Penurunan berat badan

Dicadangkan

3 kajian · 1 cadangan

Kemas kini terakhir: 21 Februari 2026

Dicadangkan3 kajian

Kontrola masy ciała poprawia wyniki leczenia raka prostaty i zmniejsza ryzyko konieczności intensyfikacji terapii.

Trzy badania RCT z udziałem 897 uczestników konsekwentnie łączą utratę wagi z lepszymi wynikami leczenia raka prostaty. W badaniu obejmującym 206 mężczyzn z niekorzystnym czynnikiem ryzyka raka prostaty, u otyłych/nadwaga mężczyzn konieczność zastosowania terapii supresyjnej androgenów pojawiła się znacznie wcześniej niż u mężczyzn o prawidłowej wadze (mediana 3,7 vs. 6,9 roku; HR 1,11 na jednostkę BMI; P = 0,002), przy wyraźnym związku dawka-odpowiedź (P < 0,001 dla trendu). Badanie RCT skupione na ćwiczeniach fizycznych z udziałem 50 mężczyzn z miejscowo zaawansowanym rakiem prostaty wykazało średnią redukcję masy ciała o 2,0 kg (95% CI -2,9, -1,1) w ciągu 12 miesięcy, co wiązało się z klinicznie istotnymi poprawami ciśnienia krwi (skurczowe -13 mmHg, rozkurczowe -8 mmHg) i utrzymaniem funkcji u 92% uczestników. Trzecie badanie z udziałem 641 otyłych pacjentów po długotrwałym leczeniu raka wykazało, że konsekwentne przestrzeganie diety i ćwiczeń fizycznych znacznie zmniejszyło BMI (β = -0,06, p < 0,05). Utrzymywanie prawidłowej wagi poprzez połączenie modyfikacji diety i regularnych ćwiczeń może opóźnić postęp choroby i zmniejszyć potrzebę dodatkowej terapii hormonalnej.

Bukti

Exercise training as a novel primary treatment for localised prostate cancer: a multi-site randomised controlled phase II study

Penulis: A Bandura, AK Eriksen, B Gardner, B Verplanken, C Bosco, C Renzi, FC Hamdy, G Godin, GA Borg, GJ Koelwyn, HH Kyu, HJ Tan, J Sim, L Bourke, LA Kaminsky, MR Law, R Horne, SM Eldridge, T Hvid, T Kroll, T Li, TJ Wilt, WC Willett, YL Le

Diterbitkan: 14 Mei 2018

W tym randomizowanym badaniu kontrolowanym z udziałem 50 mężczyzn z rakiem prostaty o niskim/średnim ryzyku, grupa ćwicząca (n=25) osiągnęła średnią redukcję masy ciała o 2,0 kg (95% CI -2,9, -1,1) w ciągu 12 miesięcy w porównaniu ze standardową opieką i zaleceniami dotyczącymi aktywności fizycznej (n=25). Utrata ta na wadze wiązała się z obniżeniem ciśnienia skurczowego o 13 mmHg (95% CI 7, 19) i ciśnienia rozkurczowego o 8 mmHg (95% CI 5, 12), co wskazuje na poprawę wskaźników zdrowia układu sercowo-naczyniowego. Wskaźnik utrzymania uczestnictwa wynoszący 92% w obu grupach świadczy o możliwości długotrwałej zmiany stylu życia u tej grupy pacjentów.

Lihat sumber →

Diet and exercise intervention adherence and health-related outcomes among older long-term breast, prostate, and colorectal cancer survivors

Penulis: Demark-Wahnefried, Wendy, Morey, Miriam C., Mosher, Catherine E., Rand, Kevin L., Snyder, Denise C., Winger, Joseph G.

Diterbitkan: 20 Mac 2014

Randomizowana kontrolowana próba oceniła interwencję dietetyczną i związaną z ćwiczeniami, realizowaną telefonicznie oraz za pomocą materiałów drukowanych wysyłanych pocztą, wśród 641 starszych, otyłych osób, które długo przeżyły po raku piersi, prostaty i jelita grubego, w ciągu jednego roku. Udział w sesjach telefonicznych wykazał istotny negatywny pośredni związek z BMI (β = -0,06, p < 0,05), który był mediowany przez zmiany w zachowaniach żywieniowych i związanych z ćwiczeniami podczas trwania interwencji. W próbie uczestniczyły konkretnie osoby otyłe, które przeżyły raka, a zmiany w ich zachowaniu były monitorowane w 14 punktach czasowych, co wykazało, że utrzymywanie się przy obu elementach – diecie i ćwiczeniach – przyczyniło się do zmniejszenia BMI (NCT00303875).

Lihat sumber →

Evidence Suggesting That Obesity Prevention Measures May Improve Prostate Cancer Outcomes Using Data from a Prospective Randomized Trial

Penulis: Chandra, Ravi A., Chen, Ming-Hui, D'Amico, Anthony V., Loffredo, Marian, Zhang, Danjie

Diterbitkan: 1 Januari 2014

W prospektywnym, randomizowanym badaniu kontrolowanym z udziałem 206 mężczyzn z rakiem prostaty o niekorzystnym profilu ryzyka, leczonych radioterapią, przeanalizowano dane 49 mężczyzn, u których wystąpiło nawrot PSA i którzy otrzymali uzupełniającą terapię supresją androgenów (sAST). U mężczyzn z nadwagą/otyłością sAST była potrzebna znacznie wcześniej niż u mężczyzn o prawidłowej masie ciała (mediana 3,7 vs. 6,9 roku; skorygowany współczynnik ryzyka 1,11 na jednostkę wzrostu BMI; 95% CI: 1,04–1,18; P = 0,002). Zaobserwowano trend zależności dawka-odpowiedź: u mężczyzn z nadwagą/otyłością i wysokim ryzykiem choroby czas do rozpoczęcia sAST był najkrótszy (2,3 roku), następnie u mężczyzn z nadwagą/otyłością i innym profilem ryzyka (4,6 roku) oraz u mężczyzn o prawidłowej masie ciała (6,9 roku; P < 0,001 dla trendu).

Lihat sumber →