ترک سیگار

در میان تقریباً ۱۷۰ هزار زن شرکت‌کننده در مطالعه «زنان نروژی و سرطان»، امتیاز بالاتر شاخص سلامت قلب و عروق (HLI) با کاهش خطر ابتلا به سرطان ریه همراه بود. سیگار کشیدن به‌عنوان یک عامل بسیار مؤثر در ایجاد این ارتباط و همچنین چندین ارتباط دیگر شناسایی شد. با این حال، هیچ رابطه‌ای بین امتیاز HLI قبل از تشخیص بیماری و میزان مرگ‌ومیر ناشی از سرطان ریه در میان زنانی که به سرطان ریه مبتلا شده بودند، مشاهده نشد؛ این موضوع نشان می‌دهد که تغییر سبک زندگی ممکن است عمدتاً بر پیشگیری از سرطان ریه تأثیر بگذارد تا بر افزایش طول عمر. مدل‌های خطر متناسب کاکس در کل گروه مورد مطالعه آینده‌نگر به‌کار گرفته شد.

مشاهده منبع →

در یک گروه متشکل از ۲۹۳ نفری که پیوند کلیه دریافت کرده و پیوند آن‌ها بیش از ۲۰ سال دوام داشته است (پیوند بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۹ انجام شده)، سابقه سیگار کشیدن به طور معناداری با افزایش خطر ابتلا به سرطان ریه مرتبط بود (P = ۰.۰۱۸). در این گروه که برای مدت طولانی تحت پیگیری قرار داشت، میزان کلی بروز سرطان پس از ۱۰ سال ۴.۴ درصد، پس از ۲۰ سال ۱۴.۶ درصد و پس از ۳۰ سال ۳۳.۲ درصد بود. تشخیص سرطان، خطر مرگ را ۲.۴ برابر افزایش داد (P = ۰.۰۰۲). سیگار کشیدن تنها عامل رفتاری قابل تعدیل بود که به عنوان یک پیش‌بینی‌کننده مهم برای هر نوع خاصی از سرطان در این جمعیت پیوندی با دوره پیگیری بسیار طولانی شناسایی شد.

مشاهده منبع →

در یک مطالعه‌ی طولی که بر روی گروهی متشکل از ۱۲۷,۵۷۵ دوقلو (۵۹,۰۹۳ نفر هرگز سیگار نکشیده، ۲۱,۱۶۸ نفر سابقاً سیگار می‌کشیدند و ۴۷,۳۱۴ نفر در حال حاضر سیگار می‌کشند) انجام شد و میانگین مدت زمان پیگیری آن‌ها ۲۷ سال بود، ۷,۳۷۹ مورد سرطان مرتبط با مصرف تنباکو ثبت گردید. نسبت خطر (HR) برای افراد سیگاری فعلی ۲.۱۴ (فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪: ۱.۹۵–۲.۳۴) و برای افراد سابقاً سیگاری ۱.۳۱ (فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪: ۱.۱۷–۱.۴۸) در مقایسه با افرادی که هرگز سیگار نکشیده‌اند، برای سرطان‌های مرتبط با تنباکو از جمله مری، کلیه، حنجره، کبد، حفره‌ی دهانی، پانکراس، حلق و مثانه‌ی ادراری به دست آمد. در میان ۱۰۹ جفت دوقلوی یک‌تخم که در مورد ابتلا به سرطان و مصرف سیگار تفاوت داشتند، نسبت خطر برای افراد سیگاری فعلی ۱.۸۵ (فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪: ۱.۱۵–۲.۹۸) و برای افراد سابقاً سیگاری ۱.۶۹ (فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪: ۱.۰۰–۲.۸۷) در مقایسه با دوقلوی همسان که هرگز سیگار نکشیده بود، به دست آمد؛ این یافته‌ها شواهدی را ارائه می‌دهند که با یک اثر علّی مستقل از عوامل ژنتیکی سازگار است.

مشاهده منبع →

در گروه مطالعاتی NOWAC که شامل ۹۶٬۸۶۹ زن بود، هر یک واحد افزایش در شاخص سبک زندگی سالم (HLI) با ۱۴ درصد کاهش خطر ابتلا به سرطان ریه همراه بود (نسبت خطر ۰٫۸۶، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۸۴–۰٫۸۷). این بزرگ‌ترین میزان کاهش خطر در میان هفت نوع سرطان مورد مطالعه بود. سیگار کشیدن یکی از پنج عامل سبک زندگی بود که در شاخص HLI با امتیازهای ۰ تا ۴ ارزیابی می‌شد. یک رابطه معکوس غیرخطی مشاهده شد که نشان می‌دهد کاهش خطر در برخی محدوده‌های امتیازی، به ویژه چشمگیر است. مدل‌های نسبت خطر متناسب کاکس با استفاده از توابع اسپلاین مکعبی محدود، این عدم خطی بودن را تأیید کردند.

مشاهده منبع →

در یک مطالعه گروهی مبتنی بر جمعیت، که به بررسی موارد جدید سرطان ریه غیر سلول کوچک در سوئد می‌پرداخت (مطالعه دوم)، مشخص شد که افرادی که هرگز سیگار نکشیده‌اند، نسبت به افراد سیگاری، طول عمر بیشتری دارند. همچنین، احتمال اینکه این افراد دارای نوع بافت‌شناسی آدنوکارسینوما و جهش‌های گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی باشند، بیشتر بود. در میان بیماران مبتلا به سرطان ریه که هرگز سیگار نکشیده بودند، تعداد زنان بیشتر بود. یک تحلیل زمانی جداگانه (مطالعه چهارم) که بازه زمانی 1995 تا 2016 را پوشش می‌داد، نشان داد که بهبود نسبی در میزان بقا، به‌ویژه در میان افرادی که هرگز سیگار نکشیده‌اند، نسبت به افراد سیگاری یا سابقاً سیگاری، و همچنین در بین زنان، بیماران مرحله سوم و موارد آدنوکارسینوما، بیشتر بوده است.

مشاهده منبع →

در میان مردان سیگاری فعلی (۳۲۹ مورد در میان ۲۲۹۳۴ شرکت‌کننده)، بالاترین چارک WBC با افزایش تقریباً ۳ برابری خطر ابتلا به سرطان ریه مرتبط بود (HR=۲.۹۵، ۹۵٪ CI: ۲.۰۴-۴.۲۶). در میان مردان سیگاری سابق (۳۵۸ مورد در میان ۷۱۶۱۶ شرکت‌کننده)، این خطر کمتر اما همچنان قابل توجه بود (HR=۲.۳۸، ۹۵٪ CI: ۱.۷۴-۳.۲۷). در میان زنان سیگاری فعلی (۲۴۴ مورد در میان ۱۹۴۶۴ نفر)، بالاترین چارک WBC HR=۲.۱۵ (۹۵٪ CI: ۱.۴۶-۳.۱۶) را نشان داد، در حالی که زنان سیگاری سابق (۲۸۰ مورد در میان ۶۹۱۹۸ نفر) HR=۱.۷۵ (۹۵٪ CI: ۱.۲۴-۲.۴۷) را نشان دادند. کاهش خطر از وضعیت سیگاری فعلی به وضعیت سیگاری سابق نشان می‌دهد که ترک سیگار ممکن است خطر ابتلا به سرطان ریه با واسطه التهابی را کاهش دهد.

مشاهده منبع →

دستورالعمل گروه کاری مشترک انجمن‌های ERS/ESTS، که از طریق بررسی نظام‌مند شواهد بالینی توسط متخصصان چند رشته‌ای از هر دو انجمن تهیه شده است، شامل ترک سیگار به عنوان یک توصیه درجه‌بندی‌شده در ارزیابی پیش از عمل برای بیماران مبتلا به سرطان ریه که تحت درمان رادیکال قرار می‌گیرند، می‌شود. ترک سیگار همراه با فیزیوتراپی و توانبخشی، به عنوان عوامل کلیدی قابل تعدیل در الگوریتم ارزیابی آمادگی بیمار ذکر شده است. در این دستورالعمل اشاره شده است که ادامه مصرف سیگار، ظرفیت تنفسی را مختل می‌کند؛ این اختلال از طریق شاخص‌های FEV1 و DLCO اندازه‌گیری می‌شود که پارامترهای اصلی عملکردی هستند و برای تعیین امکان‌پذیری عمل جراحی مورد استفاده قرار می‌گیرند. بیمارانی که سیگار را ترک می‌کنند، عملکرد بهتری در تنفس پس از عمل نشان می‌دهند و میزان عوارض در آن‌ها کاهش می‌یابد. این توصیه برای همه بیماران مبتلا به سرطان ریه که کاندیدای جراحی یا شیمی‌درمانی/رادیوتراپی قطعی هستند، صرف نظر از مرحله بیماری یا نوع روش برنامه‌ریزی‌شده، اعمال می‌شود.

مشاهده منبع →

در تحلیل مورد-شاهدی لانه گزیده مطالعه آینده‌نگر بازل (۴۲۲۴ مرد، ۱۹۷۱-۱۹۸۰)، سیگار کشیدن با سطح بتاکاروتن پلاسما رابطه معکوس داشت. سرطان ریه بیشترین میزان بروز را در بین ۱۲۹ مرگ ناشی از سرطان (۳۸ مورد) داشت. موارد سرطان ریه بتاکاروتن به طور قابل توجهی پایین‌تری (۱۴.۸ میکروگرم در دسی‌لیتر) در مقایسه با گروه کنترل همسان (۲۳.۷ میکروگرم در دسی‌لیتر، P<0.05) داشتند. مصرف الکل نیز با سطح بتاکاروتن رابطه معکوس داشت. این مطالعه نتیجه گرفت که ویتامین‌ها بر سرطان‌زایی در انسان تأثیر می‌گذارند و سیگار کشیدن ذخایر آنتی‌اکسیدانی محافظ را کاهش می‌دهد.

مشاهده منبع →

در یک گروه متشکل از ۱۱۵,۴۰۷ فرد دوقلو (۴۳,۵۱۲ دوقلوی همسان و ۷۱,۸۹۵ دوقلوی غیرهمسان با جنسیت یکسان) که به مدت میانگین ۲۸.۵ سال مورد پیگیری قرار گرفتند، ۱۵۰۸ مورد جدید سرطان ریه ثبت شد. در بین جفت‌های دوقلو که از نظر عادت سیگار کشیدن تفاوت داشتند، دوقلویی که سابقه سیگار کشیدن داشته است، نسبت به دوقلوی همسان خود که هرگز سیگار نکشیده بود، ۵.۴ برابر (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲.۱–۱۴.۰) بیشتر در معرض خطر ابتلا به سرطان ریه قرار داشت؛ این میزان برای دوقلوهای غیرهمسان نیز ۵.۰ برابر (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۳.۲–۷.۹) بود. تقریباً همه جفت‌های دوقلوی همسان و غیرهمسان که هر دو به سرطان ریه مبتلا شده بودند (۳۰ دوقلوی همسان و ۲۸ دوقلوی غیرهمسان)، در ابتدای مطالعه سیگار می‌کشیدند، با این تفاوت که تنها یک جفت دوقلو وجود داشت که هیچ‌کدام از آن‌ها سابقه سیگار نداشتند. میزان وراثتی استعداد ابتلا به سرطان ریه برای افرادی که در حال حاضر سیگار می‌کشند ۰.۴۱ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰.۲۶–۰.۵۶) و برای افرادی که سابقه سیگار کشیدن دارند ۰.۳۷ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰.۲۵–۰.۴۹) بود.

مشاهده منبع →

این بیانیه اجماع، که مورد تأیید پزشکان از پنج مؤسسه از جمله دانشکده پزشکی براون، کلینیک مایو و دانشگاه جورج‌تاون است، سرطان ریه را به عنوان شایع‌ترین نوع سرطان در سراسر جهان معرفی می‌کند؛ این بیماری سالانه ۱.۲ میلیون مورد جدید دارد (۱۲.۳ درصد از کل موارد سرطان) و منجر به ۱.۱ میلیون مرگ می‌شود (۱۷.۸ درصد از کل مرگ‌های ناشی از سرطان). این گروه، افراد پرخطر را مردان و زنانی تعریف می‌کنند که بین ۴۵ تا ۵۰ سال یا بیشتر سن دارند و در حال حاضر یا قبلاً سیگار می‌کشیده‌اند و حداقل ۲۰ تا ۳۰ سال سابقه مصرف سیگار داشته‌اند. در این بیانیه به صراحت توصیه شده است که ترک سیگار به شدت برای همه افراد سیگاری در این گروه پرخطر تشویق شود و همچنین، کمک‌های لازم برای ترک سیگار ارائه گردد. این گروه خاطرنشان می‌کند که سرطان ریه همراه با علائم معمولاً در مراحل پیشرفته تشخیص داده می‌شود و سرطان ریه در مراحل پیشرفته تقریباً همیشه کشنده است، در حالی که جراحی برای سرطان ریه در مراحل اولیه، شانس بسیار بهتری برای درمان را فراهم می‌کند.

مشاهده منبع →

تحلیل تجمیعی ۲۴ مطالعه از کنسرسیوم بین‌المللی سرطان ریه، شامل ۴۳۴۶ مورد سرطان کوچک سل ریه و ۳۷۹۴۲ فرد سالم (گروه کنترل)، انجام شد. در این تحلیل، روابط معناداری بین میزان مصرف سیگار و افزایش خطر ابتلا به سرطان مشاهده شد؛ به‌طوری که با افزایش سال‌های مصرف سیگار، خطر ابتلا به سرطان کوچک سل ریه به‌طور چشمگیری افزایش می‌یافت، به‌ویژه در بازه ۰ تا ۵۰ سال. افراد سابقه‌دار مصرف سیگار نیز نشان دادند که با گذشت زمان بیشتر از ترک سیگار، خطر ابتلا به این نوع سرطان به‌تدریج کاهش می‌یابد: کاهش ۴۳ درصدی برای افرادی که بین ۵ تا ۹ سال پیش سیگار را ترک کرده‌اند و کاهش ۸۹ درصدی برای افرادی که ۲۰ سال یا بیشتر پیش سیگار را ترک کرده‌اند، در مقایسه با افرادی که کمتر از ۵ سال پیش سیگار را ترک کرده بودند. بیماران مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) نسبت به افراد غیرمبتلا به این بیماری، خطر ابتلا به سرطان کوچک سل ریه را ۱.۸۶ برابر بیشتر نشان دادند. تحلیل میانجی علّی نشان داد که اثرات سیگار بر خطر ابتلا به سرطان کوچک سل ریه، به‌طور قابل‌توجهی از طریق COPD واسطه‌گری می‌شود و ۰.۷۰ تا ۷.۵۵ درصد از کل اثرات را در متغیرهای مربوط به رفتار مصرف سیگار توضیح می‌دهد.

مشاهده منبع →

در این مطالعه‌ی بالینی تصادفی‌سازی‌شده، مشخص شد که دود تنباکو حاوی بیش از ۶۰ ماده‌ی سرطان‌زا یا مشکوک به سرطان‌زایی است که تقریباً بر همه‌ی اندام‌های بدن تأثیر می‌گذارد. استعمال دخانیات یک عامل خطر برای ۶ مورد از ۸ علت اصلی مرگ و میر در سراسر جهان است، که سرطان ریه در رتبه‌ی اول قرار دارد. افراد سیگاری در طول زندگی، حدود ۵۰ درصد احتمال مرگ زودرس ناشی از بیماری‌های مرتبط با تنباکو را دارند و به طور متوسط ۱۰ سال زودتر از افرادی که هرگز سیگار نکشیده‌اند، فوت می‌کنند. بیش از یک میلیارد نفر در حال حاضر در سراسر جهان سیگار می‌کشند، که این امر منجر به بیش از ۵ میلیون مورد مرگ ناشی از مصرف تنباکو در سال می‌شود و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۰، این آمار به ۸ میلیون مورد در سال برسد. بار اقتصادی جهانی ناشی از مصرف تنباکو حدود ۵۰۰ میلیارد دلار تخمین زده می‌شود.

مشاهده منبع →

در یک مطالعه مورد-کنترل که در بیمارستان انجام شد و شامل ۷۰۳ زن چینی مبتلا به سرطان ریه و ۱۵۷۸ نفر به عنوان گروه کنترل در سنگاپور بود، مشخص شد که زنان سیگاری که به‌طور روزانه در معرض بخار عود یا مواد دفع‌کننده حشرات قرار نمی‌گیرند، نسبت به زنان غیرسیگاری که به‌طور روزانه در معرض این مواد نیستند، احتمال ابتلا به سرطان ریه ۲.۸۰ برابر بیشتر است (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱.۸۶–۴.۲۱). همچنین، زنان سیگاری که به‌طور روزانه در معرض بخار عود یا مواد دفع‌کننده حشرات قرار می‌گیرند، نسبت به زنان غیرسیگاری که به‌طور روزانه در معرض این مواد نیستند، احتمال ابتلا به سرطان ریه ۴.۶۱ برابر بیشتر است (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۳.۴۱–۶.۲۴)، که نشان‌دهنده یک اثر هم‌افزای معنادار از نظر آماری است. به‌طور مشابه، زنان سیگاری که به‌طور روزانه در معرض بخارات ناشی از پخت‌وپز قرار نمی‌گیرند، نسبت به زنان غیرسیگاری که به‌طور روزانه در معرض این مواد نیستند، احتمال ابتلا به سرطان ریه ۲.۳۱ برابر بیشتر است (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱.۵۲–۳.۵۱)، و این احتمال در میان زنانی که به‌طور روزانه در معرض بخارات ناشی از پخت‌وپز قرار دارند، به ۴.۵۰ افزایش می‌یابد (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۳.۲۱–۶.۳۰). اثر متقابل بین سیگار کشیدن و میزان مواجهه با بخارات ناشی از پخت‌وپز یا عود/مواد دفع‌کننده حشرات، از نظر آماری معنادار بود.

مشاهده منبع →

در یک مطالعه‌ی بررسی عوامل پیش‌بینی‌کننده، که بر روی ۶۱ نمونه از بافت‌های سرطان ریه غیر سلول کوچک (NSCLC) انجام شد و داده‌های پیگیری بیماران نیز در آن لحاظ گردید، تحلیل‌های تک‌متغیره کاکس نشان داد که سیگار کشیدن یک عامل خطر مهم برای مرگ پس از جراحی است. در این مطالعه، از روش ایمونوهیستوشیمی S-P برای ارزیابی بیان پروتئین‌های PTEN، PI3K و Akt استفاده شد. نتایج نشان داد که کاهش یا عدم وجود PTEN (بیان منفی) عامل خطر مستقل دیگری برای افزایش میزان مرگ‌ومیر پس از جراحی است. همچنین، مشخص شد که بیان PTEN با بیان PI3K و Akt همبستگی منفی دارد، در حالی که بین بیان PI3K و Akt همبستگی مثبت وجود دارد؛ این یافته‌ها نقش این مسیر را در ایجاد تومور و پیش‌آگهی سرطان ریه غیر سلول کوچک تأیید می‌کنند. در این گروه ۶۱ نفره از بیماران، وضعیت سیگار کشیدن و عدم وجود PTEN هر دو به طور معناداری با کاهش میزان بقا مرتبط بودند.

مشاهده منبع →

در یک مطالعه طولی بر روی ۱۴۲۷۲ مرد کره‌ای به مدت ۱۰ سال (معادل ۱۲۵۰۵۳ نفر-سال، از ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۲)، ۷۸ مورد جدید ابتلا به سرطان ریه شناسایی شد. با استفاده از مدل رگرسیون کاکس که برای عوامل مداخله‌گر احتمالی تعدیل شده بود، مشخص شد که سیگار کشیدن با افزایش خطر نسبی ۴٫۱۸ (با گزارش فاصله اطمینان ۹۵ درصدی) برای ابتلا به سرطان ریه در مقایسه با افراد غیرسیگاری مرتبط است. داده‌های مربوط به میزان بروز و پیامدهای سرطان ریه از طریق پایگاه‌های اطلاعاتی ثبت ملی سرطان کره، ثبت منطقه‌ای سرطان سئول و اداره آمار کره تأیید شد.

مشاهده منبع →

در این مطالعه مورد-کنترل که در یک بیمارستان و بر روی ۱۹۷ بیمار مبتلا به سرطان ریه و ۱۹۶ فرد سالم در آستوریاس، اسپانیا انجام شد، مشخص گردید که سیگار کشیدن با نسبت شانس تعدیل‌شده‌ای برابر با ۵.۷۷ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲.۹۶–۱۱.۲۲) همراه است. یک رابطه معنادار بین میزان مصرف و پاسخ مشاهده شد: خطر ابتلا به سرطان ریه با افزایش تعداد سیگارهای مصرفی در روز (χ² = ۵۶.۳)، مجموع سال‌های مصرف سیگار (χ² = ۴۸.۴) و سن پایین‌تر هنگام شروع سیگار کشیدن (χ² = ۷۶.۵) افزایش می‌یافت. برعکس، نسبت شانس به طور قابل توجهی با افزایش تعداد سال‌ها از زمان ترک سیگار کاهش یافت (χ² = ۳۹.۹)، که نشان‌دهنده یک اثر محافظتی واضح در نتیجه ترک سیگار است.

مشاهده منبع →

دستورالعمل‌های بالینی سازمان کنترل و پیشگیری بیماری‌ها (CDC)، مصرف سیگار را به‌عنوان مهم‌ترین عامل ایجاد سرطان ریه معرفی می‌کند؛ به طوری که این عادت مستقیماً با ۸۰ تا ۹۰ درصد موارد ابتلا به سرطان ریه مرتبط است. تقریباً ۲۰۰ هزار نفر در ایالات متحده، سالانه به سرطان ریه مبتلا می‌شوند و حدود ۱۵۰ هزار نفر نیز هر سال بر اثر این بیماری جان می‌بازند. این دستورالعمل‌ها بیان می‌کنند که ترک سیگار در هر سنی می‌تواند خطر ابتلا به سرطان ریه را کاهش دهد. انجام آزمایش‌های غربالگری برای افراد سیگاری فعلی و افرادی که قبلاً به شدت سیگار مصرف می‌کردند و بین ۵۵ تا ۸۰ سال سن دارند، به‌ویژه آن‌هایی که کمتر از ۱۵ سال پیش سیگار را ترک کرده‌اند، توصیه می‌شود؛ این موضوع بر طولانی بودن دوره خطر حتی پس از ترک سیگار تأکید دارد.

مشاهده منبع →