Penurunan berat badan

Dalam kohort NOWAC yang terdiri daripada 35,525 wanita Norway, berat badan berlebihan dan obesiti (dinilai melalui indeks jisim badan) menyumbang kepada kejadian kanser kolon sebagai salah satu daripada tujuh faktor risiko yang boleh diubah, walaupun pecahan populasi individu yang berkaitan dengannya digambarkan sebagai kecil berbanding dengan merokok (18.7%) dan alkohol (14.5%). Dengan menggunakan model bahaya berpotongan tetap parametrik yang mengambil kira risiko kematian yang bersaing, ketujuh-tujuh faktor ini secara kolektif menjelaskan 46.0% (95% CI 23.0%-62.4%) daripada beban kejadian kanser kolon, menunjukkan potensi pencegahan yang besar melalui perubahan gaya hidup.

Lihat sumber →

Dalam kalangan 20,667 peserta yang diikuti selama tempoh purata 15 tahun, obesiti dikaitkan dengan peningkatan risiko sebanyak 30% bagi kanser gastrousus (HR: 1.30; 95% CI: 1.05-1.60). Lilit pinggang menunjukkan hubungan yang serupa dengan kanser gastrousus. Tahap protein C-reaktif yang lebih tinggi secara khusus dikaitkan dengan peningkatan risiko kanser kolorektal dan paru-paru (P < 0.05). Tisu adipos viseral dikaitkan dengan peningkatan risiko sebanyak 22% bagi semua jenis kanser (HR: 1.22; 95% CI: 1.05-1.43) tanpa mengira BMI, yang menunjukkan bahawa lemak viseral memainkan peranan mekanisma yang berbeza selain daripada obesiti secara am.

Lihat sumber →

Ujikaji terkawal secara rawak BeWEL melibatkan seramai 163 orang dewasa yang berat badan berlebihan dan didiagnosis dengan adenoma kolorektal, yang menyertai program intervensi diet dan aktiviti fizikal selama 12 bulan. Peserta dalam program ini menunjukkan penurunan berat badan yang lebih ketara pada bulan ke-12 berbanding kumpulan kawalan. Apabila dikategorikan mengikut Indeks Kemiskinan Pelbagai Skotland (Scottish Index of Multiple Deprivation) kepada kumpulan yang lebih kekurangan (SIMD 1-2, n=58) dan kurang kekurangan (SIMD 3-5, n=105), tiada perbezaan antara kumpulan dikesan dari segi perubahan dalam hasil utama (berat badan) atau hasil sekunder utama (faktor risiko kardiovaskular, diet, aktiviti fizikal). Ini berlaku walaupun terdapat perbezaan pada peringkat awal dalam pendidikan (p=0.001), pendapatan (p<0.001), perbelanjaan untuk aktiviti fizikal (p=0.003) dan kejayaan penurunan berat badan sebelum ini (p=0.007). Kajian ini menyokong bahawa sehingga 45% kes kanser kolorektal boleh dicegah melalui perubahan gaya hidup dan pengurusan berat badan.

Lihat sumber →

W tym dwuramiennym badaniu RCT z udziałem 78 osób z nadwagą (BMI ≥25 kg/m²), u których w rodzinie wystąpił rak piersi lub jelita grubego, 36% uczestników grupy interwencyjnej osiągnęło cel zmniejszenia masy ciała o 5% po 12 tygodniach, w porównaniu do 0% w grupie kontrolnej. Interwencja obejmowała jedno spotkanie doradcze, cztery konsultacje telefoniczne oraz wsparcie online z indywidualnymi programami diety i aktywności fizycznej. Odsetek uczestników, którzy ukończyli badanie po 12 tygodniach, wyniósł 76%, a program został oceniony jako akceptowalny przez uczestników w wywiadach jakościowych.

Lihat sumber →

W tym randomizowanym badaniu kontrolowanym, w którym uczestniczyło 329 pacjentów z adenokarcinomem jelita grubego, rekrutowanych z programu przesiewowego w Szkocji, osoby losowo przydzielone do interwencji dotyczącej stylu życia, obejmującej edukację żywieniową, wskazówki dotyczące aktywności fizycznej i techniki zmiany zachowań, osiągnęły istotnie lepsze wyniki odchudzania po 12 miesiącach w porównaniu z grupą kontrolną. Świadomość modyfikowalnych czynników ryzyka raka jelita grubego na początku badania była niska: średni wynik wiedzy wynosił 1,5 na możliwych 6 (SD 1,1), przy czym 12% (n=40) nie było w stanie wymienić żadnego czynnika ryzyka, a 11% (n=36) nie potrafiło zidentyfikować czynników związanych z dietą lub aktywnością. Badanie potwierdza, że około 47% przypadków raka jelita grubego można zapobiec poprzez modyfikację stylu życia, w tym kontrolę masy ciała.

Lihat sumber →

Dalam kajian kohort berasaskan populasi CONOR yang dijalankan di Norway (1995-2010), faktor antropometri sebagai komponen sindrom metabolik berkait secara signifikan dengan adenokarsinoma kolorektal. Sindrom metabolik yang ditakrifkan oleh kriteria IDF meningkatkan risiko kanser kolon proksimal pada lelaki (HR = 1.51, 95% CI: 1.24-1.84) dan risiko kanser rektum pada wanita (HR = 1.42, 95% CI: 1.07-1.89). Sindrom metabolik yang ditakrifkan oleh ATP III menunjukkan hasil yang konsisten untuk lelaki (HR = 1.40, 95% CI: 1.15-1.70) dan wanita (HR = 1.43, 95% CI: 1.08-1.90). Semua komponen sindrom metabolik tunggal kecuali penurunan kolesterol HDL dan glukosa tanpa puasa menunjukkan kaitan individu yang signifikan dengan adenokarsinoma kolorektal.

Lihat sumber →

W randomizowanym badaniu kontrolowanym prowadzonym przez rok (NCT00303875) z udziałem 641 starszych, otyłych osób, które przeżyły raka piersi, prostaty i jelita grubego, interwencja polegająca na udzielaniu porad telefonicznych i wysyłaniu materiałów drukowanych dotyczących diety i ćwiczeń wywołała istotny negatywny pośredni wpływ na BMI (β = -0,06, p < 0,05). Wpływ ten był związany ze zmianami w zachowaniach żywieniowych i aktywności fizycznej podczas okresu interwencji. Kluczowym czynnikiem była obecność na sesjach; analiza zachowań przeprowadzona w 14 punktach czasowych wykazała, że regularny udział zarówno w elementach dotyczących diety, jak i ćwiczeń prowadził do zmniejszenia BMI.

Lihat sumber →