Penurunan berat badan

Dalam kajian kohort prospektif yang melibatkan kira-kira 170,000 wanita Norway, BMI merupakan salah satu daripada lima komponen HLI. Skor HLI yang lebih tinggi berkaitan dengan risiko kanser payudara selepas menopaus yang lebih rendah menggunakan model bahaya berkadar Cox dengan spline kubik terhad. Perubahan skor HLI positif yang lebih besar dari masa ke masa—termasuk peningkatan dalam BMI—berkaitan dengan risiko yang lebih rendah bagi gabungan kanser yang berkaitan dengan gaya hidup, tanpa mengira skor asas. Skor HLI pra-diagnosis yang lebih tinggi juga berkaitan dengan kadar kematian keseluruhan yang lebih rendah dalam kalangan pesakit kanser payudara.

Lihat sumber →

Dalam analisis prospektif terhadap kira-kira 472,000 peserta UK Biobank, mereka yang mengamalkan diet vegetarian mempunyai risiko yang lebih rendah untuk semua jenis kanser dan kanser payudara selepas menopaus berbanding dengan mereka yang makan daging secara tetap. Risiko kanser payudara yang lebih rendah dalam kalangan individu yang mengamalkan diet vegetarian dikaitkan dengan indeks jisim badan (BMI) mereka yang lebih rendah, menunjukkan bahawa mengekalkan berat badan yang sihat mungkin merupakan faktor utama dan bukannya sekadar mengelakkan pengambilan daging. Kepekatan IGF-I dan testosteron bebas tidak nampaknya menjadi faktor perantara dalam hubungan antara kumpulan diet dan risiko kanser payudara.

Lihat sumber →

Dalam satu kumpulan peserta yang digabungkan seramai 20,667 orang (purata usia 50 tahun, 53% wanita) daripada Kajian Jantung Framingham dan kajian PREVEND, obesiti dikaitkan dengan peningkatan risiko sebanyak 32% bagi kanser payudara (HR: 1.32; 95% CI: 1.05-1.66) dalam tempoh pemerhatian purata selama 15 tahun. Secara keseluruhan, seramai 2,619 kes kanser telah dicatatkan dalam kumpulan tersebut. Lilit pinggang menunjukkan hubungan yang serupa dengan risiko kanser, sekali gus mengukuhkan peranan lemak badan dalam perkembangan kanser payudara.

Lihat sumber →

W tym randomizowanym badaniu klinicznym wzięło udział 78 osób z nadwagą (BMI ≥25 kg/m²), u których w rodzinie wystąpił rak piersi lub jelita grubego. Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do grupy interwencyjnej, która przez 12 tygodni uczestniczyła w programie zmiany stylu życia, lub do grupy kontrolnej, która otrzymywała standardową opiekę. Interwencja obejmowała indywidualne konsultacje, cztery telekonsultacje, wsparcie online oraz spersonalizowane programy diety i aktywności fizycznej. U 36% osób z grupy interwencyjnej osiągnięto cel redukcji masy ciała o 5%, w porównaniu do 0% w grupie kontrolnej. Odsetek uczestników, którzy ukończyli program, wyniósł 76% po 12 tygodniach, przy czym ponad 98% wypełniło kwestionariusze i poddało się pomiarom antropometrycznym.

Lihat sumber →

Ujikaji terkawal secara rawak Moving Forward melibatkan penyertaan wanita Amerika Afrika yang telah sembuh daripada kanser payudara dalam satu program intervensi penurunan berat badan. Obesiti adalah masalah yang sangat lazim dalam kalangan wanita Amerika Afrika yang menghidap kanser payudara, dan mereka mengalami kadar kematian khusus berkaitan kanser serta kadar kematian keseluruhan yang lebih tinggi berbanding kumpulan lain. Intervensi ini menyasarkan berat badan, komposisi tubuh, dan perubahan tingkah laku. Program intervensi penurunan berat badan dalam kalangan individu yang telah sembuh daripada kanser payudara telah menunjukkan kesan positif terhadap pengurangan berat badan, peningkatan komposisi tubuh, perubahan yang baik pada penanda biologi, dan peningkatan hasil psikososial. Ujikaji terkawal secara rawak (RCT) ini khususnya mengkaji keberkesanan program penurunan berat badan yang disesuaikan dengan budaya untuk populasi berisiko tinggi ini, di mana obesiti memperburukkan lagi risiko kematian yang sudah meningkat akibat diagnosis kanser payudara.

Lihat sumber →

Badanie DAMES, przeprowadzone metodą randomizowaną i kontrolowaną, objęło 50 kobiet z nadwagą, które przeżyły raka piersi, i którym przez 12 miesięcy dostarczano spersonalizowane programy dietetyczne i ćwiczeń. Zmiany w jakości diety były związane z poprawą BMI (β = -0,12, p = 0,082), masy ciała (β = -0,12, p = 0,060) i obwodu talii (β = -0,38, p = 0,001). Co ważne, zmiany w poziomie aktywności fizycznej nie były związane z wynikami dotyczącymi masy ciała ani u kobiet, które przeżyły raka piersi, ani u ich córek. Wyniki te potwierdzają skuteczność spersonalizowanych interwencji skupionych na diecie jako praktycznego podejścia do zarządzania wagą u kobiet, które przeżyły raka piersi.

Lihat sumber →

W randomizowanym, kontrolowanym badaniu z udziałem 242 kobiet z nadwagą lub otyłością (BMI ~32,5–33,6 kg/m²), które przez 12 miesięcy były przydzielane do jednej z trzech grup dietetycznych, interwencja dietetyczna i utrata wagi zmniejszyły poziom IL-6 we krwi u wszystkich grup. Początkowy poziom IL-6 wynosił od 2,04 do 2,72 pg/ml, w zależności od genotypu rs1800795. Nie zaobserwowano istotnej interakcji dwukierunkowej między czasem a genotypem lub dietą a genotypem, co potwierdza, że redukcja IL-6 poprzez utratę wagi była niezależna od zmienności genetycznej w regionie promotora SNP genu IL-6. Różnice w BMI między grupami genotypowymi były istotne (p = 0,03; 32,5 vs. 33,6 kg/m²), co dodatkowo potwierdza rolę masy ciała w regulacji IL-6.

Lihat sumber →

Dalam kajian terkawal secara rawak ini yang melibatkan 243 wanita pasca menopaus yang berat badan berlebihan dan kurang aktif, mereka dibahagikan secara rawak kepada kumpulan diet (N=97), kumpulan senaman utama (N=98) atau kumpulan kawalan (N=48). Kedua-dua kumpulan intervensi menunjukkan penurunan berat badan sebanyak ~5 kg dalam tempoh 16 minggu. Berbanding dengan kumpulan kawalan, kedua-dua kumpulan diet dan senaman menunjukkan pengurangan yang signifikan dalam tahap oestradiol (TER 0.86, P=0.025; TER 0.83, P=0.007), oestradiol bebas (TER 0.80, P=0.002; TER 0.77, P<0.001) dan peningkatan dalam tahap SHBG (TER 1.14 dan 1.21, kedua-duanya P<0.001). Tahap testosteron bebas juga berkurangan dengan ketara dalam kumpulan senaman berbanding dengan kumpulan kawalan (TER 0.84, P=0.001).

Lihat sumber →

W randomizowanym badaniu kontrolowanym, w którym uczestniczyło 641 starszych, otyłych osób, które długo przeżyły po chorobie nowotworowej, przestrzeganie zaleceń dotyczących diety i ćwiczeń przekazywanych telefonicznie miało istotny negatywny pośredni wpływ na wskaźnik masy ciała (β = -0,06, p < 0,05) poprzez zmiany w zachowaniach żywieniowych i związanych z aktywnością fizyczną. Interwencja była skierowana konkretnie do otyłych osób po leczeniu nowotworowym, a zarówno zachowania żywieniowe, jak i związane z ćwiczeniami podczas rocznej interwencji pośredniczyły w związku między uczestnictwem w sesjach a wynikami dotyczącymi BMI. Zachowania oceniano w 14 punktach czasowych w trakcie badania (Clinicaltrials.gov NCT00303875).

Lihat sumber →

Dalam RCT ini yang dijalankan di dua lokasi Program Saringan Payudara NHS Scotland (n=80 direkrut, 65 selesai), kumpulan intervensi mencapai pengurangan berat badan yang signifikan secara statistik berbanding kawalan. Perbezaan antara kumpulan yang diselaraskan berdasarkan garis dasar ialah -2.04 kg (95% CI: -3.24 kg hingga -0.85 kg) selama 3 bulan. Perbezaan antara kumpulan yang ketara dan baik juga diperhatikan untuk BMI dan lilitan pinggang. Purata BMI garis dasar ialah 29.2 ± 7.0 kg/m², dan purata umur ialah 58 ± 5.6 tahun. Kadar pengekalan ialah 81% (65/80), dan 70% peserta akan mengesyorkan program ini kepada orang lain.

Lihat sumber →

W 6-miesięcznym, niestandardowym badaniu kontrolnym z udziałem 142 osób, które przeżyły raka piersi, utrata wagi spowodowała znaczną poprawę parametrów lipidowych we krwi na czczo w obu grupach interwencyjnych dotyczących diety. Całkowity poziom cholesterolu zmniejszył się o 4,7% (P=0,001), poziom trójglicerydów zmniejszył się o 21,8% (P=0,01), a poziom cholesterolu LDL zmniejszył się o 5,8% (P=0,06). Poziom glukozy na czczo również zmniejszał się wraz z postępującą utratą wagi, chociaż efekt ten nie osiągnął istotności statystycznej (P=0,21). Nie zaobserwowano żadnych negatywnych skutków dla parametrów lipidowych we krwi lub glukozy na czczo w żadnej z grup dietetycznych. Większa utrata wagi wiązała się z większym obniżeniem poziomu glukozy na czczo w obu grupach dietetycznych.

Lihat sumber →

Dalam kajian kes-kawalan bersarang dalam percubaan NSABP-P1, 231 kes kanser payudara invasif telah dipadankan dengan 856 kawalan mengikut umur, bangsa, skor Gail dan lokasi geografi. BMI ≥ 25 kg/m² dikaitkan secara signifikan dengan risiko kanser payudara yang lebih tinggi (OR 1.45, p = 0.02). Purata umur ialah 54 tahun, dengan 49% pramenopaus. BMI juga menunjukkan korelasi negatif dengan tahap 25-hidroksi vitamin D, menunjukkan obesiti menggabungkan pelbagai faktor metabolik berkaitan risiko. Hubungan ini kekal selepas pelarasan untuk biomarker lain termasuk insulin, leptin dan protein C-reaktif.

Lihat sumber →

Dalam kajian kes-kawalan terhadap 234 kes kanser payudara dan 273 kawalan yang dijalankan di bandar Barat Daya Nigeria (1998–2000), wanita pascamenopaus dengan nisbah tertile pinggang-ke-pinggul tertinggi mempunyai 2.67 kali ganda kemungkinan kanser payudara berbanding mereka yang berada dalam tertile terendah (OR = 2.67, 95% CI: 1.05–6.80) selepas pelarasan berbilang pembolehubah. Hubungan dos-respons yang signifikan antara adipositi pusat dan risiko kanser payudara dalam kalangan wanita pascamenopaus menunjukkan bahawa mengurangkan obesiti abdomen boleh menjadi strategi perlindungan. Tiada kaitan ditemui dalam kalangan wanita pramenopaus.

Lihat sumber →

Dalam percubaan terkawal rawak yang melibatkan 100 mangsa kanser payudara ini, kumpulan intervensi menerima sekatan tenaga diet individu yang digabungkan dengan senaman aerobik yang bertujuan untuk mendorong penurunan berat badan yang stabil sehingga 0.5 kg seminggu selama 24 minggu. Berat badan dan komposisi badan adalah ukuran hasil utama. Kajian ini menilai hubungan antara perubahan berat badan dan penanda biologi yang berkaitan dengan penyakit berulang dan kelangsungan hidup, termasuk hormon tekanan, status estrogen dan penanda keradangan.

Lihat sumber →