نویسندگان: Carmichael, Amtul R., Kitas, George D., Lahart, Ian, Metsios, George S., Nevill, Alan M.
منتشر شده: ۱۰ تیر ۱۳۹۶
در این کارآزمایی بالینی تصادفیسازیشده و کنترلشده که بر روی ۳۲ بیمار زنده مانده از سرطان سینه پس از درمان کمکی انجام شد (میانگین سنی ۵۲ ± ۱۰ سال، شاخص توده بدنی ۲۷.۲ ± ۴.۴ کیلوگرم بر متر مربع)، یک مداخله ششماهه فعالیت بدنی در منزل با مشاوره حضوری و تلفنی، با مراقبتهای معمول مقایسه شد. شرکتکنندگان در ابتدای مطالعه، میانگین نسبی V̇O2max برابر با ۲۵.۳ ± ۴.۷ میلیلیتر بر کیلوگرم بر دقیقه داشتند که بر اساس سن و جنسیت، در رده «ضعیف» قرار گرفتند. تحلیلهای مبتنی بر بزرگی اثر نشان داد که احتمالاً حداقل اثرات مثبتی بر V̇O2max مطلق و نسبی (اندازههای اثر d = ۰.۴۴ و d = ۰.۴۰ به ترتیب) و همچنین بر فعالیت بدنی کل و متوسط (اندازههای اثر d = ۰.۷۳ و d = ۰.۵۹ به ترتیب) در گروه مداخله، نسبت به مراقبتهای معمول وجود دارد.
