Alcohol

In een cohort van 3188 mannen die gedurende een mediane periode van 14,6 jaar werden gevolgd, ontwikkelden 733 mannen hyperurikemie of jicht. Vergeleken met niet-drinkers hadden mannen die minder dan 46 g ethanol per dag consumeerden een multivariate hazard ratio van 1,23 (95% CI: 1,00-1,52), en mannen die 46 g of meer ethanol per dag consumeerden een hazard ratio van 1,41 (95% CI: 1,13-1,75). De associatie bleef significant na correctie voor rookgedrag, BMI, hypertensie, diabetes, hypercholesterolemie en hypertriglyceridemie.

Bron bekijken →

Uit een screeningsonderzoek onder 56 deelnemers bleek dat alcoholgebruik een van de zes belangrijkste risicofactoren voor jicht was. Het screeningsprogramma combineerde gezondheidsinterviews, lichamelijk onderzoek en counseling om deze beïnvloedbare risicofactoren in kaart te brengen. In totaal had 42,9% van de deelnemers (24 personen) een verhoogd urinezuurgehalte waarvoor interventie nodig was.

Bron bekijken →

Uit het gemeenschapsonderzoek in Bandar Klippa (2022) bleek dat alcoholgebruik een van de factoren is die de urinezuurconcentratie in het bloed beïnvloedt, naast een purinerijk dieet, etniciteit, lichamelijke activiteit en leeftijd. Een urinezuurconcentratie in het bloed van meer dan 6,8 mg/dl wordt gedefinieerd als hyperurikemie, de voorloper van jicht. De interventie met voorlichting over gezondheid in de gemeenschap combineerde bloedonderzoek naar urinezuur met voorlichting over beïnvloedbare risicofactoren, waaronder alcoholgebruik, om de kennis van de deelnemers te vergroten en het aantal gevallen van jicht te verminderen.

Bron bekijken →

In deze prospectieve cohortstudie met 444 jichtpatiënten (395 mannen, 49 vrouwen) die gedurende 2 tot 8 jaar werden gevolgd, werd alcoholgebruik van meer dan 20 eenheden per week onderzocht als een potentiële risicofactor voor de ontwikkeling van diabetes type 2. Van de 444 patiënten ontwikkelden 108 (24,3%) diabetes type 2 gedurende de follow-up. De studie identificeerde meerdere beïnvloedbare risicofactoren die het diabetesrisico in deze populatie verhoogden.

Bron bekijken →

In deze prospectieve cohortstudie met 444 jichtpatiënten (395 mannen, 49 vrouwen) die gedurende 2 tot 8 jaar werden gevolgd, werd alcoholgebruik van meer dan 20 eenheden per week geëvalueerd als een potentiële risicofactor voor de ontwikkeling van diabetes type 2. Van de cohort ontwikkelden 108 patiënten (24,3%) diabetes type 2 gedurende de follow-up. De studie onderzocht meerdere leefstijl- en klinische risicofactoren om hun bijdrage aan het ontstaan van diabetes in deze risicopopulatie te bepalen.

Bron bekijken →

In deze prospectieve cohortstudie met 211 jichtpatiënten (gemiddelde leeftijd 56,4 jaar, SD 13,7; 95,3% mannen; gemiddelde ziekteduur 7,8 jaar, SD 7,6) bevestigden onderzoekers dat jichtaanvallen kunnen ontstaan na alcoholgebruik. De studie volgde de patiënten gedurende 2 jaar, waarbij 186 patiënten (88,2%) het eerste jaar en 173 (82,0%) het tweede jaar voltooiden. De vastgestelde relatie tussen alcohol en het optreden van jichtaanvallen ondersteunt dieetaanpassingen als onderdeel van de behandeling van jicht.

Bron bekijken →

De richtlijn van het American College of Rheumatology uit 2020 voor de behandeling van jicht, ontwikkeld met behulp van de GRADE-methodologie, systematische literatuurstudie en netwerkmeta-analyses, beveelt voorwaardelijk aan om de alcoholinname te beperken bij patiënten met jicht. De richtlijn is opgesteld door een panel van 20 deskundigen, waaronder reumatologen, internisten, nefrologen en patiëntenvertegenwoordigers. Van de in totaal 42 aanbevelingen werden leefstijlaanpassingen, waaronder alcoholbeperking, genoemd als onderdeel van een alomvattend behandelplan voor jicht.

Bron bekijken →

Deze systematische review analyseerde 33 cohortstudies uit MEDLINE, EMBASE, CINAHL en de Cochrane Library tot en met maart 2019. Van de 20 studies (60,6%) die risicofactoren rechtstreeks vergeleken op basis van geslacht, vertoonde alcoholgebruik een vergelijkbare toename van het jichtrisico bij zowel mannen als vrouwen. De review onderzocht alcohol als een van de belangrijkste beïnvloedbare risicofactoren en vond consistente verbanden in meerdere populatiegebaseerde cohortstudies die het ontstaan van jicht in de algemene bevolking onderzochten.

Bron bekijken →

De BSR/BHPR-richtlijn (bewijsniveau III, aanbevelingssterkte 92%) beveelt specifiek aan dat overmatige alcoholconsumptie moet worden vermeden bij patiënten met jicht. Deze voedingsaanbeveling maakt deel uit van de leefstijlveranderingsstrategie die wordt onderschreven door de British Society for Rheumatology en is beoordeeld en goedgekeurd door het Royal College of General Practitioners voor de behandeling van jicht in zowel de huisartsenpraktijk als het ziekenhuis.

Bron bekijken →

Het overkoepelende overzichtsonderzoek leverde overtuigend bewijs via Mendeliaanse randomisatiestudies dat een verhoogd serumurinezuurgehalte een oorzakelijk verband heeft met het risico op jicht. Van de 136 unieke gezondheidsuitkomsten die werden onderzocht in observationele studies, gerandomiseerde gecontroleerde studies (RCT's) en Mendeliaanse randomisatiestudies, was jicht een van de slechts twee aandoeningen (naast nierstenen) waarvoor overtuigend of sterk bewijs bestond voor een causaal verband met serumurinezuurspiegels. Voedingsfactoren die het urinezuurgehalte verhogen, waaronder alcohol, dragen rechtstreeks bij aan dit causale verband.

Bron bekijken →

Een panel van 78 internationale reumatologen uit 14 landen (Europa, Zuid-Amerika en Australazië) ontwikkelde op bewijs gebaseerde aanbevelingen door middel van een systematische literatuurstudie van de databases Medline, Embase en Cochrane CENTRAL. De aanbevelingen behaalden een hoge mate van overeenstemming, variërend van 8,1 tot 9,2 op een schaal van 10 punten (gemiddeld 8,7). Zes van de tien aanbevelingen richtten zich op managementaspecten, waaronder leefstijlaanpassingen. De richtlijn behandelt specifiek voedingsfactoren die bijdragen aan hyperurikemie, waarbij alcohol wordt aangemerkt als een beïnvloedbare risicofactor die patiënten zelf kunnen beheersen.

Bron bekijken →

Deze multinationale klinische richtlijn, ontwikkeld door 78 internationale reumatologen uit 14 landen (Europa, Zuid-Amerika en Australazië) in het kader van het 3e-initiatief, leverde 10 op bewijs gebaseerde aanbevelingen op voor de behandeling van jicht. Voor het systematische literatuuronderzoek werden Medline, Embase, Cochrane CENTRAL en abstracts van EULAR- en ACR-bijeenkomsten uit 2010-2011 doorzocht. Aanpassingen in leefstijl, waaronder het beperken van alcoholgebruik, werden opgenomen in de aanbevelingen voor de behandeling. De mate van overeenstemming binnen het expertpanel varieerde van 8,1 tot 9,2 op een schaal van 1 tot 10 (gemiddeld 8,7), wat wijst op een sterke consensus over deze aanbevelingen.

Bron bekijken →

In deze case-controlstudie met 1205 controlepersonen en 1431 jichtpatiënten uit Nieuw-Zeeland bleek alcoholgebruik positief geassocieerd te zijn met het risico op jicht bij Māori en Pacifische proefpersonen (0,2% verhoogd risico per gram per week, P = 0,004). Er werd een significante, niet-additieve interactie waargenomen tussen alcoholinname en het LRP2 rs2544390-genotype (P-interactie = 0,001). In de CC-genotypegroep was elke alcoholinname geassocieerd met een 4,18-voudig verhoogd risico op jicht (P = 6,6 × 10⁻⁵), terwijl de CT/TT-genotypegroep slechts een 1,14-voudig verhoogd risico liet zien (P = 0,40). De auteurs concluderen dat deze interactie aantoont dat alcoholgebruik de beschermende genetische effecten tenietdoet, wat de bewijsbasis voor alcoholreductie bij de behandeling van jicht versterkt.

Bron bekijken →

Deze klinische richtlijn van de Italiaanse Vereniging voor Reumatologie is tot stand gekomen dankzij een multidisciplinaire expertgroep die systematisch het bewijsmateriaal over niet-farmacologische behandeling van jicht heeft geëvalueerd. Het panel bestond uit reumatologen, huisartsen, internisten, geriaters, nefrologen en cardiologen die de EULAR-aanbevelingen hebben aangepast. Bewijs met betrekking tot voedingsfactoren, waaronder alcoholgebruik, werd verzameld via een systematisch literatuuronderzoek, waarbij effectiviteitsgegevens uit gerandomiseerde gecontroleerde studies (RCT's) werden gecombineerd in een meta-analyse. De sterkte van de voedingsaanbevelingen werd gemeten met behulp van gevalideerde EULAR-schalen. De implementatie van deze aangepaste aanbevelingen zal naar verwachting de patiëntuitkomsten in de Italiaanse gezondheidszorg verbeteren.

Bron bekijken →

In deze case-controlstudie met 98 jichtpatiënten en 98 controlepersonen bleek alcoholgebruik significant geassocieerd te zijn met het voorkomen van jicht, met een odds ratio van 2,28 (95% CI: 1,29-4,05). Het feit dat het betrouwbaarheidsinterval volledig boven 1,0 ligt, duidt op een statistisch significant verband tussen alcoholgebruik en een verhoogd risico op jicht.

Bron bekijken →

De klinische richtlijn van het American College of Rheumatology uit 2012 wijst op bepaalde voedingsgewoonten als factoren die bijdragen aan de stijgende prevalentie van jicht. De prevalentie in de VS wordt geschat op 3,9% van de volwassenen (8,3 miljoen mensen). De richtlijn beveelt patiëntenvoorlichting over voeding aan als een essentiële therapeutische maatregel bij de behandeling van jicht, met als doel een serumuraatspiegel van minimaal 6 mg/dl, en vaak zelfs lager dan 5 mg/dl, om de tekenen en symptomen van jicht blijvend te verbeteren.

Bron bekijken →

Deze systematische review, die databases tot juni 2008 omvatte, identificeerde het advies om de alcoholinname te verminderen als een interventie ter preventie van jicht bij mensen met eerdere acute aanvallen. Jicht treft ongeveer 5% van de mannen en 1% van de vrouwen, waarbij tot 80% van de patiënten binnen 3 jaar een terugkerende aanval ervaart. De review omvatte 21 systematische reviews, gerandomiseerde gecontroleerde studies (RCT's) of observationele studies die voldeden aan de inclusiecriteria, waarbij de kwaliteit van de interventie werd beoordeeld met behulp van de GRADE-methode. Alcoholreductie werd genoemd als een van de preventieve interventies, samen met gewichtsverlies en een purinearm dieet.

Bron bekijken →