Subcutane tophi

In deze prospectieve cohortstudie met 444 jichtpatiënten, die gedurende een mediane periode van 5,66 jaar werden gevolgd, verhoogde de aanwezigheid van tophi het risico op het ontwikkelen van diabetes type 2 significant (OR=2,61; 95% CI: 1,50–4,54; p=0,001). Dit 2,6-voudig verhoogde risico was onafhankelijk van andere factoren in een multivariate analyse, wat suggereert dat tophi een klinische marker vormen voor metabole disfunctie, los van de uraatbelasting alleen.

Bron bekijken →

In deze prospectieve cohortstudie met 444 jichtpatiënten zonder diabetes bij aanvang, bleek de aanwezigheid van subcutane tophi significant geassocieerd met de latere ontwikkeling van diabetes. Van de 108 patiënten (24,3%) die in de loop van 2-8 jaar follow-up type 2 diabetes ontwikkelden, had 59,3% tophi, vergeleken met slechts 30,0% van degenen die diabetesvrij bleven (p=0,001). Logistische regressieanalyse bevestigde dat tophi een onafhankelijke risicofactor zijn voor de ontwikkeling van diabetes bij jichtpatiënten.

Bron bekijken →

In een prospectieve studie onder 444 jichtpatiënten die gedurende 2 tot 8 jaar werden gevolgd, bleken subcutane tophi aanwezig te zijn bij 59,3% van de patiënten die type 2 diabetes ontwikkelden, vergeleken met slechts 30,0% van degenen die geen diabetes ontwikkelden (p=0,001). Logistische regressieanalyse bevestigde dat de aanwezigheid van tophi onafhankelijk het risico op het ontwikkelen van type 2 diabetes verhoogt.

Bron bekijken →

De ACR-richtlijn van 2020 beveelt sterk aan om bij alle patiënten met jicht met tophi te starten met urinezuurverlagende therapie. Van de 42 aanbevelingen, waaronder 16 sterke aanbevelingen, werd de aanwezigheid van tophi aangemerkt als een belangrijke indicatie die behandeling vereist. De richtlijn benadrukt een behandelstrategie gericht op een streefwaarde voor het serumurinezuurgehalte onder de 6 mg/dL om progressie van tophi te voorkomen en de resorptie van bestaande afzettingen te bevorderen.

Bron bekijken →

De ACR-richtlijn identificeert tophi als een pathognomisch kenmerk van jicht, die voorkomen in gewrichts-, periarticulaire, bursale, bot-, auriculaire en cutane weefsels. De richtlijn behandelt specifiek chronische jichtartritis met tophi (ook wel chronische tophische jichtartropathie genoemd) als een aandoening die een aparte behandelingsaanpak vereist. Tophi zijn detecteerbaar door lichamelijk onderzoek of beeldvorming en duiden op langdurige morbiditeit en een verminderde gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven, met name bij patiënten met meerdere comorbiditeiten.

Bron bekijken →