Aktiviti fizikal

Dicadangkan

5 kajian · 1 cadangan

Kemas kini terakhir: 21 Februari 2026

Dicadangkan5 kajian

Regularne ćwiczenia poprawiają kondycję fizyczną, zdrowie układu sercowo-naczyniowego i jakość życia u pacjentów z rakiem prostaty.

W pięciu badaniach (3 badania RCT, 1 badanie RCT z podziałem na grupy, 1 badanie kohortowe) z udziałem ponad 674 000 uczestników stwierdzono, że aktywność fizyczna przynosi stałe korzyści mężczyznom chorym na raka prostaty. W 12-miesięcznym badaniu RCT (n=50) wykazano, że ćwiczenia wykonywane przez około 140 minut tygodniowo zmniejszyły masę ciała o 2,0 kg, ciśnienie skurczowe krwi o 13 mmHg i poprawiły jakość życia o 13 punktów w skali EQ-5D, przy czym nie wystąpiły poważne działania niepożądane. W badaniu RCT z podziałem na grupy (n=119) wykazano, że 12 tygodni ćwiczeń prowadzonych w środowisku lokalnym znacząco poprawiło dystans pokonywany podczas 6-minutowego marszu (+50 m, p=0,001) i siłę nóg (+22 kg, p=0,001). Nadzorowane ćwiczenia przez 12 tygodni poprawiły funkcję śródbłonka (rozszerzenie zależne od przepływu o +2,2%, p=0,04, wielkość efektu 0,60) u mężczyzn poddawanych terapii deprywacyjnej androgenami. Duża szwedzka kohorta (n=673 443) wykazała, że u mężczyzn prowadzących siedzący tryb życia ryzyko raka prostaty było o 11% wyższe. Korzyści wymagają regularnego uczestnictwa, ponieważ poprawa stanu układu sercowo-naczyniowego zmniejsza się po zaprzestaniu ćwiczeń.

Bukti

Exercise training as a novel primary treatment for localised prostate cancer: a multi-site randomised controlled phase II study

Penulis: A Bandura, AK Eriksen, B Gardner, B Verplanken, C Bosco, C Renzi, FC Hamdy, G Godin, GA Borg, GJ Koelwyn, HH Kyu, HJ Tan, J Sim, L Bourke, LA Kaminsky, MR Law, R Horne, SM Eldridge, T Hvid, T Kroll, T Li, TJ Wilt, WC Willett, YL Le

Diterbitkan: 14 Mei 2018

W wieloośrodkowym, otwartym badaniu randomizowanym z udziałem 50 mężczyzn z lokalnym rakiem prostaty o niskim/średnim ryzyku, losowo przydzielonych do 12 miesięcy treningu ćwiczeń (n=25) lub standardowej opieki z zaleceniami dotyczącymi aktywności fizycznej (n=25), ocenę ukończyło 92% uczestników. Grupa ćwiczeniowa osiągnęła średnio 140 minut tygodniowo (95% CI 129–152 min), co stanowiło 94% docelowej dawki, przy 75% HRmax. Ćwiczenia spowodowały średni spadek masy ciała o 2,0 kg (95% CI -2,9, -1,1), obniżenie ciśnienia skurczowego o 13 mmHg (95% CI 7, 19), obniżenie ciśnienia rozkurczowego o 8 mmHg (95% CI 5, 12) oraz poprawę jakości życia o 13 punktów w skali EQ-5D (95% CI 7, 18). Tylko u 3 mężczyzn nastąpiła progresja do leczenia inwazyjnego (2 osoby w grupie standardowej opieki). Nie wystąpiły poważne działania niepożądane.

Lihat sumber →

Effects of a lifestyle intervention on endothelial function in men on long-term androgen deprivation therapy for prostate cancer

Penulis: Bourke, Liam, Fairhurst, Caroline, Gilbert, Stephen, Rosario, Derek J., Saxton, John, Tew, Garry, Winter, Edward

Diterbitkan: 14 Januari 2016

W randomizowanym badaniu kontrolowanym 50 mężczyzn poddawanych długotrwałej terapii deprywacyjnej androgenami z powodu raka prostaty zostało losowo przydzielonych do 12-tygodniowej interwencji obejmującej nadzorowane ćwiczenia i porady dietetyczne lub standardową opiekę. Po 12 tygodniach w grupie interwencyjnej zaobserwowano istotną poprawę funkcji śródbłonka, przy średniej względnej różnicy w rozszerzeniu zależnym od przepływu wynoszącej 2,2% (95% CI: 0,1 do 4,3, p = 0,04) i wielkości efektu wynoszącej 0,60 (95% CI: <0,01 do 1,18). Masa mięśni szkieletowych, czas marszu na bieżni i zachowania związane z ćwiczeniami również uległy istotnej poprawie w grupie interwencyjnej (wszystkie p < 0,05). Podczas obserwacji po 24 tygodniach tylko poprawa czasu marszu na bieżni się utrzymała, co wskazuje, że ciągłe uczestnictwo w ćwiczeniach jest niezbędne do utrzymania korzyści sercowo-naczyniowych.

Lihat sumber →

Fitness outcomes from a randomised controlled trial of exercise training for men with prostate cancer: the ENGAGE study

Penulis: Craike, Melinda, Fraser, SF, Gaskin, CJ, Livingston, PM, Orellana, L, Owen, PJ

Diterbitkan: 1 Januari 2016

W badaniu z randomizacją klastrową (n=119; grupa interwencyjna n=53, grupa kontrolna n=66) przeprowadzonym w 15 ośrodkach klinicznych oceniono 12-tygodniowy program ćwiczeń realizowany w środowisku lokalnym. W porównaniu ze standardową opieką, grupa ćwicząca wykazała istotną poprawę w zakresie dystansu pokonywanego podczas 6-minutowego marszu (średnia różnica=49,98 m, p_adj=0,001), siły nóg (średnia różnica=21,82 kg, p_adj=0,001), siły klatki piersiowej (średnia różnica=6,91 kg, p_adj=0,001), liczby powtórzeń w teście „wstań i usiądź” w 30 sekund (średnia różnica=3,38 powt., p_adj=0,001) oraz zasięgu ruchu (średnia różnica=4,8 cm, p_adj=0,024). Poprawiło się również tętno spoczynkowe (średnia różnica=-3,76 uderzeń/min, p=0,034, bez korekty). Terapia deprywacyjna androgenów nie wpłynęła na reakcje organizmu na ćwiczenia.

Lihat sumber →

Diet and exercise intervention adherence and health-related outcomes among older long-term breast, prostate, and colorectal cancer survivors

Penulis: Demark-Wahnefried, Wendy, Morey, Miriam C., Mosher, Catherine E., Rand, Kevin L., Snyder, Denise C., Winger, Joseph G.

Diterbitkan: 20 Mac 2014

W randomizowanym badaniu kontrolowanym wzięło udział 641 starszych, otyłych pacjentów, którzy długo przeżyli raka piersi, prostaty i jelita grubego. Przez rok uczestniczyli w programie interwencji dietetyczno-ćwiczeniowej realizowanym telefonicznie oraz za pomocą materiałów drukowanych wysyłanych pocztą. Zachowania związane z ćwiczeniami pośrednio wpływały na funkcje fizyczne (β = 0,11, p < 0,05), podstawowe funkcje kończyn dolnych (β = 0,10, p < 0,05), zaawansowane funkcje kończyn dolnych (β = 0,09, p < 0,05), zdrowie psychiczne (β = 0,05, p < 0,05) oraz redukcję BMI (β = -0,06, p < 0,05). Zachowania oceniano w 14 punktach czasowych w trakcie trwania interwencji.

Lihat sumber →

Physical activity in men and relation to prostate cancer

Penulis: Norman, Anna

Diterbitkan: 28 Mei 2004

Dalam kohort seluruh negara Sweden yang terdiri daripada 673,443 lelaki yang diikuti selama 19 tahun (1971-1989) melalui perkaitan data banci dan daftar Kanser, 19,670 kanser prostat telah dikenal pasti. Lelaki yang mempunyai pekerjaan tidak aktif mempunyai peningkatan risiko kanser prostat yang signifikan secara statistik sebanyak 11% berbanding lelaki yang mempunyai tahap aktiviti fizikal pekerjaan yang sangat tinggi/tinggi. Jumlah aktiviti fizikal harian diukur menggunakan soal selidik yang disahkan (Spearman r=0.56 berbanding rekod aktiviti 7 hari, r=0.69 deattenuated; reproducibility r=0.65) dalam 33,466 lelaki berumur 45-79 tahun. Tahap aktiviti fizikal dinilai dalam MET-jam/hari. Jumlah aktiviti fizikal menurun sebanyak 4% dari umur 45 kepada 79 dalam analisis keratan rentas dan sebanyak 4% dari umur 15 kepada 50 dalam analisis membujur.

Lihat sumber →