الکل

در گروهی متشکل از ۳۱۸۸ مرد که به طور متوسط ۱۴.۶ سال پیگیری شدند، ۷۳۳ نفر به هیپراوریسمی یا نقرس مبتلا شدند. در مقایسه با افرادی که الکل مصرف نمی‌کردند، مردانی که کمتر از ۴۶ گرم اتانول در روز مصرف می‌کردند، نسبت خطر چند متغیره ۱.۲۳ (۹۵٪ CI: ۱.۰۰-۱.۵۲) و مردانی که ۴۶ گرم یا بیشتر اتانول در روز مصرف می‌کردند، نسبت خطر ۱.۴۱ (۹۵٪ CI: ۱.۱۳-۱.۷۵) داشتند. این ارتباط پس از تعدیل برای وضعیت سیگار کشیدن، BMI، فشار خون بالا، دیابت، هیپرکلسترولمی و هیپرتری‌گلیسیریدمی همچنان معنی‌دار باقی ماند.

مشاهده منبع →

مطالعه غربالگری جامعه روی ۵۶ شرکت‌کننده، مصرف الکل را به عنوان یکی از شش عامل خطر اصلی برای آرتریت نقرس شناسایی کرد. برنامه غربالگری، مصاحبه‌های سلامت، معاینات فیزیکی و مشاوره را برای ارزیابی این عوامل خطر قابل اصلاح ترکیب کرد. در مجموع، ۴۲.۹٪ از شرکت‌کنندگان (۲۴ نفر) سطح اسید اوریک بالایی داشتند که نیاز به مداخله داشت.

مشاهده منبع →

مطالعه غربالگری جامعه بندر کلیپا (2022) میزان مصرف الکل را به عنوان یکی از عوامل متعدد مؤثر بر غلظت اسید اوریک خون، در کنار رژیم غذایی غنی از پورین، قومیت، فعالیت بدنی و سن، تعیین کرد. اسید اوریک خون بیش از 6.8 میلی‌گرم در دسی‌لیتر، هیپراوریسمی، حالت پیش‌ساز آرتریت نقرسی، را تعریف می‌کند. مداخله آموزش سلامت جامعه، آزمایش اسید اوریک خون را با مشاوره در مورد عوامل خطر قابل اصلاح از جمله الکل ترکیب کرد تا دانش شرکت‌کنندگان را بهبود بخشد و میزان بروز نقرس را کاهش دهد.

مشاهده منبع →

در این مطالعه‌ی کوهورت آینده‌نگر روی ۴۴۴ بیمار مبتلا به نقرس (۳۹۵ مرد، ۴۹ زن) که به مدت ۲ تا ۸ سال پیگیری شدند، مصرف الکل بیش از ۲۰ واحد در هفته به عنوان یک عامل خطر بالقوه برای ابتلا به دیابت نوع ۲ بررسی شد. از ۴۴۴ بیمار، ۱۰۸ نفر (۲۴.۳٪) در طول دوره‌ی پیگیری به دیابت نوع ۲ مبتلا شدند. این مطالعه عوامل خطر قابل اصلاح متعددی را شناسایی کرد که خطر ابتلا به دیابت را در این جمعیت افزایش می‌دادند.

مشاهده منبع →

در این مطالعه‌ی کوهورت آینده‌نگر روی ۴۴۴ بیمار مبتلا به نقرس (۳۹۵ مرد، ۴۹ زن) که به مدت ۲ تا ۸ سال پیگیری شدند، مصرف الکل بیش از ۲۰ واحد در هفته به عنوان یک عامل خطر بالقوه برای ابتلا به دیابت نوع ۲ ارزیابی شد. در میان این گروه، ۱۰۸ بیمار (۲۴.۳٪) در طول دوره‌ی پیگیری به دیابت نوع ۲ مبتلا شدند. این مطالعه عوامل خطر متعدد سبک زندگی و بالینی را برای تعیین سهم آنها در شروع دیابت در این جمعیت پرخطر ارزیابی کرد.

مشاهده منبع →

در این مطالعه‌ی هم‌گروهی آینده‌نگر روی ۲۱۱ بیمار نقرس (میانگین سنی ۵۶.۴ سال، انحراف معیار ۱۳.۷؛ ۹۵.۳٪ مرد؛ میانگین مدت بیماری ۷.۸ سال، انحراف معیار ۷.۶)، محققان تأیید کردند که حملات نقرس ممکن است پس از مصرف الکل ایجاد شود. این مطالعه بیماران را به مدت ۲ سال پیگیری کرد که ۱۸۶ بیمار (۸۸.۲٪) سال اول و ۱۷۳ بیمار (۸۲.۰٪) سال دوم را تکمیل کردند. رابطه‌ی اثبات‌شده بین الکل و بروز حملات نقرس، اصلاح رژیم غذایی را به عنوان بخشی از مدیریت نقرس تأیید می‌کند.

مشاهده منبع →

دستورالعمل کالج روماتولوژی آمریکا برای مدیریت نقرس در سال ۲۰۲۰، که با استفاده از روش GRADE با مرور سیستماتیک متون و متاآنالیزهای شبکه‌ای تدوین شده است، به طور مشروط محدود کردن مصرف الکل را برای بیماران مبتلا به نقرس توصیه می‌کند. این دستورالعمل توسط یک هیئت رأی‌گیری متشکل از ۲۰ متخصص شامل روماتولوژیست‌ها، متخصصان داخلی، متخصصان کلیه و نمایندگان بیمار ایجاد شده است. در میان ۴۲ توصیه کلی ارائه شده، اصلاحات سبک زندگی از جمله محدودیت مصرف الکل به عنوان بخشی از استراتژی‌های جامع مدیریت نقرس مورد توجه قرار گرفته است.

مشاهده منبع →

این بررسی سیستماتیک، ۳۳ مطالعه‌ی هم‌گروهی از MEDLINE، EMBASE، CINAHL و کتابخانه‌ی کاکرین را تا مارس ۲۰۱۹ تجزیه و تحلیل کرد. در میان ۲۰ مطالعه (۶۰.۶٪) که مستقیماً عوامل خطر را بر اساس جنسیت مقایسه کردند، مصرف الکل افزایش مشابهی را در خطر نقرس برای مردان و زنان نشان داد. این بررسی، الکل را به عنوان یکی از عوامل خطر قابل اصلاح اولیه بررسی کرد و ارتباطات پایداری را در مطالعات هم‌گروهی مبتنی بر جمعیت متعدد که به بررسی وقوع نقرس در جمعیت عمومی می‌پرداختند، یافت.

مشاهده منبع →

دستورالعمل BSR/BHPR (سطح شواهد III، قدرت توصیه ۹۲%) به طور خاص توصیه می‌کند که از مصرف بیش از حد نوشیدنی‌های الکلی در بیماران مبتلا به نقرس اجتناب شود. این توصیه غذایی بخشی از استراتژی اصلاح سبک زندگی است که توسط انجمن روماتولوژی بریتانیا تأیید شده و توسط کالج سلطنتی پزشکان عمومی برای مدیریت نقرس در هر دو محیط مراقبت‌های اولیه و بیمارستانی بررسی و تأیید شده است.

مشاهده منبع →

این بررسی جامع از طریق مطالعات تصادفی‌سازی مندلی، شواهد قانع‌کننده‌ای را ارائه داد که نشان می‌دهد افزایش اسید اوریک سرم به طور علّی خطر نقرس را افزایش می‌دهد. در میان ۱۳۶ پیامد منحصر به فرد سلامت که در مطالعات مشاهده‌ای، RCTها و مطالعات تصادفی‌سازی مندلی بررسی شدند، نقرس یکی از تنها دو بیماری (همراه با نفرولیتیازیس) بود که شواهد قانع‌کننده یا قوی از رابطه علّی با سطح اسید اوریک سرم داشت. عوامل غذایی که اسید اوریک را افزایش می‌دهند، از جمله الکل، مستقیماً در این مسیر علّی نقش دارند.

مشاهده منبع →

هیئتی متشکل از ۷۸ روماتولوژیست بین‌المللی از ۱۴ کشور (اروپا، آمریکای جنوبی و استرالیا) از طریق بررسی سیستماتیک متون پایگاه‌های داده Medline، Embase و Cochrane CENTRAL، توصیه‌های مبتنی بر شواهد را تدوین کردند. این توصیه‌ها امتیاز توافق بالایی از ۸.۱ تا ۹.۲ در مقیاس ۱۰ امتیازی (میانگین ۸.۷) کسب کردند. شش مورد از ده توصیه بر جنبه‌های مدیریتی از جمله اصلاح سبک زندگی متمرکز بودند. این دستورالعمل به طور خاص به عوامل غذایی مؤثر در هایپراوریسمی می‌پردازد و الکل را به عنوان یک عامل خطر قابل اصلاح که بیماران می‌توانند به طور مستقل کنترل کنند، معرفی می‌کند.

مشاهده منبع →

این راهنمای بالینی چندملیتی که توسط ۷۸ روماتولوژیست بین‌المللی از ۱۴ کشور (اروپا، آمریکای جنوبی و استرالیا) از طریق طرح 3e تهیه شده است، ۱۰ توصیه مبتنی بر شواهد برای مدیریت نقرس ارائه می‌دهد. این مرور سیستماتیک متون، Medline، Embase، Cochrane CENTRAL و چکیده مقالات جلسات EULAR و ACR سال‌های ۲۰۱۰-۲۰۱۱ را جستجو کرد. اصلاح سبک زندگی از جمله محدودیت مصرف الکل در میان توصیه‌های مدیریتی گنجانده شده است. سطح توافق بین هیئت متخصصان از ۸.۱ تا ۹.۲ در مقیاس ۱-۱۰ (میانگین ۸.۷) متغیر بود که نشان‌دهنده اجماع قوی در مورد این توصیه‌ها است.

مشاهده منبع →

در این مطالعه مورد-شاهدی شامل ۱۲۰۵ فرد کنترل و ۱۴۳۱ مورد نقرس از نیوزیلند، مصرف الکل ارتباط مثبتی با خطر نقرس در افراد مائوری و اقیانوس آرام نشان داد (۰.۲٪ افزایش خطر به ازای هر گرم در هفته، P = ۰.۰۰۴). یک اثر متقابل غیرافزایشی معنی‌دار بین مصرف الکل و ژنوتیپ LRP2 rs2544390 مشاهده شد (P-Interaction = ۰.۰۰۱). در گروه ژنوتیپ CC، هرگونه مصرف الکل با افزایش ۴.۱۸ برابری خطر نقرس همراه بود (P = ۶.۶ × ۱۰⁻⁵)، در حالی که گروه ژنوتیپ CT/TT تنها افزایش ۱.۱۴ برابری خطر را نشان داد (P = ۰.۴۰). نویسندگان نتیجه می‌گیرند که این اثر متقابل نشان می‌دهد که مصرف الکل بر اثرات ژنتیکی محافظتی غلبه می‌کند و پایه شواهد برای کاهش الکل در مدیریت نقرس را تقویت می‌کند.

مشاهده منبع →

این دستورالعمل بالینی از انجمن روماتولوژی ایتالیا شامل یک گروه متخصص چند رشته‌ای بود که به طور سیستماتیک شواهد مربوط به مدیریت غیر دارویی نقرس را بررسی کردند. این هیئت شامل روماتولوژیست‌ها، پزشکان عمومی، متخصصان داخلی، متخصصان طب سالمندان، متخصصان نفرولوژی و متخصصان قلب بود که توصیه‌های EULAR را اقتباس کردند. شواهد مربوط به عوامل غذایی از جمله الکل از طریق جستجوی سیستماتیک متون جمع‌آوری شد و داده‌های اثربخشی از RCTها در متاآنالیز ترکیب شد. قدرت توصیه‌های غذایی با استفاده از مقیاس‌های معتبر EULAR اندازه‌گیری شد. انتظار می‌رود اجرای این توصیه‌های اقتباس شده، نتایج بیماران را در سیستم مراقبت‌های بهداشتی ایتالیا بهبود بخشد.

مشاهده منبع →

در این مطالعه مورد-شاهدی با ۹۸ مورد نقرس و ۹۸ گروه کنترل، مصرف الکل به طور قابل توجهی با بروز آرتریت نقرسی با نسبت شانس ۲.۲۸ (۹۵٪ CI: ۱.۲۹-۴.۰۵) مرتبط بود. فاصله اطمینان کاملاً بالای ۱.۰ نشان دهنده ارتباط آماری معنی دار بین مصرف الکل و افزایش خطر نقرس است.

مشاهده منبع →

دستورالعمل بالینی کالج روماتولوژی آمریکا در سال ۲۰۱۲، روندهای غذایی خاصی را به عنوان عوامل مؤثر در افزایش شیوع نقرس معرفی می‌کند، به طوری که شیوع نقرس در ایالات متحده ۳.۹٪ از بزرگسالان (۸.۳ میلیون نفر) تخمین زده می‌شود. این دستورالعمل، آموزش بیمار در مورد رژیم غذایی را به عنوان یک اقدام درمانی اصلی در مدیریت نقرس توصیه می‌کند و هدف آن کاهش سطح اورات سرم به زیر حداقل ۶ میلی‌گرم در دسی‌لیتر و اغلب کمتر از ۵ میلی‌گرم در دسی‌لیتر برای بهبود پایدار علائم و نشانه‌های نقرس است.

مشاهده منبع →

این بررسی سیستماتیک که پایگاه‌های داده را تا ژوئن ۲۰۰۸ پوشش می‌دهد، توصیه به کاهش مصرف الکل را به عنوان مداخله‌ای برای پیشگیری از نقرس در افرادی که سابقه حملات حاد داشته‌اند، شناسایی کرده است. نقرس تقریباً ۵٪ از مردان و ۱٪ از زنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و تا ۸۰٪ از بیماران در عرض ۳ سال حمله مکرر را تجربه می‌کنند. این بررسی شامل ۲۱ بررسی سیستماتیک، RCT یا مطالعه مشاهده‌ای بود که معیارهای ورود را داشتند و ارزیابی GRADE بر روی کیفیت مداخله انجام شد. کاهش مصرف الکل در کنار کاهش وزن و محدودیت پورین در رژیم غذایی، در میان مداخلات پیشگیرانه ذکر شده بود.

مشاهده منبع →