Nieuwe knobbel in de borst of verandering

Een retrospectief cohortonderzoek, uitgevoerd in meerdere centra, evalueerde 431 vrouwelijke patiënten die als kind kanker hadden en later borstkanker ontwikkelden. Deze groep werd één op één vergeleken met een controlegroep van 344 vrouwen met primaire borstkanker. Uit het onderzoek bleek dat de overlevenden bijna 3,5 keer vaker stierven (HR 3,5, 95% BI = 2,17-5,57), ondanks vergelijkbare percentages van behandeling die overeenkwam met de richtlijnen (94% versus 93%). De aanpassingen in de behandeling omvatten een hoger percentage borstsparende operaties (81% versus 60%) en minder gebruik van radiotherapie (18% versus 61%) en anthracyclines (47% versus 66%), als gevolg van eerdere behandelingen voor kinderkanker. Deze beperkte behandelingsmogelijkheden en het verhoogde sterfterisico benadrukken hoe belangrijk het is om verdachte veranderingen in de borst bij overlevenden van kinderkanker snel te onderzoeken.

Bron bekijken →

Bij vier modellen van borstkanker bij zwarte vrouwen werden drie effectieve strategieën voor bevolkingsonderzoek met behulp van digitale tomosynthese (DBT) geïdentificeerd, wat resulteerde in een gemiddelde vermindering van de sterfte aan borstkanker van 31,2% tot 39,6%, een toename van het aantal geleefde levensjaren van 219,4 tot 309,0 en een afname van het aantal doden van 11,7 tot 15,5 per 1.000 vrouwen. Ondanks gelijke screening bleven er verschillen in sterfte bestaan: zwarte vrouwen hadden nog steeds 42% meer kans om te overlijden aan borstkanker. Een intensievere screening voor zwarte vrouwen (om de twee jaar vanaf de leeftijd van 40 of 45 tot 79 jaar, in plaats van de leeftijden 50-74 voor de algemene bevolking) zou het grotere verschil kunnen verminderen van 42% naar 30%. Vrouwen met dichter borstweefsel of andere risicofactoren, zoals een familiegeschiedenis van eerste graad, vertoonden ook betere resultaten in termen van de afweging tussen voordelen en nadelen van screening.

Bron bekijken →

Een overkoepelende analyse van 19 systematische onderzoeken die 199 primaire studies omvatten met ongeveer 2.460.600 deelnemers, toonde aan dat programma’s voor zelfonderzoek bij vier verschillende soorten kanker, waaronder borstkanker (8 systematische onderzoeken), erop gericht waren om afwijkingen in een vroeg stadium op te sporen. De AMSTAR-2-beoordeling identificeerde 4 onderzoeken van hoge kwaliteit en 2 van gemiddelde kwaliteit. Voorlichtingsprogramma’s en gepersonaliseerde informatie over risico’s bleken veelbelovend bij het vergroten van de frequentie van zelfonderzoek en het bewustzijn, wat het belang benadrukt van het herkennen van veranderingen en hierop reageren.

Bron bekijken →

In een groep van 118.952 patiënten met borstkanker ontwikkelden 517 personen (0,44%) meerdere primaire vormen van kanker, waarvan bij 112 de verschillende kankers tegelijkertijd werden vastgesteld. Van deze gelijktijdige gevallen was 63,4% een vorm van kanker in de andere borst; in 90,1% van die gevallen werd de diagnose op hetzelfde moment gesteld of binnen één maand na de eerste diagnose van borstkanker. Patiënten met gelijktijdige kanker in beide borsten hadden significant betere resultaten dan patiënten met gelijktijdige kanker elders: het percentage dat vijf jaar na de diagnose nog in leven was, bedroeg 90,9% versus 66,3%, en het percentage dat vijf jaar lang geen tekenen van ziekte vertoonde, bedroeg 62,5% versus 51,3%. De gemiddelde tijd tussen de eerste diagnose en de vaststelling van gelijktijdige kanker in de andere borst was 0,4 maand, vergeleken met 1 maand voor andere vormen van gelijktijdige kanker (p = 0,0123).

Bron bekijken →

De Hong Kong Cancer Expert Working Group (CEWG) heeft lokale en internationale onderzoeksresultaten beoordeeld en aanbevolen dat alle vrouwen tijdig medische hulp zoeken bij verdachte symptomen in de borst. Borstkanker is de meest voorkomende vorm van kanker bij vrouwen in Hongkong, wat een aanzienlijke belasting vormt voor de gezondheidszorg. De CEWG concludeerde dat hoewel het bewijs voor bevolkingsonderzoek met behulp van mammografie onduidelijk is voor vrouwen met een gemiddeld risico en zonder symptomen, een snelle beoordeling van verdachte symptomen nog steeds essentieel is voor vroege detectie. Vrouwen met een hoog risico, waaronder bevestigde BRCA1/2-mutatiedragers en vrouwen met een familiegeschiedenis, zouden jaarlijks moeten deelnemen aan mammografisch onderzoek, terwijl vrouwen met een matig risico zouden moeten overwegen om elke 2 tot 3 jaar te worden gescreend, na een geïnformeerd gesprek met hun arts.

Bron bekijken →

Het BCTEG-consensuspanel heeft gegevens beoordeeld over het risico op contralaterale borstkanker bij patiënten met oestrogeenreceptor-positieve borstkanker in een vroeg stadium die 5 jaar adjuvante endocriene therapie hebben ondergaan. Studies naar verlengde adjuvante therapie, waaronder MA.17 (n=5.187), MA.17R (n=1.918) en NSABP B-42 (n=3.966), toonden aan dat het risico op recidief ook na 5 jaar blijft bestaan. Het jaarlijkse risico op recidief blijft ongeveer 1-2% per jaar gedurende de eerste 5 tot 15 jaar na de diagnose, wat het belang onderstreept van voortdurende zelfcontrole op veranderingen in de contralaterale borst.

Bron bekijken →

In een case-controlstudie met 122 borstkankerpatiënten (61 gevallen versus 61 controles) bleek een lagere kennis over borstkanker samen te hangen met een 1,86 keer hogere kans op uitstel van het zoeken naar behandeling (OR=1,86, 95% CI 0,68-5,089). De studie concludeerde dat intensieve voorlichting over borstkanker vrouwen aanzet tot vroegtijdige detectie, wat het belang onderstreept van snel reageren op waarschuwingssignalen in plaats van het onderzoek uit te stellen.

Bron bekijken →

De gezamenlijke stand van EUSOBI, die wordt ondersteund door 30 nationale organisaties op het gebied van borstradiologie, benadrukt dat mammografisch onderzoek de sterfte aan borstkanker met 40% vermindert bij vrouwen tussen de 50 en 69 jaar die eraan deelnemen. In het position paper wordt aangegeven dat er specifieke zorgtrajecten bestaan voor vrouwen met een hoog risico, waaronder borst-MRI volgens nationale of internationale richtlijnen. De gezamenlijke stand onderstreept dat digitale mammografie de gevoeligheid verbetert, vooral bij vrouwen met dicht borstweefsel, waar tumoren moeilijker klinisch te detecteren zijn. Vrouwen met bekende risicofactoren moeten zich ervan bewust zijn dat er gespecialiseerde onderzoekstrajecten worden aanbevolen, en dat alle verdachte veranderingen in de borst tussen de onderzoeken onmiddellijk geëvalueerd moeten worden.

Bron bekijken →

Deze quasi-experimentele studie onder 40 vrouwen in de leeftijd van 30 tot 50 jaar in het dorp Joho, Mojolaban, toonde aan dat gestructureerde voorlichting over zelfonderzoek van de borsten de vaardigheid van de deelnemers om waarschuwingssignalen van borstkanker te herkennen aanzienlijk verbeterde. De behandelgroep (n=20) behaalde na de test een score van 17,10 in vergelijking met 14,25 in de controlegroep (n=20), waarbij het verschil statistisch significant was bij p=0,001. De studie benadrukt dat zelfonderzoek van de borsten een efficiënte en effectieve methode is voor vroege opsporing, naast mammografie, waardoor tekenen van borstkanker in een eerder stadium van de ziekte kunnen worden vastgesteld (down-staging), wat cruciaal is omdat borstkanker de belangrijkste doodsoorzaak door kanker onder vrouwen is.

Bron bekijken →

In een landelijk cohort van 2548 Nederlandse vrouwen met klinisch T1-2N0 triple-negatieve borstkanker, gediagnosticeerd tussen 2005 en 2008, trad regionale recidief op bij 2,9% van de patiënten gedurende een follow-up van 5 jaar. Lokale recidief werd waargenomen bij 4,2%. Initiële pathologische lymfeklierbetrokkenheid werd vastgesteld bij 20,4% van de patiënten (pN1mi 4,5%, pN1 12,3%, pN2-3 3,6%). De 5-jaarsoverleving zonder ziekte bedroeg 78,7% en de algehele overleving 82,3%.

Bron bekijken →

Het screeningsprogramma in de dorpen rond Khanpur Kalan bracht borstgerelateerde klachten aan het licht bij de ondervraagde vrouwen, waaronder adenocarcinoom, knobbeltjes in de oksel, fibroadenose en fibrocystische aandoeningen. Deze aandoeningen werden vastgesteld bij vrouwen die anderszins als gezond of symptoomvrij werden beschouwd, wat aantoont dat klinisch significante borstaandoeningen kunnen voorkomen zonder duidelijke symptomen. De resultaten onderstrepen dat vrouwen die tijdens zelfonderzoek een nieuwe knobbel opmerken, onmiddellijk medische hulp moeten zoeken, aangezien het screeningsprogramma kwaadaardige afwijkingen heeft vastgesteld bij deelnemers die eerder geen zorg hadden gezocht.

Bron bekijken →

Bij 173.797 borstkankerpatiënten voorspelde het tumorstadium bij diagnose de overleving sterk. De relatieve vijfjaarsoverleving was 100% voor tumoren ≤1 cm in het cohort van 2006-2012 (n=93.569). De mortaliteit nam toe met toenemende tumorgrootte (T1c versus T1a: HR 1,54, 95% CI 1,33-1,78) en met een toenemend aantal positieve lymfeklieren (N1 versus N0: HR 1,25, 95% CI 1,17-1,32). In de cohort van 2006-2012 had 65% van de patiënten (n=60.570) tumoren ≤T1, vergeleken met 60% (n=48.031) in 1999-2005 (P<0,001). Deze diagnoses in een vroeger stadium droegen bij aan een verbeterde algehele overleving van 96% na vijf jaar.

Bron bekijken →

In de Canadese nationale borstkankerscreeningsstudie werden 89.835 vrouwen willekeurig verdeeld over een mammografie- en een controlegroep. Alleen lichamelijk borstonderzoek detecteerde kankers met vergelijkbare sterftecijfers gedurende een follow-up van 25 jaar (HR 0,99, 95% CI 0,88-1,12 voor cumulatieve borstkankersterfte). Van de 3.250 borstkankers die in de mammografiegroep en 3.133 in de controlegroep werden gediagnosticeerd, was de mortaliteit vrijwel gelijk (500 versus 505 sterfgevallen). Dit bevestigt dat fysiek detecteerbare veranderingen in de borst belangrijke klinische indicatoren zijn die nader onderzoek rechtvaardigen, met name wanneer adjuvante therapie vrij beschikbaar is.

Bron bekijken →

Een casus-controleonderzoek met 48 deelnemers (24 per groep) toonde aan dat vroege zelfcontrole van de borsten significant verband houdt met het ervaren risico (p = 0,013) en de ervaren drempels (p = 0,021). De context van het onderzoek laat zien dat in Indonesië 68,6% van de patiënten met borstkanker zich in een vergevorderd stadium aanmeldt, terwijl slechts bij 22,4% de ziekte vroeg wordt opgespoord. Dit verschil benadrukt hoe belangrijk het is om actie te ondernemen bij eventuele afwijkende bevindingen die tijdens zelfonderzoek worden vastgesteld, aangezien een latere diagnose samenhangt met een ernstiger stadium van de ziekte.

Bron bekijken →

Een geval-controleonderzoek met een gematchte paarbenadering, waarbij 38 patiënten met borstkanker en 38 bijbehorende controlepersonen in het Sanglah-ziekenhuis werden onderzocht, toonde aan dat een voorgeschiedenis van borstaandoeningen een zeer significante risicofactor is bij bivariate analyse (OR=13,5; 95% BI: 3,21-56,77, McNemar-test). Bij multivariate logistische regressie bleek een voorgeschiedenis van borstinfecties de enige onafhankelijk significante risicofactor te zijn, met een aanzienlijk verhoogde odds ratio (OR=43,19; 95% BI: 8,79-212,27). Dit geeft aan dat vrouwen met een voorgeschiedenis van borstaandoeningen of -infecties meer dan 43 keer vaker borstkanker ontwikkelen in vergelijking met vrouwen zonder dergelijke voorgeschiedenis. Dit onderstreept het cruciale belang van vroegtijdige opsporing en snelle beoordeling van eventuele afwijkingen aan de borst.

Bron bekijken →

Van de 28 patiënten die aan de gevolgen van een Hodgkin-lymfoom overleefden en vervolgens borstkanker ontwikkelden, werd bij 8 patiënten (28,6%) de kanker ontdekt doordat er een voelbare knobbel aanwezig was. De gemiddelde tijd tussen de behandeling voor het Hodgkin-lymfoom en de diagnose van borstkanker bedroeg 16,1 jaar. Bij 11 vrouwen (39,2%) ontwikkelde zich aan beide borsten kanker. De histologische kenmerken en de prognose waren vergelijkbaar met die van primaire borstkanker in de analyse van 21 patiënten, maar de behandeling verschilde aanzienlijk: een mastectomie was de meest gebruikte methode (p = 0,001), terwijl adjuvante radiotherapie en chemotherapie op basis van anthracyclinen minder vaak werden toegepast (respectievelijk p < 0,001 en p = 0,003).

Bron bekijken →

Een niet-gerandomiseerd interventieonderzoek onder 79 verpleegkundigen in een tertiair ziekenhuis toonde aan dat borstkanker in ontwikkelingslanden wordt gekenmerkt door een late diagnose en aanzienlijke morbiditeit en mortaliteit. De initiële kennisscores over borstkankerbewustzijn waren slechts 18 van de 25 (72%), maar verbeterden tot 22 van de 25 (88%, p&lt;0,001) na training. De praktische vaardigheden voor klinisch borstonderzoek begonnen op 12,5 van de 30 (41,6%) en verbeterden tot 26 van de 30 (86,6%, p=0,003). De studie benadrukt dat het vergroten van het bewustzijn over borstkanker essentieel is voor vroege opsporing, aangezien een late diagnose een belangrijke factor blijft in de slechte prognose bij borstkanker.

Bron bekijken →

Uit het systematische overzicht bleek dat vrouwen met een voorgeschiedenis van borstkanker een verhoogd risico hebben op het ontwikkelen van een tweede primaire borstkanker gedurende ten minste 20 jaar, vergeleken met de algemene bevolking. Bevolkingsonderzoeken met behulp van gegevens uit kankerregisters bevestigden dit aanhoudend verhoogde risico. Zelf ontdekte recidieven lieten een betere overleving zien dan recidieven die werden vastgesteld tijdens routinematig klinisch onderzoek. Dit wijst erop dat snelle aandacht voor zelf opgemerkte veranderingen en snelle toegang tot medische behandeling op het moment dat dit nodig is, de uitkomsten kan verbeteren. Het overzicht concludeerde dat onmiddellijke toegang tot specialistisch onderzoek wanneer vrouwen veranderingen opmerken, de voorkeur verdient boven uitsluitend vertrouwen op geplande controlebezoeken.

Bron bekijken →

Een groep van 1.541 vrouwen die werden behandeld met radiotherapie (RT) en een groep van 4.570 vrouwen die niet met radiotherapie werden behandeld voor borstkanker, werden geregistreerd in het Zwitserse Vaud Kankerregister (1978–1998) en gevolgd tot december 2002. Uit de analyse bleek dat beide groepen een hoger percentage hadden van borstkanker in de andere borst. De vrouwen die met radiotherapie werden behandeld, hadden een gestandaardiseerde incidentieratio (SIR) van 1,85 (95% BI: 1,45–2,33) voor borstkanker in de andere borst, terwijl de vrouwen die niet met radiotherapie werden behandeld een SIR hadden van 1,38 (95% BI: 1,16–1,61). Over het geheel genomen ontwikkelde 20% van de vrouwen die met radiotherapie werden behandeld en 16% van de vrouwen die niet met radiotherapie werden behandeld binnen 15 jaar een tweede tumor. Het totale aantal tweede tumoren was SIR 1,54 (95% BI: 1,32–1,78) bij de vrouwen die met radiotherapie werden behandeld en SIR 1,13 (95% BI: 1,02–1,25) bij de vrouwen die niet met radiotherapie werden behandeld.

Bron bekijken →

In de studie in Edinburgh nam het aantal gevallen van intervalkanker onder gescreende vrouwen toe van 12% van de incidentie in de controlegroep in het eerste jaar na de screening tot 67% in het derde jaar. Dit werd waargenomen bij 22.944 vrouwen die gedurende een periode van 3 jaar voorafgaand aan hun eerste screening in het kader van het Britse screeningsprogramma werden gevolgd. Dit toont aan dat een aanzienlijk deel van de kankers ontstaat tussen de geplande screeningsbezoeken en onderstreept de noodzaak voor patiënten om bij nieuwe borstsymptomen direct een onderzoek te laten uitvoeren in plaats van te wachten tot de volgende screeningafspraak.

Bron bekijken →