نویسندگان: A Hussain, A Lipton, A Lipton, Ada Braun, Alison Stopeck, AM Abdulhalim, Arun Balakumaran, AT Stopeck, Blair Egerdie, C Nieder, Charles Cleeland, CS Cleeland, CS Cleeland, CS Cleeland, CS Cleeland, D Henry, Danail Damyanov, DF Cella, DH Henry, Donald L. Patrick, E Chow, F Saad, Felipe Salvador Palazzo, G Oster, Gavin Marx, GD Roodman, GR Mundy, GV Scagliotti, JA Ford, Janet Brown, Jean-Jacques Body, K Cetin, K Fizazi, K Fizazi, K Lemay, K Webster, KC Chung, L Costa, L Costa, L Costa, Lesley Fallowfield, LS Rosen, M Maltoni, M Norgaard, M Yong, MR Smith, N Sathiakumar, N Sathiakumar, R Moos von, R Moos von, RE Coleman, RE Coleman, Roger von Moos, S Vadhan-Raj, Yi Qian, Ying Zhou
منتشر شده: ۱۱ دی ۱۳۹۳
در یک گروه جمعی از ۵۵۴۳ بیمار مبتلا به تومورهای جامد و متاستاز استخوانی در سه کارآزمایی فاز ۳، نسبت بیمارانی که درد متوسط تا شدید را تجربه میکردند، طی ۶ ماه منتهی به بروز عوارض مرتبط با اسکلت (SRE) بهطور پیوسته افزایش یافت و پس از آن نیز این میزان بالا باقی ماند. تحلیل رگرسیون نشان داد که تمام انواع SRE – شکستگی پاتولوژیک، پرتودرمانی استخوان، جراحی استخوان و فشردگی نخاع – به طور قابل توجهی با افزایش خطر پیشرفت به سمت درد متوسط تا شدید مرتبط بودند. تداخل درد با عملکرد فیزیکی در همه انواع SRE به میزان قابل توجهی بیشتر بود. در مقابل، بیمارانی که دچار SRE نبودند، سطح درد نسبتاً ثابتی را در طول زمان حفظ کردند.
