نویسندگان: Brayne, Carol, Cappuccio, Francesco, Khaw, Kay-Tee, Leng, Yue, Luben, Robert N., Surtees, Paul G., Wainwright, Nick W. J.
منتشر شده: ۲۶ اسفند ۱۳۹۳
در میان ۹۶۹۲ نفری که در مطالعهی «اپیک-نورفولک» شرکت داشتند و به مدت ۹٫۵ سال پیگیری شدند، ۳۴۶ مورد سکته مغزی رخ داد. طولانی بودن مدت خواب با نسبت خطر ۱٫۴۶ (فاصلهی اطمینان ۹۵٪: ۱٫۰۸-۱٫۹۸) برای ابتلا به سکته مغزی، پس از تعدیل بر اساس تمام متغیرهای مداخلهگر، مرتبط بود. این ارتباط حتی پس از حذف شرکتکنندگانی که دارای بیماریهای زمینهای بودند و همچنین کسانی که کیفیت پایین خواب را گزارش کرده بودند، همچنان قوی باقی ماند. افرادی که بهطور مداوم مدت زمان طولانی میخوابیدند یا در طول دوره مطالعه افزایش قابل توجهی در مدت زمان خواب خود داشتند، نسبت به افرادی که بهطور مداوم به میزان متوسط میخوابیدند، خطر ابتلا به سکته مغزی بیشتری داشتند. تحلیل متا (تحلیل آماری ترکیبی) مطالعات آیندهنگر، یک نسبت خطر تجمیعی برابر با ۱٫۴۵ (فاصلهی اطمینان ۹۵٪: ۱٫۳۰-۱٫۶۲) را برای خواب طولانی تأیید کرد.
