderingen in het orale slijmvlies een professioneel klinisch onderzoek vereisen, in plaats van uitsluitend te vertrouwen op zelfonderzoek.

Bron bekijken →

Een systematisch overzicht van 41 onderzoeken met 4.002 deelnemers evalueerde de diagnostische nauwkeurigheid van aanvullende tests voor het opsporen van mondkanker en potentieel kwaadaardige aandoeningen bij patiënten met klinisch duidelijke laesies. Orale cytologie vertoonde de hoogste gecombineerde nauwkeurigheid, met een sensitiviteit van 0,91 (95% BI 0,81 tot 0,96) en een specificiteit van 0,91 (95% BI 0,81 tot 0,95) in 12 onderzoeken. Vitale kleuring vertoonde een sensitiviteit van 0,84 (95% BI 0,74 tot 0,90) en een specificiteit van 0,70 (95% BI 0,59 tot 0,79) in 14 onderzoeken. Lichtgebaseerde detectie had een sensitiviteit van 0,91 (95% BI 0,77 tot 0,97), maar een lagere specificiteit van 0,58 (95% BI 0,22 tot 0,87) in 11 onderzoeken. Het overzicht bevestigt dat klinisch duidelijke laesies een professionele biopsie en histologisch onderzoek vereisen, aangezien geen enkele aanvullende test de huidige diagnostische standaard kan vervangen.

Bron bekijken →

Dit systematische overzicht analyseerde 60 onderzoeken (van de aanvankelijk geïdentificeerde 89) die tussen januari 2006 en december 2013 zijn gepubliceerd, waaronder 1 meta-analyse, 17 systematische reviews, 35 prospectieve studies, 5 retrospectieve studies, 1 consensusverklaring en 1 kwalitatieve studie. Uit het overzicht bleek dat een weefselbiopsie en histopathologisch onderzoek nog steeds de gouden standaard vormen voor de diagnose van mondkanker. Verschillende diagnostische technieken werden geëvalueerd, maar geen enkele leverde voldoende wetenschappelijk bewijs om klinisch onderzoek en biopsie te vervangen bij het vroegtijdig opsporen van oraal plaveiselcelcarcinoom (OSCC) en potentieel kwaadaardige aandoeningen in de mondholte.

Bron bekijken →

In deze groep van 88 patiënten met plaveiselcelcarcinoom in de mondholte waren zweren het meest voorkomende macroscopische kenmerk en kwamen ze voor in 70,5% van de gevallen. De locatie van de tumor voorspelde significant een diagnose in een later stadium: de vloer van de mond (OR=3,6; 95%-BI=1,2–11,1), het tandvlees (OR=8,8; 95%-BI=2,0–38,2) en de retromolaire driehoek (OR=8,8; 95%-BI=1,5–49,1) bleken allemaal een verhoogd risico te vormen op het ontdekken van de tumor in een later stadium. Regressieanalyse bevestigde dat de locatie van de tumor en de mate van differentiatie onafhankelijk belangrijke factoren zijn bij het voorspellen van een diagnose in een later stadium. Deze bevindingen onderstrepen het belang van een snelle beoordeling van aanhoudende zweren in de mondholte, vooral op plaatsen waar het risico hoger is.

Bron bekijken →

Dit systematische overzicht van 13 studies (68.362 deelnemers) concludeerde dat een conventioneel oraal onderzoek potentieel kwaadaardige afwijkingen en mondkanker detecteert met een gevoeligheid die varieert van 0,50 (95% BI 0,07 tot 0,93) tot 0,99 (95% BI 0,97 tot 1,00) in 10 studies (25.568 deelnemers), bij een prevalentie van 1% tot 51%. De specificiteit was consistent rond de 0,98 (95% BI 0,97 tot 1,00) in omgevingen met een lage prevalentie. Het overzicht concludeerde dat het onjuist classificeren van personen met een aandoening als gezond leidt tot een vertraging van de diagnose naar een ernstiger stadium, wat het belang benadrukt van professionele evaluatie bij elke aanhoudende orale afwijking.

Bron bekijken →